Ντοκιμαντέρ: Σπόροι της Περμακουλτούρας

Σπόροι της Περμακουλτούρας – Τροπική Περμακουλτούρα

Το Seeds of Permaculture είναι ένα καινούργιο ντοκιμαντέρ από μια σειρά με δωρεάν - Open Source ντοκιμαντέρ περμακουλτούρας (αεικαλλιέργειας) που μας δίνει εμπνευσμένο, εκπαιδευτικό υλικό για την αεικαλλιέργεια από όλο τον κόσμο. Είναι ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους για τις στρατηγικές της περμακουλτούρας σε τροπικά κλίματα, γυρισμένο σε διάφορες όμορφες τοποθεσίες στη Νοτιοανατολική Ασία, και περιέχει άφθονες διαδραστικές πληροφορίες και ειδικά αφιερώματα.

"Αν είναι όμορφο, είναι καλύτερο" λέει ο Christian Shearer, Ιδρυτής της Terra Genesis και του Panya Project, καθώς δείχνει ο ίδιος τις αρχές και τις πρακτικές της αεικαλλιέργειας στα όμορφα τοπία της ΝΑ Ασίας.

Με γυρίσματα κυρίως στην Ταϊλάνδη, η ομορφιά είναι το έντονο χαρακτηριστικό αυτής της ταινίας. Από τα καταπράσινα δάση τροφής, στις καλλιτεχνικές φυσικές δομές αεικαλλιέργειας και τις ανοιχτές καρδιές των ανθρώπων που τις δημιουργούν και τις κατοικούν, αυτό το ντοκιμαντέρ είναι βέβαιο ότι θα σας ενθουσιάσει.

Η οικονομική βοήθεια προήλθε από αρκετούς γενναιόδωρους φορείς και μια επιτυχημένη εκστρατεία χρηματοδότησης από το κοινό στη νέα πλατφόρμα permaculture crowdfunding, www.WeTheTrees.com, και έτσι η ομάδα παραγωγής AHOOHA ανταποδίδει και ξεπληρώσει τη γενναιοδωρία της κοινότητας περμακουλτούρας με την παρουσίαση αυτής της νέας ταινίας και του διαδραστικού της περιεχομένου.

Η AHOOHA πιστεύει ότι η περμακουλτούρα είναι ο τρόπος για να λύσουμε πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα. Παρέχοντας μια προσβάσιμη μορφή έμπνευσης και εκπαίδευσης σε όλους δωρεάν, η AHOOHA ανοίγει ένα μονοπάτι σε ένα πολλά υποσχόμενο νέο μέλλον για την ανθρωπότητα. Με το όραμα να κάνει την περμακουλτούρα προσιτή στον κόσμο, οι σκηνοθέτες της AHOOHA εργάζονται ήδη για τις μελλοντικές δόσεις αυτής της σειράς ντοκιμαντέρ.

Περιεχόμενα Ντοκιμαντέρ

Εισαγωγή

Άφιξη στο Rak Tamachat

Βασικό σχέδιο 1

Κομπόστ

Εισαγωγή στο Panya Project

Kings έργου Mae Sa

Ηλιακοί Θερμοσίφωνες

Βασικό σχέδιο 2

Τροφικός Ιστός εδάφους

Ένα Φρούτο-Δάσος

Συναιτερισμός στο Moo Baan Mae Jo

Κηπουρική

Κύκλοι με Μπανανιές

Τουαλέτα Humanure

Κομπόστ με σκουλίκια

Permaculture σκέψης

Φυσικό Δόμηση

Φούρνος με πηλό

Οι κάτοικοι και οι μαθητές του σεμιναρίου

Ο κήπος της κουζίνας

Καλώς ήρθατε στο απόλυτο κατάστημα Φυσικών τροφών!

Ο παγκόσμια καταξιωμένος ειδικός της περμακουλτούρας Geoff Lawton μας ξεναγεί στην μαγεία του δάσους τροφής.

Το βίντεο είναι ένα απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ του 2008 του Geoff Lawton "Establishing a Food Forest the Permaculture Way" (Δημιουργώντας ένα δάσος τροφής με περμακουλτούρα).

http://www.geofflawton.com/sq/16299-property-purchase-check-list

 

 

Ο άνθρωπος που σταμάτησε την έρημο

Από μια σκληρή, αδιάλλακτη γη έρχεται μια ιστορία ελπίδας. Ο Yacouba Sawadogo είναι ο άνθρωπος που σταμάτησε την έρημο. Η ιστορία του είναι η ιστορία του αγώνα και της δύναμης ενός και μόνο ανθρώπου. Ή πως ένας αγρότης με όραμα από την Δυτικό-Αφρικανική χώρα της Μπουρκίνα Φάσο αποκαθιστά και πάλι τα εδάφη που έχουν πληγεί από την ερημοποίηση και την ξηρασία. 

Η βόρεια έκταση της Μπουρκίνα Φάσο βρίσκεται στην ζώνη του Σαχέλ, μια ημι-άνυδρη περιοχή μεταξύ της ερήμου Σαχάρας στα βόρεια και των τροπικών σαβάνων νοτιότερα. Η περιοχή πλήττεται από ξηρασία περιοδικά. Η πιο πρόσφατη σημαντική ξηρασία ήταν κατά τη δεκαετία του 1970, με αποτέλεσμα την πείνα που στοίχισε τη ζωή σε πολλούς ανθρώπους.

Από το 1980 ο Yacouba Sawadogo πειραματίζεται με τεχνικές για την αποκατάσταση του κατεστραμμένου εδάφους και μέσα από την πολύχρονη προσπάθειά του έχει καταφέρει να ξαναπρασινίσει και να κάνει εύφορα 200 στρέμματα πρώην έρημου. Και το έχει επιτύχει χρησιμοποιώντας προσεγγίσεις παραδοσιακές στην περιοχή: φράγματα Pierreux και τρύπες Zai. 

Οι τρύπες Zai είναι ρηχές τρύπες που σκάβονται σε ευθείες στην ερημοποιημένη γη για να συλλέγουν το νερό της βροχής και χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά για να αποκαταστήσουν την άγονη γη. Ο Yacouba Sawadogo το εξέλιξε γεμίζοντας τις τρύπες με κοπριά και κομπόστ, για να εξασφαλίσει μια πηγή θρεπτικών συστατικών για την ανάπτυξη των φυτών. Η κοπριά προσελκύει τερμίτες, των οποίων οι σήραγγες τρυπούν περαιτέρω το χώμα. Αύξησε επίσης το μέγεθος των οπών ελαφρώς πάνω από τα παραδοσιακά μοντέλα. Στις τρύπες Zai καλλιεργούνται κατόπιν δέντρα, σόργο, και κεχρί.

Τα φράγματα Pierreux φτιάχνονται με πέτρες σε ελαφρά επικλινή εδάφη και σκοπός τους είναι να σχηματίσουν μια λεκάνη απορροής. Όταν πέφτει βροχή, ωθεί λάσπη στις πέτρες και σχηματίζονται λίμνες. Έτσι επιβραδύνεται η ροή του νερού και του δίνεται περισσότερος χρόνος για να διεισδύσει στη γη. Η συσσωρευμένη ιλύ είναι επίσης ένα γόνιμο σημείο για να βλαστήσουν οι σπόροι των τοπικών φυτών. Τα φυτά επιβραδύνουν το νερό ακόμη περισσότερο με τη σειρά τους, και οι ρίζες τους σπάνε το συμπαγές έδαφος, κάνοντας ακόμη πιο εύκολο να εισχωρήσει μέσα περισσότερο νερό. 

Για την προώθηση αυτών των μεθόδων, ιδιαίτερα τις τρύπες Zai, ο Yacouba Sawadogo διοργανώνει δύο φορές το χρόνο τις «Ημέρες της αγοράς» στο αγρόκτημά του, στο χωριό του Gourga. Οι συμμετέχοντες από πάνω από εκατό χωριά έρχονται να μοιραστούν δείγματα σπόρων, ανταλλάσσουν συμβουλές, και μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο. Επίσης έχει κληθεί στην Ευρώπη και στην Αμερική για να μιλήσει για το έργο του και την εμπειρία του.

Η ζωή και το έργο του Yacouba Sawadogo είναι το θέμα του ωριαίου ντοκιμαντέρ “ The Man Who Stopped the Desert” από την 1080 Films.

Ένας κήπος τροφής σε πεζοδρόμιο του Λος Άντζελες

Όταν ο Ron Finley, κάτοικος μιας γειτονιάς του Νότιου Λος Άντζελες, δημιουργούσε (το 2011) ένα κήπο με φαγώσιμα φυτά δεν φανταζόταν τις αντιδράσεις: θετικές και αρνητικές.

Ο λόγος ήταν η απίθανη τοποθεσία του κήπου: μια παραμελημένη λωρίδα, 3Χ45 μέτρα με ζιζάνια και βρωμιά ανάμεσα στο πεζοδρόμιο και το δρόμο. Η υπηρεσία του δήμου επιδόθηκε σε μια μάχη εναντίον του Finley με βάση τον οικιστικό κώδικα. Όμως μια τέτοια στείρα στάση σε μια συνοικία που είναι ήδη μια «τροφική έρημος»* (food desert) ενόχλησε και συσπείρωσε τους δημότες.

Ο Finley δημιούργησε τον κήπο αφού φοίτησε σε μια κηπουρική τάξη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια και διάλεξε τη θέση επειδή ήταν αχρησιμοποίητη, βολική και, επίσης, εξαιρετικά άσχημη. Η τοποθεσία είναι επίσης δημόσια, αλλά αυτό είναι και το ζήτημα: ο Finley δεν καλλιεργεί λαχανικά μόνο για να θρέψει τον εαυτό του, αλλά για να θρέψει και να εμπνεύσει το σύνολο της κοινότητας.

Αλλά ο δήμος που είχε την ιδιοκτησία της λωρίδας γης διέταξε τον Finley να καταστρέψει τον κήπο του, επειδή δεν ακολούθησε τις «οδηγίες διαμόρφωσης οικιακών χώρων στάθμευσης» οι οποίες επιτρέπουν μόνο ανθεκτικά στην ξηρασία φυτά κάτω από 10 μ. ύψος - με άδεια $ 400.

Με άλλα λόγια, μπορείτε να φυτέψετε χλοοτάπητα και να ρίχνετε άπειρα λίτρα νερού για να παραμείνει πράσινος, όπως κάνουν χιλιάδες, παρά το πρόβλημα της λειψυδρίας. Αλλά αλίμονο αν φυτέψετε φρούτα και λαχανικά που απαιτούν λιγότερο νερό και παρέχουν τροφή στους ανθρώπους. Και στην περίπτωση του Finley, αυτός συλλέγει βρόχινο νερό σε βαρέλια που του φτάνει για την άρδευση του κήπου μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού.

Τελικά ο Finley με την υποστήριξη της γειτονιάς και ακτιβιστών συγκέντρωσε 900 υπογραφές και κέρδισε το δικαίωμα να κρατήσει τον κήπο. Η ιστορία και το όραμά του Finley για τον επαναπροσδιορισμό των αχρησιμοποίητων ανοιχτών χώρων, όπως και  πολλών άλλων που αγωνίζονται για την αστική καλλιέργεια, θα πρέπει να εμπνέει όλους μας, και μας θυμίζει πως με λίγη δημιουργικότητα, με όραμα, και την προθυμία να λερώσουμε λίγο τα χέρια μας, μπορούμε να ξανακάνουμε χώρους από άσφαλτο και γρασίδι σε παραγωγικές θέσεις ομορφιάς.

Ο Ron Finley ίδρυσε και συμμετέχει στην τοπική οργάνωση: L.A. Green Grounds η οποία βοηθά τους ανθρώπους να ξεκινήσουν έναν αστικό κήπο και είναι μια οργάνωση με την φιλοσοφία “Pay it forward” που σημαίνει ότι όσοι δέχονται βοήθεια είναι υποχρεωμένοι με τη σειρά τους να δώσουν βοήθεια σε κάποιους άλλους.

...........

* Αναφέρεται σε ολόκληρες συνοικίες στις ΗΠΑ που κατακλύζονται από εστιατόρια γρήγορου φαγητού και μαγαζιά με επεξεργασμένα τρόφιμα αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα μαγαζί με φρέσκα φρούτα και λαχανικά.

Αν η έρημος μπορεί να ξαναγίνει όαση, τότε όλα είναι εφικτά!

Αν η έρημος συμβολίζει τον απόλυτα αφιλόξενο τόπο, την οριστική καταστροφή και το μάταιο κάθε προσπάθειας για αναγέννηση, και αν αυτό το σεληνιακό τοπίο μετατρέπεται τελικά σε όαση, τότε κάλλιστα θα μπορούσαμε να μιλάμε για θαύμα.

Όμως αυτό που κατάφερε ο Αυστραλός ειδικός της περμακουλτούρας Geoff Lawton και το οποίο φαινομενικά μοιάζει με θαύμα, στην ουσία δεν είναι παρά η προσέγγιση των προβλημάτων με σοφία: αυτήν που απλόχερα μας παρέχει η Φύση, αρκεί να την παρατηρήσουμε και να την αφομοιώσουμε.

Αυτή η σοφία είναι που αναζωογονεί την δύναμη της θέλησης και αναγεννά τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και που οδηγεί τελικά αυθόρμητα στην τεχνογνωσία εκείνη που πραγματικά λύνει τα προβλήματα.

Η ερημοποίηση δεν είναι μόνο φυσικό φαινόμενο.

Από ένα σημείο και μετά είναι επίσης αποτέλεσμα της κακοποίησης του οικοσυστήματος από τις δραστηριότητες των ανθρώπων, όπως υλοτομία μέχρις εσχάτων και κατόπιν κτηνοτροφία.

Και αν η αρχαιότητα με έναν συγκριτικά πολύ μικρό πληθυσμό ανθρώπων μας κληροδότησε τεράστια οικολογική καταστροφή, τότε σήμερα που ο πληθυσμός έχει ξεπεράσει τα 7 δις, ο αντίκτυπος είναι πολλές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερος.

Το ανθρώπινο είδος είμαστε τώρα η υπερδύναμη στον πλανήτη και μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά έχουμε την δύναμη να πάμε τον κόσμο είτε προς την κατεύθυνση της ερημοποίησης ή προς την κατεύθυνση της ακμής του ευρύτερου οικοσυστήματος.

Αν με επίκεντρο τον εαυτό μας αναλύσουμε τον καθημερινό τρόπο ζωής μας με την ρουτίνα των συνηθειών που περιλαμβάνει, και αν δούμε τις προεκτάσεις τους τραβώντας γραμμές που τις συνδέουν με τις συνέπειες τους, τότε θα αντιληφθούμε ότι αυτές οι συνήθειες λειτουργούν ουσιαστικά ως μοχλοί.

Έχουν δηλαδή πολλαπλασιαστική ικανότητα για θετικό ή αρνητικό αντίκτυπο αφού αθροιστικά όλες αυτές οι ατομικές συνήθειες από μεμονωμένες σταγόνες ενώνονται σε ένα καθοριστικό ρεύμα.

Το μήνυμα λοιπόν του εγχειρήματος του Geoff Lawton δεν είναι απλά ότι το «ακατόρθωτο» και το «ουτοπικό» μπορεί να γίνει εφικτό.

Το μήνυμα είναι ότι σε αυτή τη συγκυρία ο καθοριστικός παράγοντας στην εξέλιξη αυτού του κόσμου είμαστε πλέον εμείς και ότι τίποτε δεν έχει κριθεί οριστικά ή τουλάχιστον τίποτε δεν είναι δεδομένο και μόνιμο, όσο κι αν φαίνεται ως τέτοιο.

Τα πάντα ρει όπως είπε ο Ηράκλειτος και άρα επίκειται άρδην αλλαγή του σκηνικού προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Τα πάντα τώρα εξαρτώνται από την δική μας διάθεση, αντίληψη, θέληση και σοφία γιατί μπορούν να μας οδηγήσουν σε αειφόρες και ζωτικής σημασίας πρακτικές (μία απ’ αυτές είναι η περμακουλτούρα), οι οποίες θα είναι καθοριστικές για το μέλλον μας.

Robert Hart: ο πρωτοπόρος της veganic δασοκηπουρικής

Ο Robert Hart (1913-2000) μας άφησε μια ανεκτίμητη κληρονομιά: την έννοια και την εμπειρία του δασόκηπου (Food forest) ή δασοκηπουρικής (Forest gardening) ή αγροδασοκομίας (Agroforestry). Παρατηρώντας ότι το φυσικό δάσος μπορεί να χωριστεί σε διακριτά στρώματα ή «ορόφους», ο Hart μετέτρεψε ένα υπάρχον μικρό περιβόλι με μηλιές και αχλαδιές σε ένα δάσος τροφής που αποτελείται από επτά διαστάσεις:

1 - Το επίπεδο του «θόλου» που αποτελείται από τα μεγάλα οπωροφόρα δέντρα.

2 - Το επίπεδο των «χαμηλών δέντρων» που αποτελείται από μικρότερα οπωροφόρα δέντρα.

3 - Το επίπεδο των «θάμνων» που αποτελείται από φρουτοθάμνους όπως οι σταφίδες και τα μούρα.

4 - Το επίπεδο των «ποωδών» που αποτελείται από πολυετή λαχανικά και βότανα / χόρτα.

5 - Το επίπεδο της «εδαφοκάλυψης» που αποτελείται από βρώσιμα φυτά που απλώνονται οριζόντια.

6 - Το επίπεδο της «ριζόσφαιρας» που αποτελείται από φυτά που καλλιεργούνται για τις ρίζες και τους βολβούς τους.

7 - Το «κάθετο» επίπεδο που αποτελείται από αμπέλια και αναρριχώμενα φυτά.

Σε μια έκταση μόλις 500 τετρ. μέτρων στο Wenlock Edge του Shropshire στα σύνορα της Ουαλίας ο Hart δημιούργησε τον δασόκηπο των 7 επίπεδων και ο τρόπος καλλιέργειας είναι η veganic περμακουλτούρα δηλαδή χωρίς ζωικές εισροές (ζωικά συστατικά και κοπριά) μιας και ο ίδιος ήταν vegan.

Η ενασχόληση του Hart με την δασοκηπουρική διήρκεσε πολλές δεκαετίες μέχρι και το τέλος της ζωής του και έδειξε ότι το πείραμα πέτυχε: η ομορφιά, η αφθονία, η αειφορία, και η αυτάρκεια μπορούν να συνυπάρχουν με την παραγωγή πραγματικής τροφής και τον σεβασμό της ζωής των αισθανόμενων όντων.

Έτσι το έργο του αναδεικνύεται σε ένα κάλεσμα και μια έκκληση ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη για ριζική αναμόρφωση στον χώρο της τροφής με:

- την παραγωγή τροφής μέσω αειφόρων μεθόδων vegan-οργανικής καλλιέργειας (χωρίς τη χρήση χημικών ουσιών ή ζωικών προϊόντων)

- την υιοθέτηση μιας υγιεινής vegan διατροφής που βασίζεται σε καλλιέργειες που μπορούν να καλλιεργηθούν στο σπίτι κάποιου, όπου αυτό είναι δυνατό, χρησιμοποιώντας το πρότυπο του δασόκηπου

- την ανάκτηση της καλλιέργειας τροφής από τις τοπικές κοινότητες που τώρα έχει συγκεντρωθεί στον έλεγχο των πολυεθνικών

- την ενθάρρυνση των ανθρώπων να καλλιεργούν τουλάχιστον κάποιο ποσοστό της τροφής  τους

- και την επέκταση της καλλιέργειας ενός φάσματος βρώσιμων φυτών αντί των 10-15 φυτών που κυριαρχούν στο τρέχον μοντέλο παραγωγής

Χάρις στο όραμα και στην εμμονή του Robert Hart η veganic δασοκαλλιέργεια είναι τώρα πλέον μια καθιερωμένη πρακτική που έχει βρει μιμητές σε όλο τον κόσμο. Το παράδειγμά του και η συσσωρευμένη εμπειρία του έχουν επηρεάσει πολλούς, και ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στον Ken Fern ο οποίος εξελίσσοντας κι άλλο την δασοκαλλιέργεια, καλλιεργεί πάνω από 1500 είδη βρώσιμων φυτών και καταγράφει την εμπειρία του στον δικτυακό του τόπο plants for a future.

Χρήσιμες λεπτομέρειες καθώς και η φιλοσοφία του Robert Hart παρουσιάζονται στο βίντεο που ακολουθεί (ελληνικοί υπότιτλοι).

...

Εν κατακλείδι, η συμβολή του Robert Hart δεν είναι απλά η επινόηση μιας καλλιέργειας αλλά κάτι πολύ ευρύτερο. Το άκουσμα και μόνο της φράσης δασόκηπος είναι συγκλονιστικό και απελευθερωτικό και επίσης ένα επαναστατικό όραμα σε μια εποχή παράνοιας και ανωμαλίας η οποία τώρα με περισσότερο δογματισμό καταστρέφει τα ελάχιστα εναπομείναντα δάση και την βιοποικιλότητα, εξαντλεί τους πόρους, και προωθεί την καταπίεση των ζώων δήθεν για να καλύψει την ανάγκη της τροφής μας.

Η σοφία του έργου του Hart αποκαθιστά πρώτα και κύρια τον ορισμό της τροφής: τι είναι πραγματική τροφή και πως αυτή παράγεται. Επιπλέον δείχνει πως μια «φυτική οικονομία» θα διατηρήσει τον πλανήτη των φυτών και των φυτοφάγων γιατί είναι συνεπής με τους νόμους του αλλά και θα τον αναγεννήσει σε νέα βάση γιατί είναι συνυφασμένη με τις θεμελιώδεις αξίες.

Εικόνα από το φυλλάδιο Trees for a Future - The Movement for Compassionate Living 

Έτσι το έργο του Hart καταφέρνει το πιο καίριο χτύπημα στο τρέχον διατροφικό δόγμα που επί δεκαετίες τώρα έχει καταφέρει να πείσει την πλειοψηφία των ανθρώπων ότι:

- τροφή είναι η μη τροφή, δηλαδή τελικά «τρόφιμα» κοκτέιλ δηλητηρίων

- ο ολέθριος μονόδρομος του δηλητηριάζω, αποψιλώνω, μολύνω, σπαταλώ, καταστρέφω, εισάγω οποιαδήποτε ανωμαλία (βιοτεχνολογία, νανοτεχνολογία, κλπ), και καταπιέζω ανθρώπους και ζώα είναι δήθεν ο μόνος τρόπος για να τραφούμε.

Η εμπειρία που συσσώρευσε ο Hart αφήνει έκθετο το τρέχον διατροφικό μοντέλο της «ζωικής οικονομίας» η οποία γυμνώνει και φτωχαίνει τον πλανήτη και τον οδηγεί σε αδιέξοδο και καταστροφή. Και η επίγνωση της αλήθειας στον χώρο της τροφής γίνεται ο βασικός μοχλός που μπορεί να αποκαταστήσει την αλήθεια και σε κάθε άλλη πλευρά της ζωής μας: όταν γκρεμίσουμε τον οργουελισμό του συστήματος στο αόρατο προπύργιό του, στην βασική δηλαδή ανάγκη της τροφής, τότε αυτός εύκολα θα υποχωρήσει και οπουδήποτε αλλού.

Η ίδια η εικόνα του δασόκηπου είναι ο καλύτερος φορέας της αλήθειας που μπροστά της δεν μπορεί να σταθεί το ψεύδος και η ύβρις της μονοκαλλιέργειας και της ζωικής εκμετάλλευσης. Η θέα του δασόκηπου είναι η δυνατή στιγμή του «Εύρηκα!» και τότε η αλλαγή είναι φυσική και αβίαστη. Τότε πλέον συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να χαθεί ούτε ένα δέντρο, ούτε μια ζωή!

1ο ΘΕΡΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΠΟΡΩΝ

Ενδυναμώνοντας τις κοινότητες των γεωργών στο επίπεδο της αυτοσυντήρησης και της συνδιαχείρισης των ωφελειών της αγροβιοποικιλότητας

Εκπαίδευση για επιτυχή διατήρηση των ντόπιων ποικιλιών

ΕΔΕΣΣΑ, 3-7 Σεπτεμβρίου 2012

Διοργάνωση : ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ (Δίκτυο για τη Βιοποικιλότητα και την Οικολογία στη Γεωργία) σε συνεργασία με το Κέντρο Φυσικής Καλλιέργειας (ΚΕ.ΦΥ.ΚΑ) και το Δήμο Έδεσσας

Οι εξελίξεις που διαδραματίζονται τα τελευταία χρόνια, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, στα ζητήματα που αφορούν στις παραδοσιακές ποικιλίες και τους σπόρους, είναι συνεχείς και σημαντικές και σχετίζονται άμεσα με την παγκόσμια διατροφική ασφάλεια  αλλά και με την διεθνή οικονομική κρίση.

Ανάμεσα στις προτεραιότητες που ανέδειξε το ελληνικό κίνημα για τις ντόπιες ποικιλίες είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γεωργών πάνω στους σπόρους (ελεύθερη χρήση, ανταλλαγή, διακίνηση) ως κλειδί για την

αυτάρκεια  και η υποστήριξη και δημιουργία τοπικών (από ομάδες ή φορείς) κοινοτικών τραπεζών σπόρων.

Από την άλλη είναι αναγκαία η παραγωγή πολλαπλασιαστικού υλικού προσαρμοσμένου στον τόπο μας και μάλιστα από τους ίδιους τους γεωργούς, σε μια εποχή που η οικολογική γεωργία στην Ελλάδα αναπτύσσεται ραγδαίως και η αναζήτηση κατάλληλου σπόρου  είναι επιβεβλημένη.

Κύριοι στόχοι του 1ου  Θερινού Σχολείου Σπόρων :

•  Να βελτιώσει την ικανότητα των γεωργών να διαχειρίζονται τηναγροβιοποικιλότητα μέσω της εκπαίδευσης και της ανταλλαγής εμπειριών.
•  Να ενδυναμώσει τα τοπικά συστήματα παραγωγής σπόρου ώστενα εξασφαλιστεί η επάρκεια τόσο του σπόρου όσο και της τροφής σε επίπεδο αυτοσυντηρούμενης κοινότητας.
• Να αναγνωρίσει πιθανές πηγές εσόδων για τους γεωργούς μέσωτης παραγωγής προϊόντων που βασίζονται στην τοπική γνώση και τους φυτογενετικούς πόρους.

Το φετινό πρόγραμμα έχει το χαρακτήρα εκπαίδευσης εκπαιδευτών και ειδίκευσης επιστημόνων ή γεωργών.

Δίνεται προτεραιότητα συμμετοχής στα εθνικά δίκτυα και κινήματα, τοπικές κοινωνίες και μελλοντικούς εκπαιδευτές που (θα) διαχειρίζονται ζητήματα αγροβιοποικιλότητας και  (θα) εμπλέκονται σε θέματα διατήρησης και αξιοποίησης παραδοσιακών ποικιλιών καθώς και στην επάρκεια εγχώριου σπόρου σε τοπικό επίπεδο.

Αντικείμενα εκπαίδευσης :
1.    Φυτογενετικοί πόροι στην Ελλάδα
2.    Αρχαιοβοτανική έρευνα – Παραδοσιακή  γεωργική γνώση
3.    Τράπεζες σπόρων και διατήρηση εκτός τόπου
4.    Παραδοσιακές καλλιέργειες και ποικιλίες- διατήρηση στον    αγρό
5.    Οικολογική, βιοδυναμική, φυσική καλλιέργεια  και σπόροι
6.    Οργανική  και βιοδυναμική βελτίωση φυτών (αξιολόγηση, επιλογή)
7.    Σποροπαραγωγή (κηπευτικά, μεγάλες καλλιέργειες)
8.    Σπόροι ελευθερίας και αυτάρκεια
9.    Η προστιθέμενη αξία στις παραδοσιακές ποικιλίες


Περισσότερες πληροφορίες: ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ 

http://greekseedschool.gr/

Περμακουλτούρα χωρίς ζωικές εισροές (Veganic)

Η veganic καλλιέργεια είναι τόσο παλιά όσο και ο veganism. Ήδη από το ξεκίνημα το 1944 οι θεμελιωτές του veganism έθεσαν τον στόχο της διαφύλαξης της υγείας και της γονιμότητας του εδάφους και επεδίωξαν μιαν άλλη καλλιέργεια η οποία, τιμώντας το vegan ιδεώδες δεν έχει καθόλου ζωικές εισροές και της οποίας οι μέθοδοι μιμούνται την φυσική καλλιέργεια. Η καλλιέργεια αυτή ονομάστηκε Veganic.

Το ζήτημα λοιπόν της παραγωγής τροφής (φυτικής στην προκειμένη περίπτωση) είναι κεντρικό στον veganism και η καλλιέργεια στοχεύει στην αειφορία, στην αφθονία και στην διατροφική ασφάλεια, συμβαδίζοντας σε γενικές γραμμές με τις προτάσεις άλλων  πρωτοπόρων ιδεών στον χώρο της καλλιέργειας (φυσική καλλιέργεια και περμακουλτούρα). Όμως η veganic καλλιέργεια είναι ένα βήμα παραπέρα και μια καλλιέργεια ιδανική μιας και όλοι πλέον οι συμβαλλόμενοι (άνθρωποι, ζώα, οικοσύστημα) συνυπάρχουν αρμονικά και δίκαια στην διαδικασία.

Η Helen Atthowe είναι μια έμπειρη veganic καλλιεργήτρια η οποία δείχνει στην πράξη πως αυτή η καλλιέργεια μπορεί να συνδυάζει τα φαινομενικά ασυνδύαστα: την μη εκμετάλλευση των ζώων, την αειφορία, την υψηλή απόδοση και ποιότητα και την μετατροπή των γεωργικών εκτάσεων σε πλούσια οικοσυστήματα όπου η βιοποικιλότητα είναι ευπρόσδεκτη να υπάρχει και να ευημερεί.

Στο βίντεο (ελληνικοί υπότιτλοι) που ακολουθεί μας δείχνει τι σημαίνει στη πράξη veganic περμακουλτούρα.

Το παρακάτω κείμενο είναι από την ιστοσελίδα της Helen Atthowe και περιγράφει λεπτομερέστερα την εμπειρία της.

Ένα μονοπάτι στην Veganic περμακουλτούρα

Από την Βιολογική στην Veganic και παραπέρα ....

Ήμουν βιοκαλλιεργήτρια όταν τα βιολογικά ήταν άγνωστα. Το 1988, κατάφερα τη μετάβαση 800 στρεμμάτων με 9 λαχανικά και φρούτα από καλλιέργεια ολοκληρωμένης διαχείρισης των επιβλαβών οργανισμών σε πιστοποιημένη βιολογική. Όταν η οργανική έγινε της μόδας, είχα μετακινηθεί στη γεωργική οικολογία, με την κάλυψη της βιοποικιλότητας και του εδάφους (ζωντανά προστατευτικά στρώματα  και χλωρή λίπανση) με δική μου φάρμα στη Μοντάνα.

Το 2004 δούλευα σε μια πιο μόνιμη οργανική γεωργία χρησιμοποιώντας τεχνικές καλλιέργειας συντήρησης που μειώνουν την άροση, και πειραματιζόμουν με οργανική καλλιέργεια μη άροσης. Το ονόμασα αγρο-οικολογία.

Τώρα η εστίασή μου πάει πάλι πιο πέρα, πέρα από την οικολογία και τη βιολογική καλλιέργεια στην veganic καλλιέργεια η οποία σημαίνει μόνιμη κάλυψη του εδάφους.

Η Veganic περμακουλτούρα είναι ο τρόπος μου να τιμήσω όλα τα έμβια όντα και να καλλιεργώ με μια ασυμβίβαστη προσπάθεια που θα κρατά όλα τα όντα στη ζωή και σε ανάπτυξη. Η Veganic περμακουλτούρα είναι η θέληση να εξισορροπήσω την ύπαρξή μου με τον φυσικό κόσμο. Αυτό σημαίνει τον σεβασμό του θεμελιώδους δικαιώματος της ζωής για όλα τα όντα, από τους μικροοργανισμούς του εδάφους τους οποίους προσπαθώ να μην ενοχλώ με το όργωμα, τα πουλιά, τις πεταλούδες, και τα έντομα τα οποία δεν δηλητηριάζω με εντομοκτόνα, τα ζιζάνια που δεν σκοτώνονται με ζιζανιοκτόνα, και τα ζώα που δεν σκοτώνονται για τροφή.

Έφτασα σ’ αυτό το όραμα στη Βρετανική Κολομβία, μετά από μια μέρα στο θερμοκήπιο φροντίζοντας τα φυτά. Στο δρόμο της επιστροφής στο σπίτι, τραγούδησα στα θαλάσσια λιοντάρια και βρυχήθηκα μαζί τους. Χόρεψα στα ψηλά βράχια με τις ποώδεις κορυφές και αισθάνθηκα τα βρύα ιερά κάτω από τα πόδια μου. Τι άλλο χρειάζεται για να με διδάξει και να με παρακινήσει για να ξυπνώ καθημερινά με σκοπό να υπηρετώ τον φυσικό κόσμο και όλους τους οργανισμούς σε αυτόν; Τότε είδα το βίντεο Γήινοι (Earthlings) και η διαδρομή μου ήταν σαφής.

Έτσι, προσπαθώ να δημιουργήσω έναν veganic δασόκηπο με βάση τη λειτουργία των δασικών οικοσυστημάτων, γεμάτο αιωνόβια ως επί το πλείστον, τοπικά, και μη ενδημικά φυτά, με αρκετή ποικιλία και δομή για να είναι σπίτι για την άγρια ζωή, ενώ ταυτόχρονα παράγει τροφή για ανθρώπους και μη ανθρώπους, που συνυπάρχουν μαζί με ελάχιστη σύγκρουση. Τα ζώα δεν χρησιμοποιούνται σε αυτό το σύστημα, για τροφή ή για την κοπριά. Περιπλανώνται μέσα από αυτό και εντάσσονται μέσα του ως επικονιαστές, βιολογικοί διαχειριστές, ή παροχείς υπηρεσιών, και καταναλωτές.

Όλη η τροφή και η θρέψη προέρχεται από φρούτα, ξηρούς καρπούς, λαχανικά, φασόλια και δημητριακά. Τα δημητριακά καλλιεργούνται σε μια ποικίλη πολυκαλλιέργεια με όσπρια και βότανα ανθοφορίας.

Η Veganic περμακουλτούρα δεν είναι μια δίαιτα ή ένας κήπος για όλους, αλλά εγώ ήθελα να είναι! Ο Michael Pollan, στο Δίλημμα του παμφάγου, θεωρεί την vegan διατροφή περισσότερο εξελιγμένη, αλλά μη πρακτική. Τα τελευταία 17 χρόνια, πολλοί βιοκαλλιεργητές έχουν σχολιάσει το ελάχιστο όργωμα μου και το ζωντανό αχυρόστρωμα ως μη πρακτικό σύστημα, αν και οι αποδόσεις και η ποιότητα μου συναγωνίζονται αυτές των περισσότερων βιολογικών εκμεταλλεύσεων της χώρας και μερικές από τις μεθόδους τώρα χρησιμοποιούνται από το μεγαλύτερο βιολογικό αγρόκτημα στο Κολοράντο. Ως εκ τούτου, η veganic περμακουλτούρα με εξάρτηση από την δασοκαλλιέργεια καταλήγει να θεωρείται εκθετικά ανέφικτη! Ναι, συμφωνώ, δεν είναι πρακτική, εάν κάποιος έχει μια πολύ, πολύ εστιασμένη νοοτροπία. Ίσως τα 17 χρόνια μου με πειράματα αγρο-οικολογίας και τα βίντεο θα σας μιλήσουν ακόμα και αν η veganic περμακουλτούρα δεν το καταφέρει. Η Αγρο-οικολογία είναι ένα όμορφο βήμα στο μονοπάτι που πήρα.

Λαχανάκια Βρυξελών χωρίς όργωμα

Εικόνα από

veganicpermaculture.com

Δασοκηπουρική

Για μένα, τα δάση, η δασοκηπουρική έχει οικολογικό νόημα και η vegainc περμακουλτούρα έχει αίσθηση της ηθικής. Περίπου τριάντα τοις εκατό της επιφάνειας της γης καλύπτεται από δάση της εύκρατης ζώνης. Όταν οι άνθρωποι κόβουν τα δάση για ξύλο και για να καθαρίσουν τη γη για χωράφια σιτηρών και βοσκοτόπων, υπάρχει συχνά η διάβρωση, η απώλεια του εδάφους, η υποβάθμιση του εδάφους, και σίγουρα μια τεράστια μείωση της φυτικής, ζωικής, αμφίβιας, μικροβιακής, και εντομολογικής βιοποικιλότητας. Πολλοί άνθρωποι στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη σχεδιάζουν και δημιουργούν τώρα δασόκηπους, που βασίζονται σε φρουτόδεντρα και φυτά του δάσους του βόρειου ημισφαίριου, όπως τα κεράσια, τα βερίκοκα, τις άγριες και καλλιεργούμενες ποικιλίες δαμάσκηνων, τα αχλάδια, τα μήλα, τα μούρα, τους λωτούς, τα καρύδια, τα καρύδια πεκάν, τα αμύγδαλα, και τα κάστανα.

Κλείστε τα μάτια σας και περιπλανηθείτε σε αυτό το όραμα: μικροί και μεγάλοι καρποφόροι θάμνοι, όπως τα σμέουρα, τα βατόμουρα, τα μούρα, οι άγριες και οι καλλιεργούμενες ποικιλίες σταφίδας, οι καρποί  των διάφορων άλλων τύπων μούρων, τα σύκα, και τα φουντούκια να μπερδεύονται μέσα στα κενά των φρουτόδεντρων και των καρπόδεντρων. Ιθαγενή αγριολούλουδα, άγρια βρώσιμα χόρτα (όπως τσουκνίδα), πολυετή ποώδη φυτά, βρώσιμα μανιτάρια, λαχανικά ετήσια και πολυετή λαχανικά, όπως αγκινάρες Ιερουσαλήμ, καλύπτουν και σκιάζουν το έδαφος. Αμπέλια σκαρφαλώνουν στα δέντρα και θάμνοι με φρούτα όπως ακτινίδια, σταφύλια, και πασσιφλόρες(passionflower), κρεμαστά κάτω από το φύλλωμα. Πρόκειται για μια 3-όροφη δομή παρά για μια γεωργία όλων σε ένα επίπεδο, όπως τα χωράφια με τα δημητριακά ή τη ντομάτα. Το κύριο μέρος του κήπου είναι τα δέντρα και οι θάμνοι, με εδαφοκάλυψη από βρώσιμες ρίζες, φύλλα, και τα ετήσια φρουτοφόρα φυτά.

Υπάρχουν τόσες πολλές λύσεις και επιλογές όταν σταμάτησα να σκέφτομαι με τους στενούς όρους της συμβατικής παραγωγής τροφίμων και των μονοκαλλιεργειών που καλλιεργούμε σε όλο τον κόσμο: καλαμπόκι, σιτάρι, ρύζι, και ευθείες σειρές λαχανικών και φρούτων, που περιβάλλονται από ακάλυπτο, γυμνό έδαφος!

Πολλά δέντρα και θάμνοι από το συμβατικό οργανικό περιβόλι μου και τις ιθαγενείς δενδροστοιχίες τα πάνε καλά στον δασόκηπο.

Μερικά από τα νέα είδη για τον δασόκηπό μου περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

Ο Eleagnus multiflora είναι ένα εγγενής θάμνος της Ασίας, ο οποίος είναι ξάδελφος σε έναν από τους αγαπημένους μου παραποτάμιους θάμνους, ιθαγενείς εδώ στα βορειοδυτικά. Τα μούρα είναι μια καλή πηγή απαραίτητων λιπαρών οξέων, ασυνήθιστο για ένα φρούτο. Τα μούρα μπορούν να γίνουν πουρέ και να αλειφτούν (όπως το βούτυρο ή το επεξεργασμένο vegan υποκατάστατο που γίνεται από φυτικά έλαια). Υπάρχει κάποια ένδειξη ότι αυτό το φυτό μπορεί να σταματήσει την ανάπτυξη του καρκίνου στα ζώα και τον άνθρωπο.

Υπάρχουν τουλάχιστον 8 είδη μουριάς από όλο τον κόσμο και την βόρεια Αμερική, που θα μπορούσαν να μεγαλώσουν στον κήπο μου. Μια ποικιλία μαύρου μούρου (Morus nigra) από την Νοτιοδυτική Ασία παράγει μούρα 12 πόντων και πολλά κιλά φρούτων ανά δέντρο. Με αυτή την ποικιλομορφία, τον όγκο και τα αρκετά δέντρα που φυτεύτηκαν από κάθε είδος, θα μπορείτε να θρέψετε τους ανθρώπους και την άγρια ζωή, χωρίς συγκρούσεις. Κηπουρική της συναίνεσης μεταξύ των αισθανόμενων όντων!

Υπάρχουν 2 είδη λωτών που μπορούν να μεγαλώσουν στον κήπο μου, όπως ένα ιαπωνικό είδος με μια ποικιλία που ονομάζεται Saijo που παράγει τα μικρά, γλυκά, φρούτα σε ένα δέντρο μεσαίου ύψους. Είναι φυτό σκληραγωγημένο στο κρύο. Ο Αμερικανικός λωτός (Diospyros virginiana) είναι ενδημικό στα ανατολικά των ΗΠΑ και είναι υψηλότερος σε θρεπτικά συστατικά όπως η βιταμίνη C και το ασβέστιο από τον ιαπωνικό. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να ζητάτε από τις αγελάδες να παράγουν γαλακτοκομικά προϊόντα για μας, αφού μπορούμε να πάρουμε το ασβέστιο από τα φρούτα, τους ξηρούς καρπούς και τα λαχανικά.

Περισσότερα για την veganic καλλιέργεια στην ιστοσελίδα της Helen Atthowe:

http://veganicpermaculture.com/

Μπορούμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα του κόσμου σε έναν κήπο!

Αυτή η μεστή σοφίας φράση και  άποψη ανήκει στον Αυστραλό Geoff Lawton, έναν από τους πλέον καταξιωμένους ακτιβιστές στον χώρο της περμακουλτούρας. Όπως λέει:

«Μπορείτε να τα λύσετε όλα, σε έναν κήπο. Μπορείτε να λύσετε όλα σας τα προβλήματα της ρύπανσης και όλες σας τις ανάγκες εφοδιασμού, σε έναν κήπο. Και οι περισσότεροι σήμερα δεν το ξέρουν αυτό. Και αυτό κάνει τους περισσότερους ανθρώπους πολύ ανασφαλείς.»

Ο Lawton, ως παράδειγμα, δημιούργησε ένα κήπο περμακουλτούρας (permaculture) 10 στρεμμάτων στο επίπεδο, αλμυρό έδαφος της έρημου 400 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας κοντά στη Νεκρά Θάλασσα στην Ιορδανία, ο οποίος, λέει:

«συνεχίζει να αναπτύσσεται από μόνος του. Και το εννοώ ότι αναπτύσσεται από μόνος! Δημιουργεί χώμα. Θα συνεχίσουμε να τον μελετάμε. Παρά το γεγονός ότι δεν χρηματοδοτείται καλά, συνεχίζει να παράγει και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από τον τοπικό πληθυσμό ως παράδειγμα.»

Το σχέδιο πρασινισμού της ερήμου ξεκίνησε το 2001 και η πορεία του είναι εντυπωσιακή μέχρι σήμερα παρά την διακοπή της χρηματοδότησης.
 
Το εκπληκτικό παράδειγμα του τι μπορεί να κάνει μητέρα φύση για εμάς, εάν εργαστούμε με ευαισθησία και περίσκεψη μαζί της και με την χλωρίδα της, έχει καταγραφεί σε διάφορα σύντομα ή μεγαλύτερα βίντεο με πιο αντιπροσωπευτικό το «Πρασίνισμα της Ερήμου» - 'Greening the Desert'.

Permaculture - ΠΕΡΜΑΚΟΥΛΤΟΥΡΑ(Μόνιμη Καλλιέργεια)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ

http://www.greenliving.co.uk/Articles/what'spermacultu.html

Τι είναι η μόνιμη καλλιέργεια; Η λέξη permaculture προέρχεται από την "permanent agriculture (μόνιμη γεωργία / καλλιέργεια)". Είναι ένα σύστημα οικολογικού σχεδιασμού για ανθρώπινους οικισμούς, βασισμένο στην παρατήρηση των προτύπων της φύσης – στο κάτω κάτω, αφού η φύση έχει λύσει πολλά προβλήματα γιατί να μην αντιγράψουμε τις λύσεις της; Μιας και διαμορφώνεται σύμφωνα με τη φύση, είναι εγγενώς βιώσιμη, ή «μόνιμη». Είναι επίσης πολύ πρακτική. 

Πόσο καιρό εφαρμόζεται;

Ξεκίνησε στη δεκαετία του '70 από τους αυστραλούς οικολόγους Bill Mollison και David Holmgren. Από τότε, η μόνιμη καλλιέργεια εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Όντας μια νέα επιστήμη, είναι ακόμα μια εργασία σε εξέλιξη και έτσι υπάρχουν πολλές ευκαιρίες να συμβάλλει κανείς. Όπως η φύση, έτσι και η μόνιμη καλλιέργεια γιορτάζει την ποικιλομορφία, γι’ αυτό όσο περισσότερες ιδέες έρχονται σ’ αυτή, τόσο ισχυρότερη γίνεται. 

Είναι η μόνιμη καλλιέργεια διαφορετική από την οργανική (βιολογική) καλλιέργεια;

Αν και στην πράξη αντλεί από κάποιες πτυχές της οργανικής καλλιέργειας, έχει ένα ξεχωριστό σύνολο ηθικής και αρχών. Η κύρια διαφορά είναι στην προσέγγιση: η μόνιμη καλλιέργεια εξετάζει πώς όλα τα στοιχεία σε ένα σχέδιο αλληλεπιδρούν και λειτουργούν από κοινού. Μια βασική ιδέα της μόνιμης καλλιέργειας είναι ότι δεν πρέπει να σκάψετε το χώμα - στην πραγματικότητα, κάνοντας το καταστρέφουμε τη λεπτή ισορροπία των εντόμων, των μυκήτων και των μικροβίων που συντηρούν την εδαφολογική δομή. Αντ' αυτού, οι καλλιεργητές της μόνιμης καλλιέργειας(permaculturists) χρησιμοποιούν το προστατευτικό στρώμα από φύλλα (και κλαδέματα / κουρέματα) και κάνουν διαφορετικά σχέδια φύτευσης για να βοηθήσουν στον έλεγχο των αγριόχορτων και των παρασίτων και για να κρατηθεί το χώμα καλά θρεμμένο. 

Χρειάζεστε ένα μικρό αγρόκτημα για να την εφαρμόσετε;

Όχι. Η μόνιμη καλλιέργεια μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε είδους ανθρώπινο οικισμό, από το σπίτι έως την κοινοτική καλλιέργεια τροφής, από τον αστικό σχεδιασμό έως την τοπική οικονομία. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στα αστικά, προαστιακά και αγροτικά περιβάλλοντα, και σε όλα τα κλίματα και τους πολιτισμούς. Η εσωτερική ηθική της για την φροντίδα της Γης, την φροντίδα των ανθρώπων και του δίκαιου καταμερισμού μπορεί να εφαρμοστεί σε μια ολόκληρη σειρά τομέων, από την αγορά προϊόντων δίκαιου εμπορίου(fair-trade) έως την οργάνωση μιας κοινοτικής εκδήλωση για τις τέχνες και τον πολιτισμό, καθώς επίσης και τη προφανέστερη που είναι η καλλιέργεια τροφής και η κηπουρική.

Χρειάζεται πολύ χρόνο;

Όχι. Η μόνιμη καλλιέργεια προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει την εργασία, μέσω της προσεκτικής παρατήρησης και της ευφυούς εφαρμογής των βασικών αρχών. Παραδείγματος χάριν, εφαρμόζοντας την αρχή της σχετικής τοποθέτησης σε ένα παρτέρι χορταρικών σε έναν σχεδιασμό, αυτό το παρτέρι χορταρικών θα καταλήξει πιθανόν δίπλα στην κουζίνα. Λιγότερη απόσταση περπατήματος σημαίνει λιγότερη προσπάθεια στο μάζεμα των χορταρικών! Πολλή έμφαση δίνεται στο καλό σχέδιο για να ελαχιστοποιηθεί η μελλοντική προσπάθεια που χρειάζεται στη διατήρηση του συστήματος. Οι permaculturists πιστεύουν ότι η φύση τείνει προς την αφθονία - εάν αφήνετε το έδαφος μόνο του αυτό θα ανανεωθεί και θα επανέλθει γρήγορα σε δασώδη μορφή. Το κλειδί είναι να τιθασεύσουμε αυτή την αφθονία παρά να προσπαθήσουμε να την εξημερώσουμε. Να συνεργαστούμε με τη φύση παρά να πάμε εναντίον της.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τη μόνιμη καλλιέργεια;

Μιλώντας από την εμπειρία μας ως μαθητές της μόνιμης καλλιέργειας, διαπιστώνουμε ότι έχει μετασχηματίσει τον τρόπο που εξετάζουμε τον κόσμο - βλέπουμε πραγματικά τους εαυτούς μας ως τμήμα ενός μεγαλύτερου συστήματος, ενός ιστού της ζωής. Σε μια εποχή αποσύνδεσης (ξέρουμε από που προέρχονται τα τρόφιμα μας;) μπορεί να σας βοηθήσει να επανασυνδεθείτε με το έδαφος και να καταλάβετε το περιβάλλον σας καλύτερα. Αποφάσεις όπως από που αγοράζετε τρόφιμα, τι είδους μετακίνηση χρησιμοποιείτε, η επιλογή του προμηθευτή της ενέργειάς σας, πώς διακοσμείτε και επιπλώνετε το σπίτι σας, και η χρήση που κάνετε στο κήπο σας, αποκτούν περισσότερο νόημα ως τμήμα ενός ολιστικού συστήματος. Και επίσης είναι διασκέδαση! 

Πώς μπορεί η μόνιμη καλλιέργεια να ωφελήσει τη κοινωνία;

Με την έμφασή της στη συνεχή ανακύκλωση των πόρων (που περιλαμβάνουν όλα τα απόβλητα) και τη χρήση της ανανεώσιμης ενέργειας, η μόνιμη καλλιέργεια έχει τη δυνατότητα να αποτρέψει την περαιτέρω αλλαγή του κλίματος καθώς επίσης και να επιληφθεί των αποτελεσμάτων της. Επιπλέον, με την παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου περίπου στα μέγιστα, τα φτηνά καύσιμα θα είναι σύντομα ένα πράγμα του παρελθόντος. Τα βασισμένα στο πετρέλαιο λιπάσματα, από τα οποία εξαρτάται σχεδόν όλη η συμβατική γεωργία, θα γίνουν τότε όλο και περισσότερο ακριβά, ανεβάζοντας το κόστος των τροφίμων. Λαμβάνοντας υπόψη την ικανότητά της να παράγει άφθονες παραγωγές χωρίς τη χρησιμοποίηση τεχνητών λιπασμάτων ή μηχανημάτων που καίνε πετρέλαιο, η μόνιμη καλλιέργεια προσφέρει μια πραγματική λύση στις μάστιγες της παγκόσμιας πείνας και της μείωσης των πόρων. Αντιπροσωπεύει ένα όραμα ελπίδας για το μέλλον και την επιβίωση του πλανήτη.