Ειρηνοποιός

Ένα ποίημα αφιερωμένο στον αισθανόμενο άνθρωπο μέσα μας

1η Νοέμβρη: μια ημέρα αφιερωμένη στην ειρηνική διατροφή

Η 1η Νοέμβρη ως ημέρα αφιερωμένη στην ειρηνική διατροφή και στον veganism (περιεκτική δικαιοσύνη) φωτίζει το τραγικό παράδοξο της συγκυρίας μας: στη Γη, σ’ αυτό το Μητρικό οικοσύστημα που μας έτυχε να υπάρχουμε και να ζούμε, το μοναδικό που δημιούργησε, φιλοξενεί και εξελίσσει ζωή, το ανθρώπινο είδος δυσεκπαιδεύτηκε να ζει με απόλυτη περιφρόνηση για την αξία της ζωής. Επιπλέον η ημέρα συμβολικά παραπέμπει και εστιάζει σε όλα αυτά που τώρα λείπουν τραγικά από το κόσμο μας: την αλήθεια, την ειρήνη και την δικαιοσύνη για όλους τους αισθανόμενους τις οποίες οφείλουμε να αποκαταστήσουμε και να τιμήσουμε ως τρόπο ζωής μας.

Η επίσημη διατύπωση του veganism τον Νοέμβρη του 1944 από τον Donald Watson και τους συν αυτώ αποτελεί την κορυφαία στιγμή-σταθμό στην συνειδητότητα και στην επίγνωση του ανθρώπινου είδους: είναι η στιγμή που ο άνθρωπος κατανοεί ότι ζει μέσα στο σπήλαιο-φυλακή του Πλάτωνα, μέσα στο ημίφως αυθαίρετων και λανθασμένων αντιλήψεων και έτσι επιτέλους κάνει το βήμα προς την έξοδο του σπηλαίου, προς την πραγματικότητα του ζωογόνου και λυτρωτικού φωτός που τον περιμένει εκεί.

Ουσιαστικά, η διατύπωση μιας φιλοσοφίας μη εκμετάλλευσης των ζώων προκύπτει ως το δίκαιο και λογικό συμπέρασμα του απολογισμού του ανθρώπου για την πορεία παρέκκλισης που ακολουθεί από την αποφράδα εκείνη συγκυρία της «εξημέρωσης» των ζώων (κυριολεκτικά της υποταγής και υποδούλωσής τους στα συμφέροντα ενός αποσυνδεμένου από το οικοσύστημα και από τον πραγματικό εαυτό του ανθρώπου). Μια πορεία που προκλητικά συνεχίζεται ως σήμερα (δηλαδή για τα τελευταία 10 χιλιάδες χρόνια) ενώ ευφημιστικά αποκαλείται και ως περίοδος του «πολιτισμού».

Η συνειδητοποίηση που ήρθε κατόπιν μακράς περισυλλογής αιώνων (ξεκινώντας από τον Πυθαγόρα και άλλους διανοητές) οδήγησε στη θέσπιση 3 καίριων στόχων ώστε να κλείσει για πάντα το μαύρο κεφάλαιο της «εξημέρωσης» των ζώων (της τελευταίας δουλείας στη Γη) και να διασφαλιστεί ότι πλέον δεν θα ξαναυπάρξει οπισθοδρόμηση και παρέκκλιση σε περιόδους βίας, αδικίας και καταπίεσης που προκλητικά περιφέρονται ως «πολιτισμός».

Οι στόχοι είναι οι εξής:

- ο τερματισμός της εκμετάλλευσης των ζώων

- να διαφυλαχτεί ένα υγιές και εύφορο χώμα και φυτικό βασίλειο

- να γίνεται μια ορθολογική,  δίκαιη και αειφόρος χρήση των γήινων φυσικών πόρων

Αυτές οι 3 γραμμές συμπυκνώνουν ένα κώδικα αρμονικής ύπαρξης του ανθρώπου μέσα στο Μητρικό οικοσύστημα και ουσιαστικά πρόκειται για βασικούς νόμους-προϋποθέσεις που τίθενται από την ίδια τη Φύση ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια του είδους μας αλλά και όλων των άλλων ειδών. Είναι 3 γραμμές όπου κωδικοποιείται όλη η Σοφία της Φύσης ως σχέδιο διαβίωσης του ανθρώπου με βάση την ελευθερία και τις άλλες αξίες που υπάρχουν εξ ορισμού στο οικοσύστημα και που θα πρέπει να ακολουθούνται και από τον άνθρωπο.

Δυστυχώς όμως κανένας από αυτούς τους στόχους δεν υπηρετείται στη τρέχουσα δομή της καταπίεσης. Αντίθετα αυτοί οι στόχοι-φυσικοί νόμοι καταπατώνται συστηματικά και βάναυσα παρασύροντας την ανθρωπότητα και τον πλανήτη σε ένα σπιράλ εντεινόμενης παρακμής που όπως όλα δείχνουν θα κλείσει με το πλήρες μπλοκάρισμα του Μητρικού οικοσυστήματος και την αδυναμία του να στηρίξει τη ζωή.

Έτσι η ειρηνική διατροφική και ο veganism πέρα από φορείς αξιών αποκτούν και μια επιπλέον σημαντική διάσταση: αυτή της προειδοποίησης για τον επερχόμενο κίνδυνο (ο οποίος είναι ήδη ορατός στην πλειοψηφία) ως αποτέλεσμα του εγκλωβισμού σε μια γενικευμένη πλάνη που αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της ζωής μας και η οποία συμφέρει μόνο την τρέχουσα δομή της καταπίεσης.

Η γενικευμένη κρίση που βιώνει ο πλανήτης δεν προέκυψε τυχαία αλλά εξ αιτίας της μαζικής συμμόρφωσης της ανθρωπότητας σε ένα εφήμερο (με τα μέτρα του πλανήτη) και αμοραλιστικό σύστημα που μας κόβει διαρκώς τις ρίζες και τη σύνδεση με την Μητέρα Φύση και τη Σοφία της.

Και η ανεκτίμητη αξία της ειρηνικής διατροφικής και του veganism είναι ότι μας απευθύνουν το καίριο κάλεσμα να κάνουμε ξανά και μόνιμα τη σύνδεση με όλα αυτά που ορίζουν τον άνθρωπο: με το Μητρικό οικοσύστημα μέσα στο οποίο υπάρχουμε, με την αισθανόμενη ζωή που μας περιβάλλει και με τον αισθανόμενο άνθρωπο που υπάρχει μέσα μας.

Η κυκλική ματιά

(Επιλέξτε ελληνικούς υπότιτλους)

Το σκηνικό είναι καθ’ όλα γνώριμο: τα παιδιά παίζουν με τα αγαπημένα τους παιχνίδια (ψεύτικες, πλαστικές μορφές ζώων φάρμας) ενώ στη κουζίνα ένα κομμάτι κρέας τσουρουφλίζεται στο τηγάνι. Βρισκόμαστε στο μικρόκοσμο της μέσης οικογένειας η οποία απόλυτα ξεκομμένη από την αξία της αισθανόμενης ζωής, ενεργεί εντελώς αυτόματα και μηχανικά. Από τη μια τα παιδιά συνδέονται συναισθηματικά και αγαπούν τα ζώα (ακόμα και σε ψεύτικη μορφή παιχνιδιού) και από την άλλη οι γονείς τα υποβάλλουν εν αγνοία τους να τρώνε στη πραγματικότητα αυτά τα ζώα. Μέσα στον μικρόκοσμο δεν χωρά ίχνος συμπόνιας προς τα πραγματικά ζώα. Ο μικρόκοσμος είναι ψυχρός και αμείλικτος, αποκομμένος πλήρως από την αισθανόμενη ζωή και φέρει παρωπίδες ώστε να εστιάζει τη ματιά του μονότονα προς μία και μόνο κατεύθυνση: στην αυτόματη και χωρίς σκέψη συμμετοχή στην καταπίεση των ζώων.

Όμως αυτός είναι μόνο ένας μικρόκοσμος και αυτό που μέσα του φαίνεται «φυσικό» και «αθώο», αποκαλύπτεται ως η απόλυτη παραφωνία και αδικία μόλις η ματιά αντικρύσει την αλήθεια που λέει ότι όλη η αισθανόμενη ζωή συνδέεται. Προϋπόθεση γι αυτό είναι να απελευθερωθεί η ματιά από τις παρωπίδες και να ξεκινήσει μια περιπλάνηση κυκλική, διεισδυτική, ολιστική και όπου στη πορεία αυτή η ματιά θα σμίξει και θα γίνει ένα με τη ματιά του αισθανόμενου άλλου που τώρα, λόγω επιβεβλημένων, απερίσκεπτων συνηθειών, έχουμε φέρει στη πιο δεινή θέση.

Και η μικρή ταινία με τίτλο «Η κυκλική ματιά» μας προκαλεί να κάνουμε ακριβώς αυτό: να παραμερίσουμε τις παρωπίδες και να δούμε αυτό που συμβαίνει μέσα από τα μάτια του άλλου που χωρίς περίσκεψη συναινούμε να θανατωθεί και να γίνει «ζωικά προϊόντα».

Το κάλεσμα της ειρηνικής διατροφής

Η πνιγμένη κραυγή του πόνου της αισθανόμενης ζωής που δόλια δολοφονείται σε εγκαταστάσεις του αίσχους (σφαγεία) μπορεί να μη φτάνει στ’ αυτιά μας, αφήνει όμως πάντα ένα μόνιμο απόηχο που σαν βουητό διαταράσσει την ηθική χειμερία νάρκη και προειδοποιεί ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ναι, τώρα φαίνεται καθαρά ότι αυτό το κάτι είναι η ίδια η αξία της ζωής, η οποία απαξιώνεται με το ψευδές πρόσχημα της κάλυψης της ανάγκης της τροφής. Μια κολοσσιαία εκστρατεία λεηλασίας της ζωής (των ζώων) έχει μετατρέψει τον πλανήτη (της ζωής) σε ένα απέραντο κολαστήριο. Η προφανής, συνετή επιλογή της ειρηνικής διατροφής αποσιωπάται και αποκλείεται. Η πιο βασική βιολογική μας ανάγκη, η τροφή, αλώθηκε για να μας παρεκκλίνει στο ξένο ρόλο της καταπίεσης των ζώων: σε απερίσκεπτα πιόνια μιας κλιμακούμενης λεηλασίας η οποία τελικά στηρίζει και την δική μας καταπίεση.

Όμως η  αλήθεια του σώματος μας αλλά και ο αισθανόμενος άνθρωπος που φέρουμε μέσα μας, δεν συμβιβάζονται. Ούτε στιγμή δεν παύουν να μας καλούν να επιστρέψουμε στην ουσία της ύπαρξής μας: σε μια ζωή συμφιλίωσης, σύνδεσης, και ειρήνης με τον κόσμο μας και τα πλάσματά του.

Η ανάγκη ειρηνοποίησης είναι άμεση για να πάψουμε να ζούμε πλημμυρισμένοι στο αίμα των αθώων. Το κάλεσμα της συγκυρίας είναι να γίνουμε ειρηνοποιοί αγκαλιάζοντας μια διατροφή που τερματίζει την καταδίκη των ζώων. Με την ειρηνική διατροφή ανοίγουμε μια λυτρωτική προοπτική στην οποία όχι απλά επιβιώνουμε διατροφικά αλλά θριαμβεύουμε σε κάθε επίπεδο. Ακόμα πιο σημαντικά όμως, αποκαθιστούμε την κουλτούρα της ζωής και της ειρήνης που τόσο έχει ανάγκη ο κόσμος μας. Και οι ζωές που βρίσκουν καταφύγιο στη ζωή μας, θα μας ευγνωμονούν για πάντα.

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία το 1ο Vegan Pledge στην Ελλάδα

Την 1^η Νοεμβρίου 2014, Παγκόσμια Ημέρα για τον Veganism και την Ειρηνική Διατροφή, πραγματοποιήθηκε το βιωματικό εργαστήριο «Η Δυναμική της Ειρηνικής Διατροφής» από τους μαρία α. αγγελή και Χρήστο Γεωργιάδη, εκ μέρους των φορέων «Η σπείρα – ολιστική εκπαίδευση» και «Veganism-now – Ειρηνική Διατροφή» αντίστοιχα. Το εργαστήριο περιελάμβανε και το 1ο Vegan Pledge στην Ελλάδα, δηλαδή τη δέσμευση των συμμετεχόντων να δοκιμάσουν τη φυτοφαγία για διάστημα από μία εβδομάδα έως ένα μήνα και μέσα από αυτήν την εμπειρία να υιοθετήσουν τελικά την ειρηνική διατροφή.

Το εργαστήριο ξεκίνησε με μια δραστηριότητα για την αλληλοσύνδεση και για το πως όλοι συνδεόμαστε μέσα στον ιστό της ζωής που λέγεται Μητρικό Οικοσύστημα. Στη συνέχεια μέσα από την προβολή εικόνων δόθηκε το ερέθισμα για καταγραφή αισθημάτων και σκέψεων καθώς και για μια πρώτη συζήτηση-εισαγωγή στη σημασία της Ειρηνικής Διατροφής για τους ανθρώπους, τα ζώα, και το περιβάλλον. 

Κατόπιν ακολούθησε παρουσίαση με τον ομώνυμο τίτλο του εργαστηρίου για την αναγκαιότητα της Ειρηνικής Διατροφής και την δυναμική της να μεταμορφώσει τον καθένα μας ξεχωριστά αλλά και συνολικά τον κόσμο, η οποία συνοδεύτηκε από γόνιμο διάλογο με ερωτήματα και τοποθετήσεις. 

Η επόμενη δραστηριότητα ήταν βιωματική και αφορούσε την αειφορία και πως θα μπορούσαμε να την πραγματοποιήσουμε μέσω της Ειρηνικής Διατροφής. Το περιεχόμενό της αφορούσε τις καθημερινές διατροφικές μας επιλογές, πρακτικά ζητήματα που προκύπτουν, και προβληματισμούς στους οποίους η Ειρηνική Διατροφή αποτελεί διέξοδο.

 

Το τελευταίο μέρος του εργαστηρίου αφιερώθηκε στο σημαντικό κομμάτι της διατροφής όπου δόθηκε έμφαση στο να διαλυθούν οι διάφοροι μύθοι οι οποίοι δυστυχώς αποθαρρύνουν ένα μεγάλο μέρος του κόσμου από το να προσεγγίσει και να αγκαλιάσει την Ειρηνική Διατροφή.

Το εργαστήριο έκλεισε με την συλλογική κουζίνα όπου οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν γευστικότατες και υψηλής διατροφικής αξίας φυτικές συνταγές από βιολογικά υλικά, που είχαν προετοιμάσει με αγάπη και μεράκι φίλοι-συνεργάτες, και να πάρουν ένα ακόμα κίνητρο, αυτή τη φορά γευστικό, για να τηρήσουν τη δέσμευσή τους αλλά και για να κάνουν το οριστικό βήμα προς την Ειρηνική Διατροφή.

 

Το βιωματικό εργαστήριο «Η Δυναμική της Ειρηνικής Διατροφής» αποτέλεσε ένα κάλεσμα και μια υπενθύμιση για τη σύνδεσή μας με όλα τα πλάσματα της γης, καθώς και για την επέκταση του Παγκόσμιου Δικτύου «Ειρηνική Διατροφή» και στην Ελλάδα.  Για πρώτη φορά στην χώρα μας έχει ξεκινήσει πλέον αυτό το δίκτυο, χάρη στη δική σας συμμετοχή και θετικότητα. Με ευγνωμοσύνη σας ευχαριστούμε όλους και όλες για τη συνύπαρξη, τη συζήτηση, το μοίρασμα, την εμπιστοσύνη.

Για όσους δεν μπόρεσαν να συμμετάσχουν, μείνετε συντονισμένοι για το επόμενο βιωματικό εργαστήριο & «vegan pledge» για την Ειρηνική Διατροφή.

H Δυναμική της Ειρηνικής Διατροφής - Βιωματικό Εργαστήριο Ενηλίκων

...

Όταν είσαι στη Ρώμη, μην κάνεις ό,τι κάνουν οι Ρωμαίοι

Πριν υιοθετήσεις άκριτα τα ήθη των Ρωμαίων σκέψου ότι αυτοί δεν είναι ούτε το προπύργιο της ηθικής ούτε το πρότυπο αισθανόμενου ανθρώπου. Είναι αυτοί που γυρίζουν από αρένα σε αρένα πανηγυρίζοντας την βαρβαρότητα. Είναι τα άβουλα αυτόματα της καταπίεσης υποβαθμισμένα στο ρόλο του όχλου που άγεται και φέρεται, ως πλήθη που πανηγυρίζουν την καταπίεση της ζωής. Δεν είναι αυτόνομα σκεπτόμενα άτομα παρά κατευθυνόμενοι ιδιώτες και βέβαια δεν είναι το μοντέλο προς μίμηση.

Ούτε και η ρωμαϊκή δομή είναι το πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης. Η Ρώμη είναι η μεγάλη αρένα της καταπίεσης και της κουλτούρας του θανάτου. Ο θεμέλιος λίθος της είναι η καταπίεση. Αυτή την έχτισε και η ρωμαϊκή αυτοκρατορία βασίστηκε σε αυτήν για να δημιουργηθεί και να εδραιωθεί. Άρα τι δουλειά μπορεί να έχει ο άνθρωπος μέσα σε μια τέτοια καταπιεστική δομή;

Η Ρώμη είναι ίσως το πιο συμβολικό παράδειγμα μια δομής που προήλθε ως αποτέλεσμα της ανωμαλίας που εισήγαγε στην ανθρωπότητα η «εξημέρωση» των ζώων. Η συγκεκριμένη πρακτική η οποία κυριολεκτικά σήμαινε υποδούλωση για τα ζώα ήταν η ανωμαλία μέσα στο οικοσύστημα της Γης που τα ανέτρεψε όλα και έθεσε τη βάση για τα συστήματα καταπίεσης.

Η Φύση δημιουργεί πλάσματα ελεύθερα και η ελευθερία είναι ο απαράβατος νόμος του οικοσυστήματος ώστε να υπάρχει όλη αυτή η βιοποικιλότητα ειδών, να ακμάζει και να εξελίσσεται. Πουθενά η Φύση δεν στερεί την ελευθερία κανενός είδους, όμως η «εξημέρωση» έκανε ακριβώς αυτό και μάλιστα όπως φαίνεται όχι για λόγους επιβίωσης (μιας και η ανακάλυψη της γεωργίας που είχε προηγηθεί είχε λύσει το πρόβλημα της πείνας παράγοντας περίσσεια τροφής.)

Η «εξημέρωση», το καθεστώς δηλαδή που πατάει στην καταπίεση των ζώων για να εγκαθιδρύσει την πλήρη καταπίεση της ζωής (συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων), είναι όπως όλα δείχνουν η συνομωσία του κατώτερου είδους ανθρώπου που θέλησε να κυριαρχήσει και να εξουσιάσει τους πάντες. Έτσι σχεδόν άμεσα η καταπίεση πέρασε και στην ανθρώπινη κοινωνία με την κατάλυση της μητριαρχίας και την σταδιακή εδραίωση της πατριαρχίας. Και καθιερώθηκε δια πυρός και σιδήρου το καθεστώς καταπίεσης της αισθανόμενης ζωής ως η μια και μόνη κοινή διάλεκτος επικοινωνίας, η οποία έγινε η Lingua Franca της ανθρωπότητας και έθεσε τη βάση για τα συστήματα καταπίεσης τα οποία με διαφορετικές μορφές εναλλάσσονται από τότε.

Η συμμόρφωση λοιπόν σε μια τέτοια δομή και η ζωή στη Ρώμη είναι μια προβληματική και αδιέξοδη κατάσταση. Η διαβίωση ως Ρωμαίος είναι κυριολεκτικά μια καταδίκη: είσαι καταδικασμένος να ζεις για πάντα μέσα σε μια ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μέσα σε ένα καθεστώς ξένο, που δεν είναι για σένα και δεν υπάρχει για το δικό σου όφελος: ένα ολιγαρχικό καθεστώς που συντρίβει την αξία της ζωής με διάφορα ψευδή προσχήματα (με το ψευδές πρόσχημα της κάλυψης της ανάγκης πρώτιστα της τροφής – και εν συνεχεία και των υπόλοιπων αναγκών - εκμηδενίζεται η ζωή των μη ανθρώπινων ζώων, ενώ με το πρόσχημα του ψευδοχρέους εκμηδενίζεται η ζωή των ανθρώπων).

Η ανατροφή ως Ρωμαίος είναι η καταδίκη του να ζεις με «άρτο και θεάματα», μέσα σε ένα καθεστώς που σκόπιμα συντρίβει τις αξίες και τον αισθανόμενο άνθρωπο προκειμένου να παραδειγματίζει και να δυσεκπαιδεύει στην αρρωστημένη αρχή του: την καταπίεση της αισθανόμενης ζωής. Μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα πλήρους απαξίωσης της ζωής (και συνεπώς της πλήρους αβεβαιότητας), η πιθανότητα να βρεθείς από την κερκίδα στην αρένα είναι απλά θέμα χρόνου. Η ζωή μέσα στην ευφημιστικά αποκαλούμενη Pax Romana (Ρωμαϊκή Ειρήνη) δεν είναι παρά μια ζωή συνεχούς τρόμου όπου σε ανύποπτο χρόνο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει το «θέαμα» στο Κολοσσαίο.

Όμως το απόλυτα τραγικό, το οποίο η βυθισμένη στην αλαζονεία της Ρώμη αδυνατεί να δει, είναι ότι η ρωμαϊκή κοινωνία είναι μια κοινωνία παρακμής που οσονούπω θα καταρρεύσει και θα κατασπαραχτεί με τον ίδιο τρόπο που κατασπάραζε τους άλλους στην εποχή της δύναμής της. Είναι μια δομή αυτοκαταστροφική η οποία σπέρνοντας τον σπόρο της καταπίεσης είναι καταδικασμένη να τον εισπράξει αφού στην ουσία θρέφει το χέρι που θα την καταλύσει, εκπαιδεύει τον επόμενο καταπιεστή που θα γκρεμίσει την τρέχουσα αυτοκρατορία για να δημιουργήσει μιαν άλλη.

Έτσι μέσα από μια τέτοιου είδους διαδοχή όπου το ένα καταπιεστικό σύστημα καταλύεται από ένα άλλο, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία της αρχαιότητας (αλλάζοντας μορφή) έφτασε να είναι η παγκοσμιοποίηση του σήμερα. Και μέσα σε αυτή την νέα αυτοκρατορία βλέπουμε πλέον ένα παγκοσμιοποιημένο σύστημα – Κολοσσαίο που στην αρένα του διαδραματίζεται μια ασταμάτητα κλιμακούμενη βαρβαρότητα και ύβρις απέναντι στη ζωή: δισεκατομμύρια μη ανθρώπινα ζώα θανατώνονται κάθε χρόνο με το ψέμα της τροφής ενώ την ίδια στιγμή ολόκληρα έθνη κατασπαράζονται προκειμένου να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί το σχέδιο της πλήρους συγκέντρωσης της εξουσίας στα χέρια της κακόβουλης και άνομης συμμορίας που κρύβεται πίσω από την νέα αυτοκρατορία της παγκοσμιοποίησης.

Όταν είσαι στη Ρώμη, γίνε vegan

Από την εποχή της «εξημέρωσης» η ανθρωπότητα κυριολεκτικά καταναγκάστηκε να μιλάει την Lingua Franca της καταπίεσης: όλοι σχεδόν πλην των vegan, μιλούν την ίδια γλώσσα όταν πρόκειται για τα ζώα: τα αντιλαμβάνονται ως εκμεταλλεύσιμους και αναλώσιμους πόρους και όχι ως φορείς αισθανόμενης ζωής.

Όμως η καταπίεση των ζώων μας κρατάει στην Ρώμη της βαρβαρότητας. Και αυτή η Ρώμη διαιωνίζεται όταν κάποιος αυτόματα και χωρίς να το σκέφτεται περνά από το ένα γεύμα στο επόμενο το οποίο περιλαμβάνει τα σώματα ή τις εκκρίσεις των μη ανθρώπινων ζώων, επιβραβεύοντας και πανηγυρίζοντας εν αγνοία του την λεηλασία και την καταπίεση της ζωής.

Έτσι η Ρώμη (αλλά και η κάθε Ρώμη που προηγήθηκε ή ακολούθησε μετά από αυτήν) μπορεί να αναπαράγεται μέσα από τον ύπουλο τρόπο του να μεταμφιέζει και να συγκαλύπτει την καταπίεση ως ανάγκη (ταυτίζοντας την πλασματικά με την ανάγκη της τροφής με ζωικά αλλά και όλες τις άλλες ανάγκες) και μέσα από τον «άρτο και θεάματα» να μπορεί να εκμαυλίζει, να αλώνει και τελικά να ελέγχει την συνείδηση.

Όμως ο άρτος και θεάματα με τις ζωές των άλλων, δηλαδή ο εθισμός και ο πανηγυρισμός της καταπίεσης της ζωής, είναι εκτός θέματος από την πραγματική φύση του ανθρώπου. Είναι προσβολή για την πεπτική ανατομία μας που είναι αυτή ενός φυτοφάγου πλάσματος να ζήσουμε όλη μας τη ζωή καταναλώνοντας τον θάνατο και τη μιζέρια της ζωής των άλλων. Είναι κατάντια να ζούμε στην σκοτεινή πλευρά ενός συστήματος που υπηρετεί το άδικο και κάνει κακό σε αθώα, ανυπεράσπιστα πλάσματα. Και το πλέον τραγικό είναι κατάντια για να ένα αισθανόμενο ον όπως ο άνθρωπος να ακυρώνεται και να ζει τη ζωή του με αυτό που του πλασάρει ως τροφή το σύστημα της καταπίεσης (κρέας, γάλα και αυγά και όλα τα άλλα παραπλανητικά αποκαλούμενα ζωικά προϊόντα) γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν προϊόντα που προέρχονται από ζωή. Αυτά τα δήθεν «προϊόντα» είναι το σήμα κατατεθέν αυτού του καταπιεστικού συστήματος και τα εργαλεία της υποδούλωσης και του ανθρώπου.

Βρισκόμαστε πλέον στην συγκυρία-κλειδί των εξελίξεων όπου είναι επιτακτικά ζωτικής σημασίας να καταδικάσουμε το Κολοσσαίο και την αρένα της καταπίεσης και να δικαιώσουμε το είναι μας και την πραγματική φύση του ανθρώπου, αυτό με το οποίο είμαστε κι εμείς φτιαγμένοι: την αισθανόμενη ζωή. Και αποδίδοντας τα του Καίσαρος τω Καίσαρι να καταδικάσουμε το σύστημα που μας μαθαίνει να απαξιώνουμε τη ζωή και να τερματίσουμε μια για πάντα τον κύκλο της αναπαραγωγής του με άλλη μορφή.

Και από την Lingua Franca της καταπίεσης να περάσουμε σε μια νέα κοινή διάλεκτο. Να καθιερώσουμε τη νέα γλώσσα του σεβασμού της ζωής, που δεν άλλη από την Lingua vegan, την γλώσσα που αποκαθιστά τις αξίες και υπερασπίζεται την αξία της ζωής στη πράξη.

Ο Homo Ρωμαίος, αυτός γενικά που είναι αποσυνδεμένος από την αισθανόμενη ζωή και από το γίγνεσθαι του πλανήτη της ζωής και των νόμων του, έχει από καιρό κάνει τον αιμοσταγή κύκλο του (κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει εμφανιστεί καθόλου) και θα έπρεπε ήδη να είναι κλειδωμένος στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η πραγματική μας φύση ψάχνει διακαώς τη διέξοδο, να βγει οριστικά και αμετάκλητα στο προσκήνιο. Ας μη κρατάμε άλλο καταπιεσμένο το πραγματικό μας εαυτό: ας απελευθερώσουμε τον Homo vegan από μέσα μας. 

Γιατί επινοήθηκε ο «σαρκοφάγος» άνθρωπος

Ο μύθος του «σαρκοφάγου» ανθρώπου είναι αναπόσπαστος από την δυστοπία που μας επιβάλεται να ζούμε και που έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την καταπίεση της αισθανόμενης ζωής και την κουλτούρα του θανάτου. Είναι ο βασικός μύθος ο οποίος ακυρώνοντας κάθε αξία (την αξία της ζωής, την δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αειφορία) κάνει εφικτή την αποσύνδεση η οποία μπορεί να διαιωνίζει και να εντείνει την αχαλίνωτη βαρβαρότητα που επιβάλουμε πρώτιστα στα μη ανθρώπινα ζώα και στην φύση αλλά και στους ανθρώπους. Επιπλέον είναι ο μύθος που ταιριάζει απόλυτα με την φύση του τεχνητού (και στημένου από το κατώτερο κομμάτι του ανθρώπινου είδους) συστήματος της καταπίεσης το οποίο εμφανίστηκε με την «εξημέρωση» των ζώων και έκτοτε κυριαρχεί με διαφορετικές μορφές.

Αν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι πιο ξένο και ασύμβατο με την φυσιολογία του ανθρώπινου οργανισμού αλλά και από τους νόμους και την ροή του οικοσυστήματος της Γης αυτό δεν θα ήταν άλλο παρά η τρέχουσα διατροφή η οποία φέρει ως σήμα κατατεθέν της τον «σαρκοφάγο» άνθρωπο. Αυτή η διατροφή η οποία απέχει απόλυτα από αυτό που αντιπροσωπεύει ο άνθρωπος έχει ένα μοναδικά σημαντικό χαρακτηριστικό για το τρέχον κυρίαρχο σύστημα: είναι έτσι σχεδιασμένη ώστε μέσα από την προσφορά και ζήτηση για ζωικά προϊόντα να επιβραβεύονται όλα εκείνα τα αρνητικά (αντιλήψεις και πρακτικές οι οποίες αν συνέβαιναν σε ανθρώπους θα τις καταδικάζαμε ως εγκλήματα) και έτσι ουσιαστικά να ξεπλένονται και να «κατοχυρώνονται» και στην ανθρώπινη κοινωνία.

Ο μύθος του «σαρκοφάγου» ανθρώπου υπάρχει αποκλειστικά για να συντηρεί την δυσεκπαίδευσή μας μέσα από μια διατροφή που ισοπεδώνει την αλήθεια και την ομορφιά και μας κατακλύζει με το ψέμα και την ασχήμια. Είναι μια διατροφή ειδικά σχεδιασμένη για να μας μπλοκάρει σε κάθε επίπεδο (σωματικό, νοητικό, συναισθηματικό, συνειδησιακό, κοινωνικό) και να μην αφήνει να εκδηλωθεί αυθόρμητα η αλήθεια της ανατομικής μας κατασκευής ως φυτοφάγο πλάσμα αλλά και η αποδεδειγμένη επιστημονικά τάση του ανθρώπου για το καλό, το μη βίαιο και το ειρηνικό η οποία συνοδεύει ένα μη αρπακτικό πλάσμα.

Ο «σαρκοφάγος» άνθρωπος είναι ο ρόλος τον οποίο σκηνοθετείται ο άνθρωπος να παίξει και στην πορεία να καταντήσει η καρικατούρα του πραγματικού του εαυτού. Είναι ένας ξένος ρόλος ο οποίος μας κλειδώνει σε μια εκδοχή ζωής με κύριο χαρακτηριστικό την απάθεια και την αδιαφορία για την αισθανόμενη ζωή (ανθρώπινη και μη ανθρώπινη). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο τρόπος που τρεφόμαστε να καθορίζει όσο τίποτε άλλο την πορεία αυτού του κόσμου και κατά συνέπεια να δημιουργεί την μορφή και την εκδοχή κόσμου που έχουμε σήμερα. Οπότε γίνεται φανερό ότι με μιαν άλλη διατροφή (αυτήν που έχει προορίσει η φύση για μας) θα είχαμε μια τελείως διαφορετική εικόνα του κόσμου και βέβαια έναν άλλο κοινωνικό τρόπο οργάνωσης, δηλαδή ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό σύστημα. Τέτοια είναι η αόρατη δύναμη της τροφής, είτε προς την κατεύθυνση της απαξίωσης της ζωής, της παρακμής και της καταστροφής, είτε προς την κατεύθυνση του σεβασμού της αξίας της ζωής, της ακμής, και της ευημερίας για όλα τα αισθανόμενα όντα.

Όμως ο μύθος του «σαρκοφάγου» ανθρώπου μας κρατά σταθερά προσκολλημένους στο αδιέξοδο μιας συνεχώς εντεινόμενης κρίσης στην οποία προδιαγράφονται μόνο αρνητικές εξελίξεις. Γιατί ο «σαρκοφάγος» άνθρωπος είναι ο αποκομμένος και ο ελεγχόμενος άνθρωπος, είναι αυτός του οποίου η συμπόνια και η ευαισθητοποίηση βρίσκονται σε σύγχυση (φιλία για κάποια είδη ζώων, καταδίκη για κάποια άλλα) ή έχουν απενεργοποιηθεί. Και στέκεται εκεί σαν μια θλιβερή φιγούρα που παίζει βιολί και διασκεδάζει την ίδια ώρα που με την διατροφή του ως «σαρκοφάγος» γενοκτονεί τα μη ανθρώπινα ζώα αδυνατώντας ουσιαστικά να δει ότι διασκεδάζει και με τη δική του συμφορά η οποία είτε συμβαίνει παράλληλα ή πρόκειται να ακολουθήσει. Είναι ο επιβάτης του Τιτανικού ο οποίος όμως σε πείσμα και σε άρνηση της πραγματικότητας εξακολουθεί άκριτα την ίδια μηχανική ρουτίνα που οδηγεί στο ναυάγιο.

Τελικά ο μύθος του «σαρκοφάγου» ανθρώπου μπλοκάροντας την πραγματική μας υπόσταση και ουσία, μας κρατά σε κατάσταση σύγχυσης και λάθους ανάγνωσης της πραγματικότητας. Έτσι εν μέσω ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος ζούμε με την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας. Εν μέσω της αχαλίνωτης προπαγάνδας και του ψέματος ζούμε με την ψευδαίσθηση της αλήθειας. Εν μέσω της γενικευμένης τρομοκρατίας που εξαπολύει η νέα τάξη ζούμε με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Εν μέσω της τοξικής πολιορκίας ζούμε με την ψευδαίσθηση της μη μόλυνσης. Εν μέσω της πλήρους διαφθοράς ζούμε με την ψευδαίσθηση της εντιμότητας και των καλών προθέσεων. Εν μέσω της κατάρρευσης και της κρίσης σε κάθε επίπεδο και πτυχή της ζωής μας ζούμε με την ψευδαίσθηση μιας εφήμερης κρίσης και ότι αύριο όλα πάλι θα είναι όπως πριν. Εν μέσω της αχαλίνωτης βαρβαρότητας ζούμε τελικά με την ψευδαίσθηση του πολιτισμού.

Η ανθρωπότητα είναι πλέον σαν να επιβαίνει σε ένα μαζικό μέσο μεταφοράς (το κυρίαρχο σύστημα) και να μεταφέρεται με αυτό προς ένα συγκεκριμένο προορισμό (αυτόν της καταπίεσης για την αισθανόμενη ζωή). Η διαδρομή που ακολουθείται δεν είναι άλλη παρά ο μεγάλος, απέραντα πλατύς μονόδρομος (μέσα στον οποίο επιχειρείται να εγκλωβιστεί η συντριπτική πλειοψηφία) προς αυτό που ορίζουμε ως κυρίαρχο τρόπο ζωής. Και ουσιαστικά το σύστημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό το κυρίαρχο ρεύμα, αυτή η κυρίαρχη κουλτούρα και πρακτική, αυτός ο κυρίαρχος τρόπος του να γίνονται τα πράγματα και ο κυρίαρχος τρόπος του να διάγουμε τη ζωή μας με «άνωθεν» συνταγές. Και αυτό το πανίσχυρο κυρίαρχο ρεύμα της φερόμενης ανθρωπότητας, αυτή η ακάθεκτη μαζική ροή είναι η δύναμη που συντηρεί το τρέχον σύστημα μέσα από τις επιβεβλημένες συμπεριφορές και συνήθειες πρώτα και κύρια στην διατροφή και κατόπιν και στις άλλες πτυχές της ζωής μας.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το μαζικό μέσο που μας κατευθύνει, ο μύθος του «σαρκοφάγου» ανθρώπου είναι ο οδηγός γι αυτό και βρίσκεται σε προεξέχουσα, περίοπτη, πρώτη θέση. Με το να κατακλυζόμαστε με ζωικά προϊόντα και την λεηλασία της ζωής των μη ανθρώπινων ζώων, αλωνόμαστε στο βασικό επίπεδο της τροφής και αποδεχόμαστε την βασική πλάνη μιας ξένης διατροφής. Μετά από μια τέτοια άλωσή μας στην απόλυτα βασική βιολογική ανάγκη της τροφής είναι πολύ εύκολο να αλωθούμε συνολικά και να αποδεχθούμε και όλα τα άλλα ψέματα του συστήματος και να του επιτρέπουμε να μονοπωλεί τον έλεγχο επί της ζωής μας. Έτσι ο μύθος του «σαρκοφάγου» ανθρώπου λειτουργεί ως φραγμός που δυσχεραίνει σημαντικά την αφύπνιση και την θέληση να εγκαταλείψουμε αυτό το μαζικό μέσο για να πορευτούμε προς μιαν άλλη κατεύθυνση.

Με κάποιο τρόπο όμως είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε γιατί ζώντας ως καρικατούρα σαρκοφάγου ουσιαστικά το μόνο που καταφέρνουμε είναι να εδραιώνουμε ένα ανώμαλο σύστημα καταπίεσης και καταναγκασμού. Η έξοδος από τον μύθο του «σαρκοφάγου» ανθρώπου προβάλει πλέον ως αυτή η μια και μόνη κίνηση ζωτικής σημασίας που θα ξεκινήσει το ντόμινο της ανατροπής. Και η ώθηση γι αυτή τη λυτρωτική κίνηση είναι η επαφή με την ιδέα της περιεκτικής δικαιοσύνης (veganism) η οποία έχει την δύναμη να αφυπνίσει και πάλι μέσα μας όλα όσα ο μύθος έχει υπνώσει και αδρανοποιήσει. Είναι μια απελευθερωτική εμπειρία που μπορεί να ξαναβάλει σε τάξη τα του οίκου μας: πρώτα στο ατομικό επίπεδο του να βρούμε τον πραγματικό μας εαυτό και εν συνεχεία στο ευρύτερο επίπεδο της επανασύνδεσής μας με το οικοσύστημα και με την ροή του μοναδικού μας πλανήτη της ζωής.

Η ιστορία μου

Έχει εδραιωθεί ένας κόσμος που στηρίζεται στην καταπίεση του άλλου, ένας κόσμος ανυπόφορος για την μη ανθρώπινη ζωή (τα ζώα) αλλά και για την ανθρώπινη. Είναι ένας κόσμος γεμάτος πόνο και οδύνη, κορεσμένος μέσα σε μια περιρρέουσα κουλτούρα απαξίωσης της ζωής. Αυτός ο κόσμος είναι θλιβερός και αδιέξοδος και δεν έχει να περιμένει καμία εξέλιξη ή βελτίωση όσο η καταπίεση θα παραμένει αδιαμφισβήτητη, όσο δηλαδή οι άνθρωποι θα κρατούνται στη καταστολή του ψεύδους, των αντιδραστικών αντιλήψεων και των επιβεβλημένων μονόδρομων στην διατροφή, στην υγεία, στην πολιτική, στην οικονομία και σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Γι αυτό και βίντεο όπως το παραπάνω είναι ανεκτίμητης αξίας για να ξαναξεκινήσουμε τη ζωή μας στη σωστή και δίκαιη βάση του σεβασμού της αξίας της ζωής και σε ένα μέλλον περιεκτικής δικαιοσύνης (veganism) για όλα τα πλάσματα. Η εικαστική καλλιτέχνης Gretchen Ryan μαζί με την οργάνωση Mercy For Animals μας μεταφέρουν μέσα σε 3 λεπτά στο αδιανόητο παρασκήνιο της «παραγωγής» γάλακτος που είναι γεμάτο τραυματικές εμπειρίες, πολλαπλές κακοποιήσεις, ποδοπάτηση της αξίας της μητρότητας και καταπίεσης του θηλυκού. Το βίντεο με τίτλο «Η ιστορία μου» είναι φτιαγμένο στο στυλ των βίντεο που καταγράφουν την κακομεταχείριση ατόμων κατά την εφηβεία όπου το βιωμένο σοκ έχει κάνει τα άτομα αυτά σχεδόν να χάσουν τη φωνή τους και η εξιστόρηση του δράματός τους γίνεται με γραπτά σημειώματα. Μέσα από αυτά τα σημειώματα αλλά ακόμα περισσότερο μέσα από το εκφραστικό και συναισθηματικά φορτισμένο βλέμμα της Gretchen μεταφερόμαστε στον κόσμο της απομόνωσης και της συντριβής που καταναγκάζεται να βιώσει μια μη ανθρώπινη μητέρα.

Και η λυτρωτική δύναμη της αλήθειας μας δείχνει ότι κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να γίνεται πιόνι και αυτόματο της καταπίεσης που μηχανικά συντρίβει τις αξίες και την αισθανόμενη ζωή γύρω του και τελικά και την δική του. Η λυτρωτική δύναμη της αλήθειας επίσης μας λέει ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε οτιδήποτε θετικό από την παγιωμένη στην συγκυρία μας ρουτίνα της καταπίεσης των ζώων (πρώτα και κύρια των θηλυκών – για γάλα και αυγά) η οποία ακυρώνει τον αισθανόμενο άνθρωπο.

Είναι απόλυτα τραγική κατάληξη για την γυναίκα (φορέα και η ίδια της μητρότητας) να συνηγορεί στην καταπίεση της μητρότητας και του θηλυκού. Οι περισσότερες από αυτές ήδη μητέρες που έχουν θηλάσει τα δικά τους παιδιά, που έχουν νοιώσει αυτόν το μοναδικό, απόλυτα στενό, προσωπικό δεσμό μεταξύ μητέρας και μωρού, που γνωρίζουν ότι το μητρικό τους γάλα προορίζεται για το δικό τους μωρό, και που τέλος έχουν βιώσει την φυσική διαδικασία του απογαλακτισμού, είναι τραγικό να αναζητούν το γάλα μιας άλλης μητέρας, το γάλα που δεν τους ανήκει. Είναι τραγική ειρωνεία να αναζητούν να πιούν οι ίδιες ή να δώσουν στα παιδιά τους ένα φορτισμένο με απέραντη οδύνη, λευκό, ψυχρό υγρό που προέρχεται από ένα πλάσμα που δυσφορεί, από μια μητέρα που θρηνεί την απώλεια του μωρού της και που βιώνει το απόλυτο δράμα.

Το κάλεσμα λοιπόν έχει γίνει και απευθύνεται πρώτα και κύρια στις γυναίκες. Αυτές είναι που θα πρέπει άμεσα να συνειδητοποιήσουν και να πάψουν να συμμετέχουν στην καταπίεσή τους, μέσα από την καταπίεση του θηλυκού στα μη ανθρώπινα ζώα και να αποκαταστήσουν έτσι και πάλι την κυρίαρχη αξία της μητρότητας. Και εν συνεχεία να θέσουν το μήνυμα παντού, σε ολόκληρη τη κοινωνία, ώστε να γίνει φανερή στον καθένα η αδικία και η καταπίεση των ζώων και το αποκρουστικό έκτρωμά της να εξαφανιστεί για πάντα από προσώπου γης.

 

Η εναγώνια κραυγή των αμνών που πρέπει οπωσδήποτε να ακούσουμε

Ξαφνικά οι Σειρήνες της ύπνωσης που μας κρατούσαν εγκλωβισμένους σε αιμοσταγή «έθιμα» σωπαίνουν. Οι παρεμβολές και τα παράσιτα ενός ανώμαλου συστήματος που μας ωθεί σε μια διατροφή που συντρίβει τη ζωή υποχωρούν και σβήνουν.

Τώρα ακούγονται καθαρά στη συνείδηση οι φωνές αυτών που συστηματικά και σκόπιμα φιμώνονταν. Είναι οι φωνές από τα νεογέννητα μωρά που πίνουν ακόμα το γάλα της μάνας τους. Είναι οι εναγώνιες κραυγές των δισεκατομμυρίων αισθανόμενων όντων που απεγνωσμένα μας καλούν σε βοήθεια αλλά και επίγνωση. Είναι η ύστατη έκκληση να δούμε ξεκάθαρα την αλήθεια.

Είναι οι φωνές που μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα της άδικης μοίρας που επιβάλουμε στα ζώα, με τα οποία ως αισθανόμενα όντα, συνδεόμαστε άρρηκτα αφού κι εμείς είμαστε φορείς αισθανόμενης ζωής. Είναι φωνές, λίγο πριν τις πνίξει μέσα στην μονότονη οχλοβοή της αιμοσταγούς διατροφής, το σύστημα που ισοπεδώνει γενικά την ζωή ως αξία. Είναι οι φωνές των μελλοθάνατων, αυτών που αυθαίρετα καταδικάζουμε να τερματιστεί η ζωή με μηχανική, δολοφονική μανία για να εκτεθούν ως "κρέας" στις "αγορές" (με τον ίδιο ακριβώς ψευδή λόγο που βγάζουν ολόκληρα έθνη ως βορά σε άλλες, "σαρκοβόρες" αγορές). Είναι οι φωνές όντων που σφύζουν από ζωή, πλασμάτων μοναδικά όμορφων, όπως το θαύμα της ζωής, που όμως το κακόβουλο σύστημα-τέρας θα μετατρέψει σε αποκρουστικά κακοποιημένα πτώματα. Είναι φωνές που δεν θα ξανα-ακουστούν και που η μοναδική τους ακρόαση οφείλει να μας σοκάρει, να μας ταρακουνήσει και να συγκλονίσει συθέμελα το είναι μας.

Γιατί αυτές οι φωνές απευθύνονται κατευθείαν στον αισθανόμενο άνθρωπο που κρύβεις μέσα σου και τον καλούν να επιληφθεί μια για πάντα του μέγιστου ζητήματος που πρέπει τώρα να διευθετηθεί: την αποκατάσταση της αξίας της ζωής αφού όλη η ζωή στη Γη είναι ιερή.

Η απόλυτα θλιβερή και τραγική φάρσα της διατροφής με ζώα δεν μπορεί να συνεχίζεται και προκλητικά να πλημμυρίζει τον Πλανήτη της Ζωής με τη χυδαία κουλτούρα του θανάτου. Δεν πρέπει να της επιτρέψουμε να δηλητηριάσει κι άλλο το κόσμο μας, γεμίζοντάς τον με την δυστυχία και την αρνητική ενέργεια της ζωής (μη ανθρώπινης αλλά και ανθρώπινης) που χαραμίζεται με κύριο λόγο την ιδεολογική κατήχηση και την εξοικείωση των κοινωνιών στην καταπίεση. Το μεγαλύτερο έγκλημα στη Γη πρέπει τώρα να σταματήσει και η ύβρης που λέγεται καταπίεση των ζώων να εξαλειφθεί οριστικά. (Γιατί όσο αυτό δεν γίνεται, η μεγάλη μάζα της ανθρωπότητας θα είναι κι αυτή ένας "αμνός" που θα σφαγίαζεται από μια αποκομμένη, ανάλγητη και αναίσθητη εξουσιαστική δομή.)

Το νέο ήθος του σεβασμού της ζωής μας καλεί να εορτάζουμε και να τιμούμε την αξία της ζωής μέσα από ένα στοχαστικό τρόπο ζωής που έχει στο επίκεντρό του την περιεκτική δικαιοσύνη (veganism) και ο οποίος ευθυγραμμίζεται με τους φυσικούς νόμους και δικαιώνει την φυτοφάγο ανατομία μας αλλά και την έμφυτη τάση μας για το καλό, το συμπονετικό και το δίκαιο.

Τώρα λοιπόν που το έγκλημα, η αδικία και η βαρβαρότητα βγαίνει απροκάλυπτα στο φως και προκαλεί την ηθική και την συνείδησή μας, απέδειξε έμπρακτα ότι ο αισθανόμενος άνθρωπος μέσα σου δεν έχει ακυρωθεί. Τώρα που αυτόματα πάλι ετοιμάζονται να σε ξαναβάλουν και φέτος σε ένα μακάβριο τυπικό «εορτασμού», αναλογίσου:

Αναλογίσου ποιος πραγματικά είσαι και γιατί πρέπει να ζεις παρασιτικά ισοπεδώνοντας τις ζωές των ζώων και σκέψου ότι δεν είσαι εδώ για να περάσεις το διάστημα της ζωής σου με εχθρότητα προς άλλες ζωές και με το να ζεις εις βάρος τους.

Αναλογίσου ποιος και γιατί σου δίνει την απατηλή επιλογή να ορίζεις τις ζωές των άλλων, να παραγγέλνεις το φονικό των αθώων και ποιος τελικά σου βάφει τα χέρια με αίμα.

Αναλογίσου αν υπάρχει το παραμικρό ανατομικό χαρακτηριστικό επάνω σου που σε θέλει σε ένα τέτοιο ρόλο.

Αναλογίσου τι σημαίνει η φυσικοποίηση και η αυτοματοποίηση της βαρβαρότητας προς τα ζώα (η οποία συγκαλύπτεται δόλια ως διατροφή για να σε εξαπατά) και δες που μας έχει οδηγήσει.

Αναλογίσου τι μήνυμα δίνεις στα παιδιά σου όταν τα εκθέτεις στο τυπικό της φρίκης που ονομάζεται πασχαλινό τραπέζι, η οποιαδήποτε άλλο γεύμα με ζωικά «προϊόντα».

Αναλογίσου ποιον ωφελείς όταν απαξιώνεις το θαύμα της ζωής και ποιος θέλει γενικά την αξία της ζωής στο Ναδίρ.

Αναλογίσου ότι έχεις την ευκαιρία: να κάνεις την λυτρωτική σύνδεση που είναι η μόνη που μπορεί πραγματικά να σε «αναστήσει» από την ζωή ενός αυτόματου της καταπίεσης που δόλια σε έχει εγκλωβίσει το κακόβουλο σύστημα της καταπίεσης.

Αναλογίσου την ευθύνη και κάνε το χρέος σου προς τη ζωή!

Βασική προϋπόθεση ελευθερίας η ανάκτηση της Διατροφικής Ελευθερίας

Η Διατροφική Ελευθερία είναι η ελευθερία κάθε είδους να εκφράζει την φυσική του προδιάθεση όπως καθορίζεται από την πεπτική του ανατομία και να εναρμονίζεται κατ΄ αυτό τον τρόπο με το μητρικό οικοσύστημα. Με αυτή την έννοια η Διατροφική Ελευθερία είναι ένα φυσικό δικαίωμα και αποτελεί το βασικό μέρος της ελευθερίας των ειδών αλλά και του ατόμου, αφού είναι η ελευθερία που συνδέεται με την βιολογική ύπαρξη και την επιβίωση σε μια υγιή κατάσταση.

Μέσα από την Διατροφική Ελευθερία πηγάζει ο πραγματικός ρόλος που παίζει το κάθε είδος στο οικοσύστημα και η πορεία και ο τρόπος ζωής που ακολουθεί μέσα σ’ αυτό. Ο βασικός καταμερισμός ορίζει ότι τα φυτά είναι οι παραγωγοί τροφής, τα φυτοφάγα είδη οι πρωτογενείς καταναλωτές ενώ τα σαρκοφάγα οι δευτερογενείς. Αυτή η βασική τάξη έχει τη θέση γενικού κανόνα και δεν μπορεί να διασαλευτεί – δεν μπορούμε δηλαδή να μετατρέψουμε τα φυτά σε καταναλωτές ή τα φυτοφάγα είδη σε σαρκοφάγα και το ανάποδο.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Διατροφική Ελευθερία είναι αυτή που διαμορφώνει εκείνη την ενστικτώδη συμπεριφορά στα είδη. Όμως στον άνθρωπο, ως ον συνειδητό, αυτή αναβαθμίζεται σε κάτι κορυφαίο: η Διατροφική Ελευθερία γίνεται πλέον οδηγός της συνείδησης που την κατευθύνει να ευθυγραμμίζεται με τους αέναους νόμους του οικοσυστήματος μέσα από την διαμόρφωση μιας θεώρησης που μετουσιώνει αυτούς τους νόμους σε θεμελιώδεις αξίες. Και επομένως η Διατροφική Ελευθερία (ως βασικό μέρος του γενικού νόμου της ελευθερίας που κυριαρχεί στο οικοσύστημα), όταν εκφράζεται ανεμπόδιστα, είναι η βασική προϋπόθεση ισορροπίας του οικοσυστήματος και της ροής της αειφορίας του η οποία με αυτό τον τρόπο μπορεί να ανανεώνει συνεχώς τις συνθήκες που ευνοούν την ύπαρξη της ζωής. 

Όμως στην συγκυρία που διανύουμε το ανθρώπινο είδος αλλά και όλα εκείνα τα είδη που αυθαίρετα βρέθηκαν υπό την κυριαρχία του ουσιαστικά έχουν χάσει το δικαίωμα της Διατροφικής ελευθερίας. Κατά έναν τραγικό τρόπο ο άνθρωπος από μόνος του  εντάχθηκε σε ένα καθεστώς Διατροφικής Δουλείας όταν πριν 10 χιλιάδες περίπου χρόνια «εξημέρωσε» (κυριολεκτικά υποδούλωσε) τα πρώτα ζώα, αλλάζοντας έτσι αυθαίρετα τη θέση του μέσα στο οικοσύστημα από φυτοφάγο σε σαρκοφάγο πλάσμα. Η συνέπεια μιας τέτοιας αλλαγής ήταν κοσμογονική αφού το πέρασμά του σε έναν ξένο ρόλο θα δημιουργούσε τεράστια ανισορροπία στο οικοσύστημα και θα οδηγούσε στην τεράστια ανωμαλία της δημιουργίας ενός καταπιεστικού, ιεραρχικού συστήματος που έκτοτε αναπαράγεται με διαφορετικές μορφές για να φτάσει τελικά ως το σήμερα.

Μέσα στο συγκεκριμένο σύστημα η αισθανόμενη ζωή (και φυσικά ο ίδιος ο άνθρωπος) υφίσταται καταπίεση μόνο και μόνο για να στηρίζεται η ιεραρχία αυτής της δομής που ευνοεί εκείνους τους πολύ λίγους που βρέθηκαν στην κορυφή της και αποκομίζουν τα προνόμια από την δυνάστευση της πλειοψηφίας των ανθρώπων, των μη ανθρώπινων ζώων και του οικοσυστήματος.

Απόλυτη προτεραιότητα αυτής της καταπιεστικής δομής είναι η στέρηση της Διατροφικής Ελευθερίας. Η κατάλυση αυτής της ελευθερίας και η άλωση της τροφής είναι το βασικό, καταλυτικό βήμα για την συνολική άλωση του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος πείθεται για μια πεπτική ανατομία που δεν έχει και ελκύεται σε μια δόλια διατροφή από την λεηλασία της ζωής των μη ανθρώπινων ζώων, τότε αυτό ισοδυναμεί με καίριο πλήγμα στην καρδιά της οντότητας που λέγεται άνθρωπος. Είναι το συντριπτικό πλήγμα που ακυρώνει τον αισθανόμενο άνθρωπο. Είναι μια επέμβαση τόσο συγκλονιστική όπως η αλλαγή φύλου με την διαφορά όμως ότι αυτή η ριζική αλλοίωση διαφθείρει εσωτερικά και ύπουλα την συνείδηση χωρίς να γίνεται αντιληπτή. Είναι η δραστική επέμβαση που αποκόπτει βίαια τον άνθρωπο από την σοφία του μητρικού οικοσυστήματος και τον παραδίδει άνευ όρων στην δικαιοδοσία ενός καταπιεστικού συστήματος και στον ξένο ρόλο που αυτό του επιφυλάσσει: αυτόν του αυτόματου της καταπίεσης. Και στη συνεχεία, όταν πλέον αποδέχεται την μη-τροφή ως τροφή, τότε ανοίγει ο δρόμος για να δεχτεί όλα τα μετέπειτα ψεύδη και τις ανώμαλες αντιλήψεις αυτού του συστήματος.

Εξ ου και η σπουδή να συνδεθεί εκ γενετής ο άνθρωπος με κάτι ξένο με την πεπτική του ανατομία που καταχρηστικά ονομάζεται τροφή. Αυτή παραπέμπει σε μια επεξεργασμένη, τοξική ύλη η οποία έχει ως συστατικά της όλο και περισσότερα δηλητήρια, μεταλλαγμένους οργανισμούς και φυσικά τα σώματα και τις εκκρίσεις των ζώων. Πρόκειται κυριολεκτικά για ένα τεχνητό διατροφικό σύμπαν όπου αυτή η τοξική ύλη (μη τροφή) περιφέρεται με εκατοντάδες χιλιάδες μορφές και συσκευασίες και έχει κατακλύσει την «ελεύθερη» αγορά από την οποία μετά μανίας διώκεται η πραγματική, φυσική τροφή. Μάλιστα έχει επινοηθεί ακόμα μία ψευδής διαταραχή που ακούει στο όνομα Νευρική Ορθορεξία (Orthorexia nervosa) ώστε να μπλοκάρει και να στιγματίζει όλους εκείνους που απαιτούν το δικαίωμα στην πραγματική τροφή.

Αντίστοιχα με μια ανάλογη μανία έχει στερηθεί η Διατροφική Ελευθερία των υπό κατοχή ζώων (ιδιαίτερα των ζώων φάρμας τα οποία είναι τα πολυπληθέστερα σε εκμετάλλευση ζώα – πάνω από 55 δις σφαγιάζονται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο) τα οποία έχουν μετατραπεί από φυτοφάγα σε σαρκοφάγα και ακόμα πιο τραγικά εν αγνοία τους σε κανίβαλους (αφού σε αρκετές περιπτώσεις καταναγκάζονται να φάνε ως κρεατάλευρα άλλα μέλη του είδους τους και ακόμα και τα ίδια τους τα παιδιά ή τους γονείς τους).

Η στέρηση της Διατροφικής Ελευθερίας είναι υπεύθυνη για την τεράστια ανισορροπία, το χάος και την σύγχυση στον σημερινό κόσμο και μεταφράζεται σε κλιμακούμενη αδικία προς την αισθανόμενη ζωή. Γιατί όταν δεν ικανοποιείται η ελευθερία στο απόλυτα βασικό βιολογικό επίπεδο της ύπαρξης, τότε η βάση των υπολοίπων ελευθεριών έχει καταστραφεί.

Το οικοδόμημα των ελευθεριών πατάει στην Διατροφική Ελευθερία και όταν η βασικότερη των ελευθεριών έχει ακυρωθεί ή κουτσουρευτεί, τότε και οι υπόλοιπες ελευθερίες περικόπτονται και εκφυλίζονται αφού ο άνθρωπος είναι πρώτα απ’ όλα βιολογικό ον και μετά πολίτης: δεν είναι δυνατόν κάποιος να έχει στερηθεί την Διατροφική του Ελευθερία και να έχει ακέραιες και πραγματικές όλες τις υπόλοιπες. Αν στο βασικό βιολογικό επίπεδο δεν είμαστε ελεύθεροι να ακολουθήσουμε την διατροφική μας ανατομία, τότε δεν είμαστε πουθενά ελεύθεροι. Και χωρίς δικαιώματα στο βασικό επίπεδο της βιολογικής ύπαρξης, τα όποια δήθεν άλλα δικαιώματα είναι κενό γράμμα και άνευ ουσίας, ευτελισμένα και αφομοιωμένα μέσα σε ένα κακόβουλο σύστημα.

Ως εκ τούτου δεν μπορούμε να μιλάμε για ελεύθερο άνθρωπο αλλά για κάποιον που έχει ψευδαίσθηση ελευθερίας η οποία ουσιαστικά μεταφράζεται σε μια κατευθυνόμενη ανοχή προς οτιδήποτε κακό, άδικο και αρνητικό ενώ ταυτόχρονα παρεμποδίζονται και χλευάζονται οι αξίες και οι δίκαιες συμπεριφορές. Πρόκειται για ένα φτηνό υποκατάστατο-απομίμηση ελευθερίας που ταιριάζει σε ένα ον εκφυλισμένο αλλά όχι στον πραγματικό άνθρωπο. Γιατί αν η πραγματική τροφή είναι η έκφραση της σύνδεσης με το μητρικό οικοσύστημα, αντίθετα η μη-τροφή μας υποτάσσει και μας κάνει σκλάβους και πιόνια ενός ανώμαλου συστήματος εχθρικού προς τη ζωή.

Η καθοριστική σημασία της Διατροφικής Ελευθερίας και το γεγονός ότι το σύστημα έχει ριχτεί με όλες του τις δυνάμεις στη μάχη για την άλωση της τροφής, μας αποκαλύπτουν ότι το πεδίο της διατροφής είναι η μητέρα των μαχών, παρόλο που έντεχνα παραμένει μακριά από την δημοσιότητα. Εκεί είναι ο Αρμαγεδδών όπου θα διεξαχθεί η τελική αναμέτρηση του καλού με το κακό και θα κρίνει τη μοίρα του ανθρώπου και την επιβίωση στον πλανήτη Γη. 

Η μάχη για την άλωση της τροφής είναι σε εξέλιξη και εκτυλίσσεται πίσω από το παρασκήνιο της «οικονομίας», της ψευδοκρίσης και του ψευδοχρέους. Το πεδίο της «οικονομίας» ήδη κατειλημμένο από το σύστημα (μέσα από τον έλεγχο της έκδοσης του χρήματος) προϊδεάζει τι πρόκειται να συμβεί και με το πεδίο της τροφής. Και δυστυχώς ο αντιπερισπασμός της ψευδοκρίσης αποσπά το μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας από το να αντιμετωπίσει την άλωση της τροφής και έτσι αυτή έχει σε μεγάλο βαθμό συντελεστεί, ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο. Γι αυτό και η καθημερινότητα μας κατακλύζεται όλο και περισσότερο με το «ζωντανό» παράδειγμα της καταπίεσης των ζώων και φυσικά με το σύμβολο της μη-τροφής, τα γενετικά τροποποιημένα, που ραγδαία πλέον καθιερώνονται και στην Ευρώπη.

Επιπλέον πρέπει να είναι καθαρό ότι μέσα σε αυτή την αδυσώπητη μάχη, η καταστροφή του οικοσυστήματος δεν είναι δήθεν «παράπλευρη απώλεια», αλλά σκόπιμη εκστρατεία καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος και αποκοπής του ανθρώπου από τις ρίζες του και ένταξής του στο «έξυπνο, πράσινο», τεχνητό περιβάλλον των τερατουπόλεων που επιδιώκει το σύστημα. Και η άλωση της τροφής είναι η καίρια παρέμβαση για την μετάλλαξη του ανθρώπου σε ένα πλήρως διαχειριζόμενο υποκείμενο που θα έχει τα επιθυμητά γνωρίσματα των κυριάρχων του. Προετοιμάζεται δηλαδή ένα ζοφερό μέλλον χωρίς ανθρώπους αλλά με μετα-ανθρώπους (όπως κυνικά προπαγανδίζεται με τον μετανθρωπισμό (Transhumanism), μια νέα μορφή ευγονικής που θέλει τον άνθρωπο να συγχωνεύεται με την τεχνολογία με πρόσχημα πάντα το καλό του).

Μέσα από την στέρηση της Διατροφικής Ελευθερίας ουσιαστικά μας απαγορεύεται η συμπόρευση με την ροή του οικοσυστήματος και η αειφορία και μας επιβάλλεται μια πορεία συνεχούς, αδιέξοδης και καταστροφικής κόντρας προς αυτή τη φυσική ροή. Ουσιαστικά μέσα από μια τέτοια στέρηση, μας απαγορεύεται να διατηρήσουμε την ανατομική μας ταυτότητα και να παραμείνουμε άνθρωποι.

Γι αυτό και η τροφή είναι ο χώρος που θα πρέπει να δοθεί η μάχη για την ελευθερία και την απελευθέρωση: απελευθέρωση πρώτιστα από την σύγχυση, τις εμφυτευμένες, αντιδραστικές αντιλήψεις, τους μύθους, την ισοπέδωση και την κατάργηση της σκέψης. Πρέπει άμεσα να καταστεί σαφές ότι η καταπίεση των ζώων δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά τα ψεύδη και τα άλλοθι που μας σερβίρονται: δεν γίνεται σε καμία περίπτωση για την κάλυψη της ανάγκης της τροφής μας, ούτε δήθεν για την επιβίωση ή την υγεία.

Αντικειμενικά όλη η τωρινή παραγωγή και διατροφή του συστήματος δεν απαντά σε καμία πραγματική ανάγκη και όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο απροκάλυπτα μας δείχνει την μεροληψία της και ότι το μόνο που αποσκοπεί είναι ο έλεγχος των ανθρώπων. Το σύστημα μας λέει: δεν μπορείς να φας τροφή που σέβεται την αισθανόμενη ζωή και την πεπτική σου ανατομία - μπορείς να φας μόνο τροφή που στηρίζει την καταπίεση των ζώων, των ανθρώπων και τους οικοσυστήματος. Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να φας πραγματική τροφή – η μόνη επιλογή που σου δίνεται είναι να τρως μη-τροφή.

Έτσι, όλη αυτή η τοξική ύλη και η μη-τροφή μας προσδένει όλο και πιο πολύ και μας κάνει σκλάβους και πιόνια ενός ανώμαλου συστήματος εχθρικού προς τη ζωή. Η Διατροφική μας Ελευθερία καταλύεται ραγδαία στο περιοριστικό πλαίσιο του συστήματος-εκτροφείου (κατά τραγική αναλογία με το σύστημα-εκτροφείο των ζώων) όπου ο άνθρωπος είναι απόλυτα διαχειριζόμενος και ανελεύθερος.

Αλλά αν δεν είμαστε ελεύθεροι στο βασικό βιολογικό επίπεδο να ακολουθήσουμε την διατροφική μας ανατομία, τότε δεν είμαστε πουθενά ελεύθεροι. Ο ξένος ρόλος ενός ανελεύθερου όντος που δρα ως αυτόματο της καταπίεσης είναι η παραποίηση του ανθρώπου. Η πραγματική μας ταυτότητα είναι ο αισθανόμενος άνθρωπος: αυτός που ζει και υπάρχει με συνειδητό και αδιάλειπτο σεβασμό της αξίας της ζωής.

Τώρα πλέον βρισκόμαστε στο οριακό εκείνο σημείο όπου όλα γύρω μας ολοφάνερα και επιτακτικά αναδεικνύουν την ανάγκη μιας ρήξης με τον ξένο ρόλο που μας έχει επιβληθεί. Η πορεία προς τον αισθανόμενο άνθρωπο είναι το ζητούμενο της συγκυρίας. Και αυτός ο απελευθερωτικός στόχος βρίσκει την κορυφαία έκφραση του στην φιλοσοφία του Veganism, μια φιλοσοφία που σημαίνει ανάκτηση της Διατροφικής μας Ελευθερίας: του φυσικού δικαιώματος να τρεφόμαστε με βάση την πεπτική ανατομία του είδους μας και να συνδεόμαστε με την ροή και την αειφορία του μητρικού οικοσυστήματος. Γιατί τελικά η πορεία προς την πραγματική τροφή είναι η πορεία προς την Διατροφική Ελευθερία και την συνάντηση με τον πραγματικό μας εαυτό.