Φυλή συναντά τον λευκό άνθρωπο για πρώτη φορά*

Ένα ιδιαίτερο φιλμ του κινηματογραφιστή Jean-Pierre Dutilleux το οποίο δείχνει την φυλή Toulambi στην Παπούα Νέα Γουινέα να συναντά τον λευκό άνθρωπο για πρώτη φορά.

Το παρελθόν του ανθρώπου συναντά το μέλλον του, ή μάλλον αυτήν την μία από τις πολλές πιθανές εκδοχές εξέλιξης που επικράτησε.

Αντίστοιχα το μέλλον του ανθρώπου συναντά το ένα και μοναδικό παρελθόν του από το οποίο προήλθε και εξελίχθηκε.

Και παρόλο που είναι μια συνάντηση μελών του ίδιου είδους, ουσιαστικά πρόκειται για την συνάντηση δύο διαφορετικών κόσμων: του πρωτόγονου και του «πολιτισμένου», του ανθρώπου της ζούγκλας και του ανθρώπου της «πολιτισμού» ή όπως το χαρακτηρίζει ο Daniel Quinn στο βιβλίο του Ismael, η συνάντηση μεταξύ leavers (αφήνοντες δηλαδή βιώσιμοι και συνετοί) και takers (άρπαγες δηλαδή άπληστοι και μη βιώσιμοι).

Γιατί τελικά αυτό είναι το βασικό που χωρίζει αυτά τα δύο στάδια του ανθρώπου που απεικονίζονται στο φιλμ: η ύπαρξη ή μη ενός βιώσιμου τρόπου ζωής σε αντιστοιχία με το οικοσύστημα, αφού ο πρωτόγονος άνθρωπος υπάρχει και επιβιώνει για σχεδόν 6 εκατομμύρια ενώ ο άνθρωπος του πολιτισμού σε μόλις 10 χιλιάδες χρόνια κοντεύει να καταστρέψει το σπίτι που τον φιλοξενεί δηλαδή το οικοσύστημα της Γης.

Αυτό δεν σημαίνει την επάνοδο στο πρωτόγονο στάδιο αλλά την απαραίτητη αλλαγή και την επανευθυγράμμιση με τους νόμους, τους περιορισμούς και τις ιδιαιτερότητες του οικοσυστήματος που μας δημιούργησε, μας περιβάλλει και μας επιτρέπει να επιβιώνουμε.

......................

* Υπάρχει σκεπτικισμός για το κατά πόσο αυτή πραγματικά είναι η πρώτη φορά που οι άνθρωποι των φυλών της Παπούας Νέας Γουινέας συναντούν λευκούς αφού η πρώτη επαφή έγινε στην δεκαετία του 1950. Ίσως όμως να είναι η πρώτη κινηματογραφική καταγραφή μιας τέτοιας συνάντησης.

ZAZ - Je veux (στίχοι στα ελληνικά)

Μην αγοράσετε τίποτα τα Χριστούγεννα

Buy Nothing Christmas.org

Εάν νομίζετε ότι τα Χριστούγεννα έχουν γίνει πολύ εμπορευματοποιημένα,

να η ευκαιρία να κάνετε κάτι για αυτό!

Κάθε Χριστούγεννα κατακλυζόμαστε με προσφορές, διαφημίσεις και προσκλήσεις να αγοράσουμε περισσότερα πράγματα. ¶Αλλά τώρα υπάρχει τρόπος να πούμε αρκετά και να συμμετάσχουμε σε μια εκστρατεία που προσπαθεί να αναβιώσει την αρχική, πραγματική έννοια των Χριστουγέννων. ¶

Η εκστρατεία ¶Μην Αγοράσετε Τίποτα τα Χριστούγεννα είναι μια καναδική πρωτοβουλία ανοικτή στο καθένα που αισθάνεται την ανάγκη για αλλαγή και μια επιθυμία για δράση. ¶

Η εκστρατεία Μην Αγοράσετε Τίποτα τα Χριστούγεννα ¶ μας γλυτώνει από το στρες των εορτών, και γι’αυτό περισσότεροι άνθρωποι πρέπει να ακούσουν για αυτή. ¶Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας απλά με το να σκεφτούμε βαθύτερα και με το να κάνουμε και τους άλλους να σκεφτούν: ¶

Μ¶Μην παρασυρθείτε στη σπατάλη και στο όργιο των αγορών. Αντιπαρατάξτε την ολιγαρκεία και την εγκράτεια.¶

Μη ξεχνάτε ότι τ¶Μη ξεχνάτεα καλύτερα δώρα δεν είναι σε συσκευασία. Το μήνυμα των ¶Το μύνημα τωνΧριστουγέννων είναι μόνο αγάπη και όχι καταναλατωτισμός. ¶

Η εκστρατεία Μην Αγοράσετε Τίποτα τα Χριστούγεννα¶ ¶προτείνει ότι αντί της αγοράς ενός σωρού φανταχτερών πραγμάτων, να κάνουμε ένα προσωπικό δώρο. ¶Αυτό θα μπορούσε να περιλάβει το να κάνουμε δώρο σε κάποιον ένα δικό μας έργο τέχνης , μια συλλογή με σημαντικές φωτογραφίες, μια συλλογή αγαπημένων οικογενειακών συνταγών, να πάμε κινηματογράφο μαζί κ.λπ.

¶
Το να δωρίζουμε δείχνει αγάπη, σημαίνει ότι σκεπτόμαστε τον άλλο, σημαίνει τρυφερότητα και ε¶ίναι καλό πράγμα να δωρίζουμε τα Χριστούγεννα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεφύγουμε. ¶

¶¶
¶Το να κάνουμε ένα δώρο είναι σημαντικό, είναι μια βαθιά και σημαντική δραστηριότητα που κρατά τις σχέσεις μεταξύ μας ισχυρές, και μας κάνει λιγότερο ατομιστές.

¶
Αλλά αυτή η ανάγκη του να δωρίζουμε έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τη καταναλωτική κοινωνία και την αγορά που μας ανοίγουν την όρεξη για σπάταλες σε πράγματα και μόδες που σύντομα θα είναι ξεπερασμένες.

¶Όταν αγοράζουμε λοιπόν ας θυμηθούμε αρχές όπως η αγορά τοπικά παραχθέντων προϊόντων, δίκαια παραγόμενων προϊόντων και με φιλική προς το περιβάλλον ή καθόλου συσκευασία.

¶
Η ανακύκλωση ή η επαναχρησιμοποίηση είναι επίσης μια καλή αρχή που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας όταν σκεπτόμαστε τα δώρα των Χριστουγέννων. ¶

Ο κύριος στόχος της εκστρατείας είναι να προβληματίσει για το τρόπο ζωής μας και για το τι επιπτώσεις έχει στη περιβάλλον και στους ανθρώπους του πλανήτη.

Είναι μια ιδέα της οποίας ο καιρός έχει έρθει και αξίζει να τη σκεφτούμε καλύτερα και να την υλοποιήσουμε!

Εθελοντική Απλότητα: Επιπτώσεις στο μέλλον

(Voluntary Simplicity)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Duane Elgin

Promise Ahead

A Vision Of Hope & Action For Humanity's Future

http://www.simpleliving.net/awakeningearth/reports.asp

Εάν προκύψει ένας νέος τρόπος ζωής που θα εκτιμά την απλότητα και την ικανοποίηση αντί του καταναλωτισμού, οι επιπτώσεις θα είναι τεράστιες. Πιστεύω ότι θα περιλαμβάνουν τη βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, τη μεγαλύτερη οικονομική δικαιοσύνη, νέες μορφές κοινοτικής ζωής, μεγαλύτερη συμμετοχή στο πολιτικό σύστημα, την ανάπτυξη των ανθρώπινων δυνατοτήτων, και τη προόδο του σκοπού του πολιτισμού μας.

Βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. Οι καταναλωτικές αγορές αποτελούν σχεδόν τα δύο τρίτα της οικονομικής δραστηριότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εάν ένα σημαντικό ποσοστό Αμερικανών άλλαζαν τα επίπεδα κατανάλωσης και τα σχέδιά τους, τα αποτελέσματα θα ήταν δραματικά. Στη διάρκεια των χρόνων, έχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι που επιλέγουν μια απλή ζωή τείνουν να κάνουν αυτά τα είδη αλλαγών στη κατανάλωση τους:

• Τείνουν να αγοράζουν προϊόντα που είναι ανθεκτικά, εύκολο να επισκευαστούν, μη ρυπαντικά στην κατασκευή και χρήση τους, ενεργειακά -αποδοτικά, που δεν δοκιμάζονται στα ζώα, λειτουργικά, και αισθητικά. Επιπλέον, τείνουν να κατασκευάζουν τα έπιπλά τους, τον ιματισμό, και άλλα προϊόντα ως μορφή αυτο-έκφρασης.

• Όσον αφορά τη μετακίνηση, οι άνθρωποι που επιλέγουν μια ζωή απλότητας τείνουν να χρησιμοποιούν τα δημόσια μέσα μεταφοράς, την μεταφορά πολλών ατόμων με ένα αυτοκίνητο, τα ποδήλατα, και τα μικρότερα και πιό οικονομικά στην κατανάλωση βενζίνης αυτοκίνητα. Μπορεί να περπατούν παρά να οδηγούν δίκυκλο.Συχνά ζουν πιό κοντά στη δουλειά και τείνουν να κάνουν πιό εκτενή χρήση της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και της τηλεργασίας ως υποκατάστατο του φυσικού ταξιδιού.

• Ακολουθούν συχνά επαγγέλματα που συνεισφέρουν στους άλλους και τους επιτρέπουν να χρησιμοποιήσουν τις δημιουργικές ικανότητές τους με τρόπους που παρέχουν πλήρωση.

• Τείνουν να μετατοπίζουν τη διατροφή τους από τα ιδιαίτερα επεξεργασμένα τρόφιμα, το κρέας, και τη ζάχαρη προς τρόφιμα που είναι φυσικότερα, υγιεινά, απλά, τοπικά καλλιεργημένα, και κατάλληλα για τη συντήρηση των κατοίκων ενός μικρού πλανήτη.

• Ανακυκλώνουν μέταλλο, γυαλί, πλαστικό, και χαρτί και περικόπτουν τη χρήση πραγμάτων που σπαταλούν τους μη ανανεώσιμους πόρους.

• Μειώνουν τον αδικαιολόγητο σωρό από αντικείμενα και την πολυπλοκότητα στη ζωή τους με το να δίνουν ή να πουλούν πράγματα που σπάνια χρησιμοποιούν, όπως ρούχα, βιβλία, έπιπλα, και εργαλεία.

• Τείνουν να αγοράζουν λιγότερα ρούχα, κοσμήματα, και καλλυντικά. Τείνουν να εστιάζουν σε αυτό που είναι λειτουργικό, ανθεκτικό, και αισθητικό παρά στη περαστικές μανίες, τις μοδες, και τα εποχιακά στυλ.

• Τηρούν συνήθως τις γιορτές με έναν λιγότερο εμπορευματοποιημένο τρόπο.

Λίγο λίγο, αυτές και άλλες μικρές αλλαγές από άτομα και οικογένειες θα μπορούσαν να συγχωνευτούν σε ένα τεράστιο κύμα οικονομικής αλλαγής υπέρ του βιώσιμου μέλλοντος. Ο καθηγητής Stuart Hart, που γράφει στην Επιχειρησιακή Επιθεώρηση του Χάρβαρντ για τις στρατηγικές για έναν βιώσιμο κόσμο, λέει ότι "κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, η βιώσιμη ανάπτυξη θα αποτελέσει μιας από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες στην ιστορία του εμπορίου."

Πώς μια βιώσιμη οικονομία θα διέφερε από μια καταναλωτική οικονομία; Σε ένα πράγμα, θα ήταν πολύ πιο διαφοροποιημένη: μερικοί τομείς θα συρρικνώνονταν (ειδικά εκείνοι που σπαταλούν ενέργεια και είναι προσανατολισμένοι στην επιδεικτική κατανάλωση), ενώ άλλοι τομείς θα επεκτείνονταν (όπως η επεξεργασία πληροφοριών,οι διαδραστικές επικοινωνίες, η εντατική γεωργία, ο εκ των υστέρων εξοπλισμός των σπιτιών για ενεργειακή αποδοτικότητα, και η εκπαίδευση για τη δια βίου μάθηση). Για να ελαχιστοποιήσουν τις δαπάνες της μεταφοράς και της διανομής, οι αγορές θα είναι πιο αποκεντρωμένες από ότι είναι σήμερα.

Οι άνθρωποι θα αγόραζαν περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από τους τοπικούς παραγωγούς. Αυτό με τη σειρά του, θα οδηγούσε σε μια αναγέννηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στο τοπικό επίπεδο. Οι μικρές επιχειρήσεις που είναι καλά προσαρμοσμένες στις τοπικές συνθήκες και τις ανάγκες θα άκμαζαν. Νέοι τύποι αγορών και χώρων αγοράς θα πολλαπλασιάζονταν, όπως τα παζάρια, οι κοινοτικές αγορές, και τα εκτενή δίκτυα ανταλλαγής (των οποίων η αποδοτικότητα θα ενισχυθεί πολύ από τις νέες γενεές υπολογιστών που ταιριάζουν τα αγαθά και τις υπηρεσίες με τους πιθανούς καταναλωτές ή τους εμπόρους). Η οικονομία θα ήταν επίσης εκδημοκρατισμένη καθώς οι εργαζόμενοι παίρνουν έναν μεγαλύτερο ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Όλοι οι τύποι προϊόντων —όπως τα αυτοκίνητα, τα ψυγεία, και η κάλυψη του σπιτιού με τάπητες —θα σχεδιάζονταν για να αποσυντεθούν εύκολα και να ανακυκλωθούν έπειτα σε νέα προϊόντα, ελαχιστοποιώντας τα απόβλητα. Λιγότερα χρήματα θα ξοδεύονταν στα υλικά αγαθά και περισσότερα στην ψυχαγωγία, την εκπαίδευση, και την επικοινωνία.

Μια κριτική της απλής ζωής είναι ότι θα υπονόμευε την οικονομική ανάπτυξη και θα παρήγε υψηλή ανεργία. Αυτή η κριτική είναι βασισμένη στη λανθασμένη υπόθεση ότι ένας τρόπος ζωής υψηλής κατανάλωσης είναι απαραίτητος για να διατηρήσουμε μια σφριγηλή οικονομία και μια πλήρη απασχόληση. Εντούτοις, στις σύγχρονες καταναλωτικές κοινωνίες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός μη ικανοποιηθεισών αναγκών. Παραδείγματος χάριν, η αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, ο επανεξοπλισμός των σπιτιών μας για βιώσιμη διαβίωση, η επανοικοδόμηση των αποσυντιθειμένων πόλεων μας, η φροντίδα για τους ηλικιωμένους, και η εκπαιδεύση της νεολαίας. Για το εγγύς μέλλον, δεν θα υπάρξει καμία έλλειψη της πραγματικής εργασίας και της σημαντικής απασχόλησης εάν είμαστε δεσμευμένοι στην ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών των ανθρώπων.

Επιπλέον, στα αναπτυσσόμενα έθνη, υπάρχει τεράστια οικονομική ευκαιρία εάν το προσεγγίσουμε από τη νοοτροπία της βιωσιμότητας. Εξήντα τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού ζούν με το αντίστοιχο των $3 ή λιγότερο την ημέρα, συνήθως στον αναπτυσσόμενο κόσμο, στις αστικές φτωχογειτονιές χωρίς επαρκές καταφύγιο, καθαρό νερό, υγιεινή, σχολεία, υγειονομικής περίθαλψης, προστασία αστυνομίας και πυρκαγιάς, πρόσβαση στην τεχνολογία επικοινωνιών, αξιόπιστη ενέργεια, στρωμμένους δρόμους, δημόσια μέσα μεταφοράς, ή το χώρο για να καλλιεργήσουν τρόφιμα. Αυτές οι τεράστιες ανάγκες αντιπροσωπεύουν τις εξίσου μεγάλες οικονομικές ευκαιρίες για εργασία που έχει νόημα.

Οικονομική δικαιοσύνη. Η καθολική Διακήρυξη των ανθρώπινων δικαιωμάτων που επικυρώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη το 1948 δηλώνει, εν μέρει, ότι "ο καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο επαρκές για την υγεία και την ευημερία του και της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων, του ιματισμού, της κατοικίας και ιατρικής φροντίδας και των απαραίτητων κοινωνικών υπηρεσιών." Ένα σημαντικό μέρος της ανθρωπότητας δεν έχει κανέναν τρόπο να ασκήσει αυτό το δικαίωμα, και βλέπω λίγη δυνατότητα να αλλάζει αυτό στο πλαίσιο του οικονομικού συστήματος που έχουμε σήμερα.

Λαμβάνοντας υπόψη το νέο παράδειγμα αντίληψης που αναδύεται —του οποίου η κύρια έκφραση είναι μια μετατόπιση στην εμπειρία από τον υπαρξιακό χωρισμό σε έναν νεκρό κόσμο στην συναισθηματικά ταυτισμένη σύνδεση με ένα ζωντανό σύμπαν —δεν είναι εκπληκτικό ότι εκείνοι που επιλέγουν μια απλούστερη ζωή τείνουν να αισθανονται συνδεμένοι με τους φτωχούς του κόσμου και να έχουν μια συμπονετική ανησυχία για αυτούς. Αυτή η αίσθηση της συγγένειας με τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο ενθαρρύνει μια ανησυχία για την κοινωνική δικαιοσύνη και τη μεγαλύτερη δικαιοσύνη στη χρήση των παγκόσμιων πόρων. Επειδή η οικονομική ανισότητα αυξάνεται γρήγορα στον κόσμο, μια συνειδητή πολιτιστική μετατόπιση προς περισσότερο βιώσιμα επίπεδα και σχέδια κατανάλωσης φαίνεται ουσιαστική εάν πρόκειται να υπάρξει μεγαλύτερη δικαιοσύνη στο πώς οι άνθρωποι ζουν. Πράγματι, βλέπω το τρόπο ζωής της επιλεγμένης απλότητας και της μετριοπάθειας ως τη μόνη ρεαλιστική βάση για να επιτύχουμε ενα σημαντικό βαθμό οικονομικής δικαιοσύνης και με αυτόν τον τρόπο να βάλουμε το θεμέλιο για να συνεργαστούμε μαζί ως ανθρώπινη οικογένεια.

Πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τους πόρους πιό δίκαια εάν πρόκειται να ζήσουμε ειρηνικά. Οι στρατοί και τα στρατιωτικά όπλα είναι πάρα πολύ ακριβά και αντιπροσωπεύουν μια τεράστια απώλεια στους πόρους που θα μπορούσαν ειδάλλως να χρησιμοποιηθούν για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Εάν θα είμαστε σε θέση να στενεψουμε το χάσμα μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών του κόσμου, η προοπτική της σύγκρουσης για τους λιγοστούς πόρους θα μικραίνει. Αυτό, στη συνέχεια, θα μπορούσε να ελευθερώσει ανθρώπους και πόρους για την οικοδόμηση του μέλλοντος που θα μας ωφελεί όλους.

Νέες μορφές κοινότητας. Η Κοινότητα αποτελεί τη βάση για έναν πολιτισμό της απλότητας. Το να ενθαρρύνουμε την αυτάρκεια στη πιό τοπική κλίμακα που είναι εφικτή, ο κοινοτικός σχεδιασμός θα περιλαμβάνει πιθανώς ένα σύνολο διακανονισμών διαβίωσης. Παραδείγματος χάριν, μια οικογένεια θα ζούσε σε ένα "οικολογικό σπίτι" (σχεδιασμένος με προυποθέσεις όπως η ενεργειακή αποδοτικότητα, εργασία από απόσταση, και καλλιέργια κήπου), που είναι τοποθετημένο μέσα σε μια "οικο-γειτονιά," μέσα σε ένα "οικο-χωριό," μέσα σε μια "οικο-πόλη," μέσα σε μια "οικο-περιοχή ,” και τα λοιπά. Κάθε οικο-χωριό θα μπορούσε να περιέχει ένα κέντρο εργασίας από απόσταση, ένα σπίτι φροντίδας των παιδιών, έναν κοινοτικό κήπο, και την περιοχή ανακύκλωσης. Το αστικό έδαφος που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν για χορτοτάπητες και κήπους λουλουδιών θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για συμπληρωματικές πηγές τροφίμων όπως οι κήποι λαχανικών, και τα δέντρα φρούτων και καρπών.

Αυτά οι μικρο-κοινότητες ή τα χωριά μεγέθους γειτονιάς θα μπορούσαν να έχουν τη γεύση και τη συνεκτικότητα μιας μικρής κωμόπολης που συνδυάζεται με την αστική γεύση μιας μεγαλύτερης πόλης. Κάθε οικο-χωριό θα μπορούσε να ειδικευτεί σε ένα ιδιαίτερο είδος εργασίας —όπως οι τέχνες, η υγειονομική περίθαλψη, η παιδική μέριμνα, η κηπουρική, ή η εκπαίδευση —παρέχοντας εργασία που να δίνει ικανοποίηση για πολλούς από τους κατοίκους του. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να κερδίσουν ώρες χρονο-μεριδίων που θα μπορούσαν να ανταλλαχθούν με προϊόντα ή υπηρεσίες των γειτόνων —όπως η κηπουρική, τα τρόφιμα, τα μαθήματα μουσικής, η ξυλουργική, ή τα υδραυλικά. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ισορροπήσουν την εργασία τους μεταξύ της εξυπηρέτησης της τοπικής κοινότητάς τους και της εξυπηρέτησης του κόσμου.

Επειδή οι πληθυσμοί των οικολογικών χωριών (500 ή περιπου τόσοι άνθρωποι), θα προσέγγιζαν την κλίμακα μιας φυλής, πολλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να αισθανθούν αρκετά άνετα σε αυτό το σχέδιο διαβίωσης. Με μια αρχιτεκτονική ευαίσθητη στην ψυχολογία αυτών των σύγχρονων φυλών, μια νέα αίσθηση της κοινότητας θα μπορούσε να αρχίσει να αντικαθιστά την αλλοτρίωση των σημερινών ογκωδών πόλεων. Για να υποστηριχτούν αυτές οι καινοτομίες στην κατοικία και την κοινότητα, θα μπορούσαν να υπάρχουν αλλαγές στους νόμους των ζωνών, τους κωδίκες των κτηρίων, τις μεθόδους χρηματοδότησης, και τους κανονισμούς ιδιοκτησίας. Συνολικά, αυτά τα μικρής κλίμακας, και με ανθρώπινές διαστάσεις ζωντανά και εργασιακά περιβάλλοντα θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν μια αναγέννηση της κοινότητας. Θα μπορούσαμε και πάλι να έχουμε την πρόσωπο με πρόσωπο επαφή στη διαδικασία της καθημερινότητας στις τοπικές γειτονιές με ασχολίες όπως η οικογένεια, το παιχνίδι, και η αμοιβαία εξυπηρετική διαβίωση.

Μεγαλύτερη συμμετοχή στην πολιτική. Πολλοί από εκείνους που επιλέγουν έναν απλούστερο τρόπο ζωής έχουν αποτραβηχτεί από την παραδοσιακή πολιτική, ανίκανοι να ταυτιστούν είτε με τους συντηρητικούς είτε με τους. Βασίζονται αντ' αυτού στους δικούς τους πόρους καθώς επίσης και στους φίλους και την τοπική κοινότητά τους. Η πολιτική της απλότητας δεν είναι ούτε αριστερή ούτε δεξιά, αλλά αντιπροσωπεύει έναν νέο συνδυασμό αυτάρκειας, κοινοτικού πνεύματος, και συνεργασίας.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την αναλογία της εφηβείας της ανθρωπότητας για να έχουμε μια καλύτερη αίσθηση για το πώς η πολιτική μπορεί να αλλάξει στο μέλλον καθώς βαδίζουμε στα νεαρά χρόνια της ενηλικιότητας μας. Μου φαίνεται ότι οι άνθρωποι έχουν ενεργήσει ως πολιτικοί εφήβοι. Γενικά, μέχρι τώρα περιμέναμε "τη μαμά και τον μπαμπά" (τα μεγάλα ιδρύματα των επιχείρησεων και τη κυβέρνηση μας) να φροντίσουν τα πράγματα για μας και τους κατηγορούσαμε όταν δεν το έκαναν. Όμως καθώς κινούμαστε στην πρόωρη ενηλικίωσή μας αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις μας κατά μέτωπο, αναγνωρίζοντας ότι είμαστε υπεύθυνοι, και ότι κανένας δεν πρόκειται να μας σώσει.

Για να δημιουργήσουμε το βιώσιμο μέλλον για μας σε αυτόν τον πλανήτη, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη την ταχύτητα, τη συνεργασία, και τη δημιουργικότητα που απαιτεί η κατάσταση μας —θα χρειαστεί τις εθελοντικές ενέργειες εκατομμυρίων, ακόμη και δισεκατομμυρίων, ελεύθερων ατόμων που ενεργούν υπεύθυνα και σε συντονισμό ο ένας με τον άλλο. Ποτέ πριν στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχουν κληθεί τόσοι πολλοί άνθρωποι να κάνουν τέτοιες σαρωτικές αλλαγές εθελοντικά και σε τόσο λίγο χρόνο. Η νέα πολιτική στηρίζεται στην ατρόμητη αναγνώριση ότι αντιμετωπίζουμε τη πρόκληση να ενηλικιωθούμε και να πάρουμε τη ευθύνη της ζωής μας, και τοπικά και συνολικά.

Ο αναπόφευκτος σύμμαχός μας σε αυτήν την διαδικασία είναι η επανάσταση στις επικοινωνίες. Όταν οι πολιτικές της βιωσιμότητας συνδυάζονται με τη δύναμη της τηλεόρασης και του Διαδικτύου, ο συνδυασμός θα μπορούσε να είναι μετασχηματιστικός. Η επανάσταση στις επικοινωνίες θα υποστηρίξει μια δραματική αύξηση στις προσπάθειες του κοινού να κάνουν τις εταιρίες και τις κυβερνήσεις υπεύθυνες για τις ενέργειές τους. Θα ακμάσουν οι εκστρατείες Διαδικτύου που χτυπάνε το καμπανάκι στην κυβέρνηση και στις εταιρικές καταχρήσεις και ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να μποϊκοτάρουν τα προϊόντα των εταιριών και των εθνών των οποίων οι πολιτικές είναι ανήθικες περιβαλλοντικά, οικονομικά, ή κοινωνικά.

Τέλος, μια νέα εποχή εθελοντισμού θα μπορούσε να ανθίσει. Παραδείγματος χάριν, οι νέοι θα μπορούσαν να ενθαρρυνθούν να συνεισφέρουν μια χρονιά ή περισσότερες σε τοπική ή εθνική υπηρεσία, ίσως αποκαθιστώντας το περιβάλλον, δουλεύοντας με τη νεολαία, ή χτίζοντας κοινοτικά κέντρα.

Η ανάπτυξη των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Μια ζωή που είναι εξωτερικά απλή και εσωτερικά πλούσια εξ ορισμού γιορτάζει την ανάπτυξη των πολλών δυνατοτήτων μας. Καθώς η απλή ζωή παρέχει διαθέσιμο χρόνο, τα πεδία για μάθηση και ανάπτυξη ανθίζουν. Αυτά περιλαμβάνουν το φυσικό (όπως το τρέξιμο, η γιόγκα, και το "εσωτερικό παιχνίδι" της αντισφαίρισης). Το συναισθηματικό (όπως η εκμάθηση των δεξιοτήτων της συναισθηματικής νοημοσύνης και της διαπροσωπικής οικειότητας).Το διανοητικό (όπως η ανάπτυξη των δεξιοτήτων στις τέχνες και τη χειροτεχνία καθώς επίσης και στις βασικές δεξιοτήτες όπως η ξυλουργική, τα υδραυλικά, η επισκευή συσκευών, και η κηπουρική). Και το πνευματικό (όπως οι διάφορες μορφές περισυλλογής και χαλάρωσης, και η εξερεύνηση της σύνδεσης μυαλού σώματος με τη βιοανάδραση).

Η πρόοδος του σκοπού του πολιτισμού μας. Επιλέγοντας να ζήσουμε απλούστερα δεν σημαίνει να στρέψουμε τα νώτα στην πρόοδο, μα τελείως το αντίθετο. Η εθελοντική απλότητα είναι μια άμεση έκφραση της ανάπτυξης μας ως ωριμάζων πολιτισμός. Μετά από μια μελέτη ζωής της ανόδου και της πτώσης περισσότερων από 20 εκ των παγκόσμιων πολιτισμών, ο ιδιαίτερα εξέχων ιστορικός, Arnold Toynbee, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατάκτηση εδάφους ή ανθρώπων δεν ήταν το αληθινό μέτρο της ανάπτυξης ενός πολιτισμού. Το αληθινό μέτρο ανάπτυξης, είπε, εκφράστηκε στη δυνατότητα ενός πολιτισμού να μεταφέρει ένα αυξανόμενο ποσοστό ενέργειας και προσοχής από την υλική στη μη υλική πλευρά της ζωής προκειμένου να αναπτύξει τον πολιτισμό του (δηλαδή μουσική, τέχνη, δράμα, και λογοτεχνία), την αίσθηση της κοινότητας, και τη δύναμη της δημοκρατίας. Ο Toynbee το αποκάλεσε αυτό "νόμο της προοδευτικής απλοποίησης." Είπε ότι η αυθεντική ανάπτυξη αποτελείται από μια "προοδευτική και συσσωρευτική αύξηση και στην εξωτερική κυριότητα επάνω στο περιβάλλον και στην εσωτερική αυτοδιάθεση ή την αυτο-έκφραση εκ μέρους του ατόμου ή της κοινωνίας" Πιστεύω ότι ο Toynbee είναι σωστός, και ότι η εξωτερική κυριότητα μας θα είναι εμφανής με το να ζήσουμε όλο και πιο ελαφρύτερα επάνω στη Γη, και η εσωτερική κυριότητα μας θα είναι εμφανής με το να ζήσουμε όλο και πιο ελαφρύτερα με ευγνωμοσύνη και χαρά στις καρδιές μας.

Επιλέγοντας έναν τρόπο της ζωής που είναι απλούστερος, περισσότεροι ικανοποιητικός, και πιό βιώσιμος θα μπορούσε να μας βοηθήσει να μετασχηματίσουμε μια εξελικτική συντριβή σε μια έπαρση. Προφανώς, η απλή ζωή δεν προσφέρει καμία μαγική λύση. Θα χρειαστούν εκατομμύρια και ακόμη και δισεκατομμύρια ανθρώπων να φροντίζουν τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής τους για να δημιουργήσουν έναν πιό εκφραστική και ικανοποιητική ύπαρξη για αυτούς και για όλους μας. Εν τούτοις, είναι εμψυχωτικό να γνωρίζουμε ότι ο καθένας από μας μπορεί να κάνει μια σημαντική διαφορά με τη λήψη της ευθύνης για τις αλλαγές στη ζωή μας. Οι περισσότεροι από μας έχουν δει τα όρια της γραφειοκρατίας και καταλαβαίνουν ότι, εάν απαιτείται δημιουργική δράση, αυτή πιθανόν θα έρθει μέσω των συνειδητών ενεργειών των αμέτρητων ατόμων που εργάζονται σε συνεργασία ο ένας με τον άλλο. Ένας τρόπος ζωής της συνειδητής απλότητας είναι φτιαγμένος κατά παραγγελία για την αυτο-οργανωτική δράση στην τοπική κλίμακα. Οι μικρές αλλαγές που φαίνονται ασήμαντες μεμονωμένα μπορούν να ασκήσουν τεράστια επίδραση όταν αναλαμβάνονται μαζί από εκατομμύρια.

Οι σπόροι που μεγαλώναν στον κήπο της απλότητας την προηγούμενη γενιά τώρα ανθίζουν στην άνοιξη της πλανητικής σχετικότητας τους και θα μπορούσαν να γίνουν ένα κρίσιμο συστατικό προς μια εξελικτική έπαρση.

Τι είναι η εθελοντική απλότητα;(Voluntary Simplicity)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Duane Elgin

Promise Ahead

A Vision Of Hope & Action For Humanity's Future

http://www.simpleliving.net/awakeningearth/reports.asp

Έχει υπάρξει μια τάση στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης να εξισώνουν τον απλό τρόπο ζωής με μια ζωή υλικής λιτότητας και μετά να εστιάζουν στις υλικές αλλαγές που κάνουν οι άνθρωποι, όπως η ανακύκλωση, η αγορά χρησιμοποιημένου ιματισμού, και η φύτευση κήπων. Ενώ αυτές είναι μερικές από τις ορατές εκφράσεις της απλής ζωής, αυτή η απεικόνιση χάνει ένα μεγάλο μέρος του χυμού, της χαράς, και του σκοπού της απλής διαβίωσης. Η συντριπτική πλειοψηφία εκείνων που επιλέγουν μια ζωή απλότητας δεν επιδιώκει να εκπληρώσει κάποια ρομαντική έννοια επιστροφής στη φύση. Αντ' αυτού, επιδιώκουν μεγαλύτερη πνευματική υγεία και το συναισθηματισμό σε μια κοινωνία στην οποία ο χωρισμός από τη φύση είναι ασυγκράτητος. Ως επί το πλείστον, αυτοί οι πρωτοπόροι δεν επιστρέφουν πίσω στη φύση και στη γη αλλά αξιοποιούν στο έπακρο τον τόπο στον οποίο ζουν με την δημιουργία ενός τρόπου της ζωής που είναι πιό ικανοποιητικός και βιώσιμος.

Ο Richard Gregg, ο σύμβουλός μου σχετικά με το θέμα της απλότητας, έγραψε το 1936 ότι ο σκοπός της ζωής ήταν, πρωταρχικά, να δημιουργηθεί μια ζωή με σκοπό. Θεώρησε την απλότητα, όταν επιλέγεται εθελοντικά, ως ζωτικής σημασίας σύμμαχο στην επίτευξη του σκοπού μας επειδή μας επιτρέπει να παρακάμψουμε την πολυπλοκότητα και την πολυασχολία του κόσμου. Ο Gregg μας ζήτησε να σκεφτούμε: Ποιό είναι το μοναδικό και πραγματικό χάρισμα που μόνο εσείς μπορείτε να φέρετε στον κόσμο; Πραγματοποιώντας το σκοπό της ζωής σας —ή χρησιμοποιώντας το πραγματικό σας χάρισμα — θα καθορίσει πώς κτίζετε τη ζωή σας. Παραδείγματος χάριν, εάν το πραγματικό σας χάρισμα είναι να υιοθετήσετε και να μεγαλώσετε ένα μάτσο κουτσούβελα, τότε μπορεί να χρειαστεί να έχετε ένα μεγάλο σπίτι και ένα αυτοκινήτο. Εάν το πραγματικό σας χάρισμα είναι να δημιουργήσετε τέχνη, τότε μπορεί να επιλέξετε να αποποιηθείτε το σπίτι και το αυτοκινήτο και να ταξιδεψετε αντ' αυτού τον κόσμο και να αναπτύξετε την τέχνη σας. Η απλότητα είναι η άκρη του ξυραφιού που παρακάμπτει το τετριμμένο και βρίσκει το ουσιαστικό. Η απλότητα δεν έχει σχέση με μια ζωή της ένδειας, αλλά με μια ζωή του σκοπού. Εδώ είναι ένα βασικό απόσπασμα από το γραπτό του Gregg που περιγράφει την ουσία της εθελοντικής απλότητας:

Η εθελοντική απλότητα περιλαμβάνει και την εσωτερική και την εξωτερική κατάσταση. Σημαίνει μοναδική προσήλωση στο σκοπό, ειλικρίνεια και την εσωτερική τιμιότητα, καθώς επίσης και την αποφυγή των εξωτερικών περιττών αντικειμένων, των πολλών κτήσεων άσχετων με τον κύριο σκοπό της ζωής. Σημαίνει μια τάξη και μια καθοδήγηση της ενέργειάς μας και των επιθυμιών μας, ένα μερικό περιορισμό προς μερικές κατευθύνσεις προκειμένου να εξασφαλιστεί η μεγαλύτερη αφθονία ζωής σε άλλες κατευθύνσεις. Περιλαμβάνει μια σκόπιμη οργάνωση της ζωής για έναν σκοπό. Φυσικά, καθώς διαφορετικοί άνθρωποι έχουν διαφορετικούς σκοπούς στη ζωή, αυτό που είναι σχετικό με το σκοπό ενός ατόμου μπορεί να μην είναι σχετικό με το σκοπό ενός άλλου... Ο βαθμός απλοποίησης είναι ένα θέμα που κάθε άτομο θα το λύσει για τον εαυτό του.

Όσο περισσότερο σκεπτόμουν τη φράση "εθελοντική απλότητα" τόσο περισσότερο εκτιμούσα τη δύναμη της. Το να ζεις πιο εθελοντικά σημαίνει να ζεις με πιο μεγάλη επίγνωση, συνειδητά, και σκόπιμα. Δεν μπορούμε να είμαστε σκόπιμοι όταν μας αποσπάται η προσοχή και όταν δεν έχουμε επίγνωση. Δεν μπορούμε να είμαστε σκόπιμοι όταν δεν δίνουμε προσοχή. Δεν μπορούμε να είμαστε σκόπιμοι όταν δεν είμαστε παρόντες. Επομένως, το να ενεργείς κατά τρόπο εθελοντικό σημαίνει όχι μόνο να δίνουμε προσοχή στις ενέργειες που κάνουμε στον εξωτερικό κόσμο, αλλά και το να δίνουμε προσοχή σε αυτόν που ενεργεί —στον εσωτερικό μας κόσμο.

Το να ζεις απλούστερα σημαίνει να ζεις ελαφρύτερα, καθαρά, αεροδυναμικά —όσον αφορά τα πράγματα που καταναλώνουμε, στην εργασία που κάνουμε, τις σχέσεις μας με τους άλλους, και τις συνδέσεις μας με τη φύση. Ο καθένας από εμάς ξέρει τις ιδιαίτερες αποσπάσεις της προσοχής του, τον σωρό των περιττών αντικειμένων, και τη προσποίηση που βαραίνουν τη ζωή μας και κάνουν το πέρασμα μας στη ζωή άσκοπα δύσκολο. Ζώντας απλούστερα, κάνουμε το ταξίδι μας να γίνεται πιο εύκολο και να μας δικαιώνει.

Η εθελοντική απλότητα σημαίνει να ζούμε κατά τέτοιο τρόπο ώστε συνειδητά να φέρνουμε τον αυθεντικότερο και πιο ζωντανό εαυτό μας σε άμεση σύνδεση με τη ζωή. Αυτό δεν είναι μια στατική κατάσταση, αλλά μια συνεχώς μεταβαλλόμενη ισορροπία. Η απλότητα δεν είναι από αυτή την άποψη απλή. Το να ζεις με τη βαθύτερη αίσθηση του σκοπού μας —ενσωματώνοντας και ισορροπώντας τις εσωτερικές και εξωτερικές πτυχές της ζωής μας —είναι μια πάρα πολύ προκλητική και συνεχώς εξελισσόμενη διαδικασία. Ο στόχος της απλής ζωής δεν είναι να ζήσεις δογματικά με λιγότερα, αλλά μάλλον να ζήσεις με ισορροπία ώστε να έχεις μια ζωή με μεγαλύτερη εκπλήρωση και ικανοποίηση.

Δεν υπάρχει κανένα εγχειρίδιο οδηγιών ή σύνολο κριτηρίων που να καθορίζουν μια ζωή συνειδητής απλότητας. Ο Gregg επέμενε ότι "η απλότητα είναι ένα σχετικό θέμα ανάλογα με το κλίμα, τα έθιμα, το πολιτισμό, και το χαρακτήρα του ατόμου." Ο Henry Thoreau ήταν εξίσου σαφής ότι δεν υπάρχει κανένας εύκολος τύπος που να καθορίζει την κοσμική έκφραση μιας απλούστερης ζωής. "Δεν θα ήθελα κανένας να υιοθετήσει τον τρόπο ζωής μου για χάρη μου. .. Θα ήθελα ο κανένας να είναι πολύ προσεκτικός για να ανακαλύψει και να ακολουθήσει το δικό του δρόμο." Επειδή η απλότητα έχει τόσο πολλά να κάνει με το σκοπό της ζωής μας όπως και με το βιοτικό μας επίπεδο και επειδή ο καθένας μας έχουμε έναν μοναδικό σκοπό ζωής, συνεπάγεται ότι δεν υπάρχει ένας και μοναδικός σωστός και αληθινός τρόπος για να ζήσει κανείς πιό οικολογικά και ευσπλαχνικά.

Μέσα από το βιβλίο μου Εθελοντική Απλότητα, παραθέτω εδώ μερικές από πρώτο χέρι περιγραφές αυτού του τρόπου της ζωής, που δίνονται από ανθρώπους που είναι πρωτοπόροι στο να ζουν απλά από επιλογή τους:

Η "εθελοντική απλότητα έχει περισσότερο να κάνει με την κατάσταση του μυαλού παρά με το φυσικό περίγυρο και τις κτήσεις κάποιου."

"Καθώς η πνευματική μου ανάπτυξη επεκτάθηκε και αναπτύχθηκε, η εθελοντική απλότητα ήταν μια φυσική εξέλιξη.

Συνειδητοποίησα ότι το κόστος της υλικής συσσώρευσης ήταν πάρα πολύ υψηλό και πρόσφερε όλο και λιγότερες πραγματικές ανταμοιβές, ψυχολογικές και πνευματικές."

"Μου φαίνεται ότι η εσωτερική ανάπτυξη είναι η συνολική κινητήρια δύναμη πίσω από την εθελοντική απλότητα."

"Είμαστε έντονα προσανατολισμένοι στην οικογένεια—εμείς μετράμε την ευτυχία από το βαθμό ανάπτυξης, όχι από το πόσα δολαρία κερδισαμε."

"Αισθάνομαι ότι αυτός ο τρόπος της ζωής έχει κάνει το γάμο μου ισχυρότερο, καθώς υπογραμμίζει περισσότερο τις προσωπικές σχέσεις και την εσωτερική εξέλιξη."

"Άρχισα συνειδητά να ζω απλά όταν άρχισα να γίνομαι συνειδητός."

"Το κύριο κίνητρο για με είναι εσωτερική πνευματική ανάπτυξη και το να δώσω στα παιδιά μου μια ιδέα των αληθινά πολύτιμων και υψηλότερων πραγμάτων σε αυτόν τον κόσμο."

"Για μένα, η εθελοντική απλότητα σημαίνει την ολοκλήρωση και τη συνειδητοποίηση στη ζωή μου."

"Αισθάνομαι πιό εθελοντικός όσον αφορά τις χαρές μου και τους πόνους μου από το μέσο Αμερικανό που του υπαγορεύονται οι ανάγκες που από την Madison Avenue(οδός που είναι η έδρα της διαφήμισης). Έχω την αίσθηση της συνέχειας, της έξαψης, και αισθάνομαι ότι συνεχώς αναπτύσσω τις πνευματικές και διανοητικές αναζητήσεις μου. "

Αυτό που προκύπτει από αυτές τις περιγραφές είναι η αίσθηση ότι κάτι άυλο είναι ουσιαστικό στις ζωές αυτών των ανθρώπων. Ίσως είναι το να ζεις με ένα συναίσθημα σεβασμού για τη γη και όλη τη ζωή, ή το να καλλιεργείς μια αίσθηση ευγνωμοσύνης παρά την πλεονεξία, ή το να εστιάζεις στην ποιότητα και την ακεραιότητα των σχέσεων όλων των ειδών. Στην καρδιά μιας ζωής συνειδητής απλότητας είναι κάποια μορφή εμπειρικής πνευματικότητας. Σε αντίθεση με τη μεγαλύτερη κοινωνία όπου ο κυνισμός είναι ασυγκράτητος, αυτή είναι μια κοινότητα ανθρώπων που αξιοποιούν, εκτιμούν, και εμπιστεύονται την εμπειρία του ιερού που έχουν αιστανθεί, αν και περιγράφουν αυτή την εμπειρία με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Εθελοντική απλότητα και συναισθηματική διαβίωση

Γράφοντας το 1845, ο Henry Thoreau έθεσε τον συναισθηματικό τόνο της απλής ζωής στο δάσος του Walden, στο οποίο έγραψε αυτές τις διάσημες γραμμές:

Πήγα στο δάσος γιατι επιθυμούσα να ζήσω σκόπιμα, να αντιμετωπίσω όλα τα ουσιώδη γεγονότα της ζωής, και να δω εάν θα μπορούσα να μάθω ότι είχε να με διδάξει, και όχι, όταν θα ερχόταν η ώρα να πεθάνω, να ανακαλύψω ότι δεν είχα ζήσει. .. Θέλησα να ζήσω βαθιά και να ρουφήξω το μεδούλι της ζωής. .

Ο ινδός ποιητής Tagore έγραψε, "έχω περάσει τις ημέρες μου βάζοντας και βγάζοντας τις χορδές από το όργανό μου ενώ το τραγούδι που ήρθα να τραγουδήσω παραμένει ατραγούδιστο."

Εκείνοι που επιλέγουν μια ζωή απλότητας δεν αφήνουν το τραγούδι της ψυχής τους ατραγούδιστο. Αντ' αυτού, ζουν "βαθιά," βουτώντας στη ζωή με πάθος και τον ενθουσιασμό. Και, ζώντας κατ’αυτόν το τρόπο, αναμφισβήτητα δοκιμάζουν αυτό που ο Thoreau ανακάλυψε —ότι " η ζωή κοντά στο κόκκαλο είναι πιό γλυκιά." Να να ζεις απλά σημαίνει να προσεγγίζεις τη ζωή και κάθε στιγμή ως εγγενώς αντάξια της προσοχής και του σεβασμού μας, ανταποκριμένος συνειδητά στις μικρές λεπτομέρειες της ζωής. Ανταποκριμένοι σε αυτές τις λεπτομέρειες, βοηθάμε την ανάπτυξη της ψυχής. Ο Thomas Moore εξηγεί στην Φροντίδα της Ψυχής:

Η φροντίδα της ψυχής απαιτεί τέχνη, ικανότητα, προσοχή, και επιδεξιότητα. Το να ζεις με έναν υψηλό βαθμό επιδεξιότητας σημαίνει να φροντίζεις τα μικρά πράγματα που κρατούν την ψυχή δεσμευμένη. . για την ψυχή, οι μικρότερες λεπτομέρειες και οι πιό συνηθισμένες δραστηριότητες, που πραγματοποιούνται με επίγνωση και τέχνη, έχουν μια επίδραση αρκετά πέρα από την προφανή ασημαντότητά τους.

Για πολλούς, το αμερικανικό όνειρο έχει γίνει ο εφιάλτης της ψυχής. Συχνά, η τιμή της ευμάρειας είναι η εσωτερική αλλοτρίωση και το κενό. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ένας αυξανόμενος αριθμός Αμερικανών επιδιώκει τη ζωή της μεγαλύτερης απλότητας ως τρόπο για να ανακαλύψει πάλι τη ζωή της ψυχής.

Αν και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας μπορούν να εστιάσουν στις εξωτερικές παγιδεύσεις μιας απλής ζωής, εάν κοιτάξουμε κάτω από την επιφάνεια, βρίσκουμε μια ισχυρή νέα μορφή προσωπικής πνευματικότητας να παρακινεί τη μεγάλη πλειοψηφία αυτών των καινοτόμων. Για πολλούς, η πνευματικότητά τους είναι μια εξατομικευμένη μορφή πίστης που ελαχιστοποιεί τους κανόνες και τα απόλυτα, και έχει λίγη ομοιότητα με την καθαρή μορφή οποιασδήποτε από τις παγκόσμιες θρησκείες. Η εμπειρία τους με τις συναισθηματικές διαστάσεις της ζωής και των σχέσεων είναι τόσο πλούσια και γεμάτη νόημα έτσι που ένας καταναλωτικός τρόπος ζωής να φαίνεται χλωμός στη σύγκριση.

Έχω ένα τέταρτο του αιώνα εμπειρία που γράφω, μιλάω, και που ζω μια ζωή εθελοντικής απλότητας. Βάσει αυτής, παραθέτω εδώ άλλες προτεραιότητες (πέρα από την υλική λιτότητα) που έχω βρεί να χαρακτηρίζουν αυτόν τον τρόπο ζωής:

• Σχέσεις —εκείνοι που επιλέγουν την απλή ζωή τείνουν να θέτουν υψηλή προτεραιότητα στην ποιότητα και την ακεραιότητα των σχέσεών τους με κάθε πτυχή της ζωής —με τον εαυτό τους, τους άλλους ανθρώπους, τα άλλα πλάσματα, τη γη, και τον σύμπαν.

• Αληθινά χαρίσματα —αυτός ο τρόπος ζωής υποστηρίζει την ανακάλυψη και την εκφράση των αληθινών χαρισμάτων που είναι μοναδικά σε κάθε ένας από μας, σε αντιδιαστολή με το να περιμένουμε έως ότου να πεθαίνουμε για να ανακαλύψουμε ότι δεν έχουμε ζήσει αυθεντικά τις αληθινές δυνατότητές μας.

• Ισορροπία —αυτή η απλή ζωή δεν στρέφεται κοντόφθαλμα στη διαβίωση με λιγότερα. Αντίθετα, είναι μια συνεχώς μεταβαλλόμενη διαδικασία που συνειδητά ισορροπεί τις εσωτερικές και εξωτερικές πτυχές της ζωής μας.

• Περισυλλογή —ζώντας απλά μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε τη ζωή ως περισυλλογή. Με το να οργανώνουμε συνειδητά τη ζωή μας για να ελαχιστοποιήσουμε τις αποσπάσεις της προσοχής και την άχρηστη πολυασχολία, μπορούμε να δώσουμε προσοχή στις μικρές λεπτομέρειες της ζωής και να εμβαθύνουμε την συναισθηματική σχέση μας με τη ζωή.

Οι πνευματικές παραδόσεις όλου του κόσμου έχουν υποστηρίξει έναν εσωτερικά κατευθυνόμενο τρόπο ζωής που δεν δίνει αδικαιολόγητη έμφαση στα υλικά πράγματα. Η Βίβλος μιλά συχνά για την ανάγκη να βρεθεί μια ισορροπία μεταξύ των υλικών και των πνευματικών πλευρών της ζωής, όπως σε αυτό το απόσπασμα:

"Μην μου δίνεις ούτε ένδεια ούτε πλούτο." (Παροιμίες 30: 8)

Από την Κίνα και την ταοϊστική παράδοση, ο Lao - Tzu είπε ότι: "αυτός που ξέρει ότι έχει αρκετά είναι πλούσιος."

Στο βουδισμό, υπάρχει μια συνειδητή έμφαση στην ανακάλυψη ενός μέσου τρόπου ζωής που επιδιώκει την ισορροπία και την υλική επάρκεια.

Η συναισθηματική αξία της απλής ζωής έχει αναγνωριστεί για χιλιάδες χρόνια. Αυτό που είναι νέο είναι ότι οι παγκόσμιες περιστάσεις αλλάζουν κατά τέτοιο τρόπο ώστε αυτός ο τρόπος της ζωής έχει τώρα πρωτοφανή σχετικότητα για τους καιρούς μας.

Επιλέγοντας ένα νέο τρόπο ζωής: Εθελοντική απλότητα

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Duane Elgin

Promise Ahead

A Vision Of Hope & Action For Humanity's Future

http://www.simpleliving.net/awakeningearth/reports.asp

Η τιμή οποιουδήποτε πράγματος είναι το ποσό ζωής που πρέπει να πληρώσετε για αυτό -- Henry Thoreau

Πάρα πολλοί άνθρωποι ξοδεύουν χρήματα που δεν έχουν κερδίσει, για να αγοράσουν πράγματα που δεν θέλουν, για να εντυπωσιάσουν ανθρώπους που δεν συμπαθούν. -- Will Rogers

Μια ήρεμη επανάσταση

Η τάση για μια δεύτερη ευκαιρία που μπορεί να έχει τεράστια συμβολή προς μια εξελικτική ώθηση είναι η εθελοντική μετατόπιση σε ένα πιό βιώσιμο και ικανοποιητικό τρόπο ζωής. Αυτή είναι μια ελπιδοφόρα εξέλιξη διότι, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι επερχόμενες προκλήσεις της εξέλιξης επιτυχώς, θεωρώ ότι θα πρέπει να κάνουμε σημαντικές αλλαγές σε κάθε πτυχή της ζωής μας —συμπεριλαμβανομένης της μετακίνησης που χρησιμοποιούμε, των τροφίμων που τρώμε, των σπιτιών και των κοινοτήτων που ζούμε, της εργασίας, και της εκπαίδευσης που παρέχουμε. Αν και είναι ελκυστικό να σκεφτόμαστε ότι οριακά μέτρα όπως η εντατική ανακύκλωση και περισσότερο οικονομικά στην κατανάλωση αυτοκίνητα θα φροντίσουν τα πράγματα, εντούτοις δεν πρόκειται. Πρέπει να κάνουμε σαρωτικές αλλαγές —και εξωτερικά και μέσα μας. Ένα βιώσιμο μέλλον θα απαιτήσει πολύ περισσότερα από μια επιφανειακή αλλαγή σε έναν διαφορετικό τρόπο της ζωής —απαιτεί μια βαθιά αλλαγή σε έναν νέο τρόπο ζωής.

Είναι ρεαλιστικό να πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να προκύψει ένας νέος τρόπος της ζωής; Το αμερικανικό όνειρο ιδρύθηκε στην προϋπόθεση ότι όσο περισσότερο καταναλώνετε, τόσο πιο ευτυχέστεροι και πιό ικανοποιημένοι θα είστε.

Αλλά δεκαετίες έρευνας από τις κοινωνικές επιστήμες αποκαλύπτουν ότι, εκτός από τους πολύ φτωχούς, το επίπεδο εισοδήματός μας δεν έχει καμία σημαντική επίδραση στο επίπεδο ικανοποίησής μας με τη ζωή. Μόλις φθάνουμε σε ένα άνετο επίπεδο εισοδήματος, ο συσχετισμός μεταξύ του εισοδήματος και της ευτυχίας μικραίνει δραματικά.

Μελέτες ολόκληρων εθνών αποκαλύπτουν μια παρόμοια εικόνα. Παραδείγματος χάριν, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το κατά κεφαλήν διαθέσιμο εισόδημα(προσαρμοσμένο για τον πληθωρισμό) διπλασιάστηκε μεταξύ 1960 και 1990, το ποσοστό των Αμερικανών που δήλωσαν ότι ήταν "πολύ ευτυχείς" παρέμεινε ουσιαστικά το ίδιο (35 τοις εκατό το 1957 και 32 τοις εκατό το 1993).

Σε ένα άρθρο στους New York Times σχετικά με το υψηλό τίμημα της αναζήτησης της ευμάρειας, ο Alfie Kohn λέει ότι οι ερευνητές έχουν συγκεντρώσει σημαντικά στοιχεία που δείχνουν ότι "η ικανοποίηση απλά δεν είναι προς πώληση." Στην πραγματικότητα, ο Kohn λέει ότι "οι άνθρωποι για τους οποίους η ευμάρεια είναι προτεραιότητα στη ζωή τείνουν να δοκιμάζουν έναν ασυνήθιστο βαθμό ανησυχίας και κατάθλιψης καθώς επίσης και ένα χαμηλότερο γενικό επίπεδο ευημερίας." Η μονόπλευρη προσήλωση στην αναζήτηση της ευμάρειας στην πραγματικότητα μειώνει την αίσθηση της ευημερίας και της ικανοποίησης στους ανθρώπους. Αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά του ονείρου του να γίνεις πλούσιος, και φαίνεται να ισχύει ανεξάρτητα από την ηλικία, το επίπεδο εισοδήματος, ή τον πολιτισμό. Οι ερευνητές επίσης έχουν διαπιστώσει ότι "ακολουθώντας στόχους που απεικονίζουν τις γνήσιες ανθρώπινες ανάγκες, όπως την επιθυμία να αισθάνεσαι συνδεμένος με τους άλλους, αποδεικνύεται πιό ευεργετική ψυχολογικά από το να περάσεις τη ζωή προσπαθώντας να εντυπωσιάσεις τους άλλους." Η Lily Tomlin φαίνεται να έχει δίκιο όταν λέει, "το πρόβλημα με το να συμμετέχεις σ’αυτό το σκληρό σκυλοφάγωμα είναι ότι ακόμα κι αν κερδίσεις, δεν παύεις να είσαι ένα σκυλί."

Άραγε αφυπνίζονται οι άνθρωποι σ’έναν άλλο τρόπο της ζωής, που στρέφεται όχι στην αναζήτηση της ευμάρειας, αλλά στις στενές σχέσεις και στη φροντίδα, σε μια πλούσια εσωτερική ζωή, και τις δημιουργικές συνεισφορές στον κόσμο; Μήπως αναδύεται ένας νέος τρόπος ζωής που αποσύρεται από τον υλισμό όχι από θυσία αλλά σε μία προσπάθεια να βρεθούν οι αυθεντικές και μόνιμες πηγές ικανοποίησης και νοήματος;

Ανάμεσα σε έναν παροξυσμό ευδιάκριτης κατανάλωσης, μια δυσδιάκριτη επανάσταση παίρνει σάρκα και οστά. Ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων επιδιώκει έναν τρόπο της ζωής που είναι πιό ικανοποιητικός και βιώσιμος. Αυτή η ήρεμη επανάσταση έχει ονομαστεί με πολλά ονόματα όπως εθελοντική απλότητα, εκφραστική απλότητα, και συμπονετική διαβίωση. Αλλά όποιο και να είναι το όνομά της, η σφραγίδα της είναι μια νέα κοινή αίσθηση —συγκεκριμένα, ότι η ζωή είναι πάρα πολύ βαθιά και ο καταναλωτισμός είναι πάρα πολύ ρηχός για να μπορεί να δώσει συναισθηματική ικανοποίηση. Κατά συνέπεια, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, εξερευνούν τη ζωή πέρα από τα θέλγητρα της διαφήμισης. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δοκιμάσει την καλή ζωή που έχει να προσφέρει ο καταναλωτισμός και την βρήκαν επίπεδη και μη ικανοποιητική έναντι των ανταμοιβών της απλής ζωής. Η επιλογή από μέρους τους ενός τρόπου ζωής συνειδητής απλότητας υπαγορεύεται όχι από θυσία αλλά από μια αυξανόμενη κατανόηση των πραγματικών πηγών ικανοποίησης και νοήματος — φιλίες που μας γεμίζουν ικανοποίηση, μια οικογενειακή ζωή που μας καταξιώνει, η πνευματική ανάπτυξη, και οι ευκαιρίες για δημιουργική μάθηση και έκφραση.

Αυτή είναι μια επανάσταση χωρίς ηγέτη —ένα κίνημα που αυτο-οργανώνεται όπου οι άνθρωποι αναλαμβάνουν συνειδητά το κουμάντο της ζωής τους. Είναι ένα σαφές και ελπιδοφόρο παράδειγμα ανθρώπων που μεγαλώνουν και που παίρνουν την ευθύνη για το πώς οι ζωές τους συνδέονται με τη Γη και με το μέλλον. Πολλοί από αυτούς τους πρωτοπόρους έχουν εργαστεί σε επίπεδο βάσης για αρκετές δεκαετίες, συχνά αισθανόμενοι μόνοι, μην συνειδητοποιώντας ότι μέσα στη κοινωνία είναι διασκορπισμένοι και άλλοι σαν αυτούς που αριθμούν εκατομμύρια.