Η δυναμική της δίκαιης τροφής

Μέσα σε ένα κόσμο ο οποίος κάθε μέρα που περνάει κατρακυλάει σε όλο και περισσότερη καταπίεση και αδικία, η δυναμική της δίκαιης τροφής υπόσχεται μια εκ βάθρων μεταμόρφωση της εικόνας και του τρόπου λειτουργίας αυτού του κόσμου. Η αναζήτηση και η εφαρμογή της δικαιοσύνης στην πιο θεμελιώδη πτυχή της ζωής, την τροφή, μπορούν να αποκαταστήσουν και πάλι την αξία της δικαιοσύνης στην κοινωνία και στο οικοσύστημα.

Το ανθρώπινο ον ως φυσιολογία αλλά και ως συνείδηση ποτέ στην μέχρι τώρα πορεία του δεν βρέθηκε σε τόση αποσύνδεση και απομάκρυνση με το οικοσύστημα που το δημιούργησε, του παρείχε τροφή, αλλά το σημαντικότερο, του παρείχε (μέσα από τους φυσικούς του νόμους) την φιλοσοφία να υπάρχει και να επιβιώνει μέσα σε αυτό με δικαιοσύνη και αειφορία.

Η επάνω φωτογραφία είναι από το καταφύγιο ζώων φάρμας Woodstock Sanctuary

Η περίοδος μετά τον 2^ο ΠΠ σημαδεύτηκε από την έντονη και σχεδόν τώρα πια ολοκληρωτική διείσδυση και άλωση του χώρου της τροφής από το σύστημα της καταπίεσης (ΣτΚ). Οι έξι δεκαετίες σφιχτού εναγκαλισμού του με τον χώρο της τροφής αλλοίωσαν πλήρως τόσο την έννοια της τροφής όσο και τις αρχές που θα πρέπει να την διέπουν.

Η πιο βασική πράξη αλληλεπίδρασης του ανθρώπου με τον κόσμο γύρω του, η πράξη που εξ ορισμού θα έπρεπε να μας ενώνει και να μας κάνει ένα με το οικοσύστημα, μεταλλάχτηκε από το ΣτΚ σε μια κατάσταση όπου το ανθρώπινο είδος στέκεται ενάντια στην Φύση ως δυνάστης και καταστροφέας της και ως μανιώδης εχθρός της ζωής.

Η συνεχής απομάκρυνση της έννοιας της τροφής από αυτό που πραγματικά είναι τροφή*, αλλά το πλέον τραγικό, η πλήρης αποσύνδεση και το χάσμα με την υπόλοιπη αισθανόμενη ζωή του πλανήτη, πάνε χέρι με χέρι με την ολοένα και περισσότερη βία και αδικία που το ΣτΚ εισάγει στο οικοσύστημα και στην κοινωνία με το πρόσχημα της κάλυψης της ανάγκης της τροφής.

Τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε φαίνεται ο ρόλος και η δύναμη του ζητήματος της τροφής να καθορίζει το είδος του κόσμου που ζούμε.

Ειδικά στην τρέχουσα συγκυρία, η τροφή έχει όσο ποτέ άλλοτε καταλήξει να είναι το κομβικό σημείο τριβής και αντιπαλότητας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα και το οικοσύστημα αντί να έχει εξελιχθεί στο πεδίο του σεβασμού και της συνύπαρξης μαζί τους.

Διατροφικό  δόγμα

Eκ των υστέρων βλέπουμε ότι από το τέλος του 2^ου ΠΠ και μετά κυριάρχησε ένα διατροφικό δόγμα το οποίο βασίστηκε στον κορεσμό της κοινωνίας με το «ζωντανό» παράδειγμα της καταπίεσης των ζώων.

Το συγκεκριμένο δόγμα θέλει τον χώρο και το ζήτημα της τροφής υπό τον έλεγχο του ΣτΚ και την μετατροπή του σε όπλο ενάντια στους καταπιεζόμενους και μάλιστα επίσημα διακηρυγμένο από τον Henry Kissinger το 1970: «Έλεγξε το πετρέλαιο και ελέγχεις τα κράτη. Έλεγξε την τροφή και ελέγχεις τους ανθρώπους.»

Ως προσφορότερο μέσον ελέγχου κρίθηκε η μετατροπή της εκμετάλλευσης των ζώων σε βιομηχανία. Βάση αυτού του δόγματος, τα ζώα εμπλέκονται σε ένα νέου τύπου ολοκληρωτικό καθεστώς (το οποίο διαφέρει συντριπτικά από την έως τότε κατάσταση υποδούλωσής τους) και χρησιμοποιούνται ως ο πόρος και το μέσον για να επιτευχθεί η εκστρατεία επηρεασμού και ελέγχου και των αντίστοιχα καταπιεζομένων ανθρώπων. Με άλλα λόγια, για να επιτευχθεί η ιδεολογική ενίσχυση της καταπίεσης η οποία είναι και η «αρχή λειτουργίας» του ΣτΚ.

Η καταπίεση των ζώων γίνεται ο πυλώνας του ΣτΚ και η ιερή αγελάδα του που κανένας δεν επιτρέπεται να θίξει. Με το να περιπλέκεται σκόπιμα με την βασική ανάγκη της διατροφής και με το να συγκαλύπτεται ως η κάλυψη αυτής της ανάγκης, επιτυγχάνει τον πραγματικό σκοπό και λόγο ύπαρξής της: να περνά στην συλλογική συνείδηση όλα τα απαραίτητα συνειδητά και υποσυνείδητα μηνύματα ώστε να εξοικειώνει την κοινωνία με κάθε καταπιεστική συμπεριφορά που επιβάλλει το ΣτΚ προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει.

Έτσι ο χώρος της διατροφής μετατρέπεται στο καίριο και βασικό πεδίο όπου εξελίσσεται συγκαλυμμένη η πιο κρίσιμη ιδεολογική διαμάχη της εποχής μας, στην οποία μάχονται για επικράτηση δυο διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις:

Από την μια, η κυρίαρχη άποψη του ΣτΚ η οποία θέλει την τροφή μας να είναι προϊόν καταπίεσης και να αποκτιέται μέσω πρακτικών που εισάγουν την αδικία στο οικοσύστημα και στην κοινωνία.

Από την άλλη, η θέση του veganism, η οποία απορρίπτει την καταπίεση ως μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού προτάγματος για περιεκτική δικαιοσύνη.

Η έκβαση αυτής της ιδεολογικής διαμάχης θα είναι καθοριστική, αφού όποια αντίληψη επικρατήσει στην διατροφή, μπορεί να κυριαρχήσει στην κοινωνία:

εάν στην διατροφή μας κυριαρχήσει η καταπίεση (όπως ακριβώς τώρα με την πλήρη άλωσή της από το ΣτΚ), τότε και η ανθρώπινη κοινωνία κατακλύζεται από καταπίεση. Αντίθετα εάν στην διατροφή μας κυριαρχήσει η δικαιοσύνη, αυτή τότε διαχέεται συνολικά προς κάθε κατεύθυνση και μεταβάλλει θετικά και συνολικά τον τρόπο οργάνωσης της ζωής μας.

Ο χώρος της τροφής έχει επιλεγεί λόγω της ιδιαιτερότητάς της, αφενός ως βασική βιολογική ανάγκη και αφετέρου επειδή σχετίζεται στενά και επηρεάζει όλες τις άλλες πτυχές της ζωής μας. Επιπλέον έχει να κάνει με τον Δούρειο Ίππο της απόλαυσης και της γεύσης, και έτσι προσφέρεται για συνολικό έλεγχο των ανθρώπων:

- στο ιδεολογικό και ηθικό επίπεδο (μπορεί να διαμορφώνει τις θεμελιώδεις πεποιθήσεις και αξίες μας)

- στο πνευματικό επίπεδο (μπορεί να δημιουργεί σύγχυση και την απαραίτητη μείωση της νοημοσύνης η οποία υποβαθμίζει τα ζώα από αισθανόμενα όντα σε αντικείμενα και «τροφή»)

- στο ψυχολογικό επίπεδο (μπορεί να οδηγεί σε αποσύνδεση, αδιαφορία, απάθεια, και μεταλλαγμένη συνείδηση η οποία διακατέχεται από ψυχρότητα, απονιά, απανθρωπιά, και αποστασιοποίηση από τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση, ώστε να μένουμε διχασμένοι και απαθείς μπροστά στο δράμα και στην αδικία)

- στο κοινωνικό επίπεδο (μπορεί να προωθεί την ομογενοποίηση των συμπεριφορών: πχ την μαζική άρνηση της αισθανόμενης ζωής και την επακόλουθη διατροφή με ζωικά «προϊόντα»

- στο σωματικό επίπεδο (μπορεί να οδηγεί σε ασθένεια ή υγεία)

- στο επίπεδο της ποιότητας ζωής μας (μπορεί να οδηγεί στην οικολογική καταστροφή ή σε ακμή και ευημερία του οικοσυστήματος.

- στο επίπεδο των εθνών (μπορεί να οδηγεί σε πολιτικές εξάρτησης και σε συγκρούσεις για την εξασφάλιση πόρων -όπως νερό ή πετρέλαιο- ή σε ειρηνική συνύπαρξη)

Μέσω της παρέμβασης του ΣτΚ, η πράξη της τροφής αποσυνδέεται από αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια πολιτική πράξη, αφού συμβαίνει σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό περιβάλλον και μπορεί:

- να στηρίζει ή να αποδοκιμάζει συγκεκριμένες πολιτικές

- να δημιουργεί ή να αποτρέπει συγκεκριμένες συνέπειες σε άλλους ανθρώπους, στα ζώα και στο περιβάλλον

- να μας συνδέει με πολύ βασικούς νόμους του οικοσυστήματος

- να οδηγεί τελικά τον κόσμο προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση (καταπίεση ή δικαιοσύνη αντίστοιχα)

Η τροφή παρουσιάζεται από το ΣτΚ ως κάτι ουδέτερο, απολιτικό και αθώο που έχει να κάνει με το προσωπικό γούστο και την «ελευθερία επιλογής» μέσα στην «ελεύθερη αγορά» του.

Έτσι συγκαλύπτεται η καταπίεση που υπάρχει μέσα της και αναγορεύεται σε χώρο υπεράνω κριτικής όπου ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Με τον τρόπο αυτό παρακάμπτονται οι αξίες που θα έπρεπε να καθοδηγούν την διατροφή μας και τελικά οι μόνοι κανόνες που την διέπουν είναι αυτοί του ΣτΚ ώστε να μπορεί δικαιολογηθεί κάθε αδικοπραγία στο όνομά της.

Πέρα από την «διατροφή» του ΣτΚ

Η τρέχουσα, κυρίαρχη, επιβεβλημένη διατροφή η οποία έχει επικρατήσει λόγω συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών του ΣτΚ (επιδοτήσεις, οργανωμένη γιγάντωση πολυεθνικών, στημένες «έρευνες», πληρωμένοι «ειδικοί», διαφήμιση, κλπ), θα μπορούσε ίσως να χαρακτηριστεί ως η πιο τέλεια ψυχολογική επιχείρηση (psy op) όπου οι πραγματικοί στόχοι είναι άλλοι από αυτούς που εκ πρώτης ματιάς φαίνονται.

Όπως αναλύθηκε παραπάνω, το κεντρικό χαρακτηριστικό αυτής της επιχείρησης, δηλαδή η καταπίεση των ζώων, δεν υπάρχει τυχαία αλλά είναι πολιτική επιλογή και ο τρόπος που το ΣτΚ έχει επιλέξει για να προβάλλει, να προωθεί και να εντυπώνει στην συνείδηση των ανθρώπων την καταπίεση και για να δικαιολογεί γενικά την εκμετάλλευση και την αδικία που επιβάλλει προς κάθε κατεύθυνση.

Και αυτός είναι ο κυρίαρχος λόγος που η καταπίεση των ζώων βρίσκεται στην διατροφή μας, στην ένδυσή μας, στην διασκέδασή μας, στην επιστήμη μας και σε κάθε άλλη πλευρά της ζωής μας. Γι αυτό τα «προϊόντα» της εκμετάλλευσης των σωμάτων των ζώων βρίσκονται παντού!

Όμως η δίκαιη διατροφή έχει την δυναμική να οδηγήσει σε μια απελευθερωτική απλότητα, η οποία αυτόματα καθιστά περιττή την βασική δομή της καταπίεσης (η οποία υπάρχει ως αποτέλεσμα του διατροφικού δόγματος) και εν συνεχεία ως ντόμινο μπορεί να παρασύρει και όλα τα εναπομείναντα κατάλοιπά της.

Ο προσδιορισμός δίκαιη μπροστά από την τροφή μπορεί να κάνει την διαφορά και να απλουστεύσει την τρέχουσα παρασιτική πολυπλοκότητα, η οποία υπάρχει ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της καταπίεσης προς κάθε αποδέκτη που αυτή είναι δυνατό να στραφεί: προς τα υποδουλωμένα (τα τελευταία 10 χιλιάδες χρόνια) στον άνθρωπο ζώα, προς τις σκόπιμα και τεχνητά αποδυναμωμένες ομάδες ανθρώπων, προς το συνολικό οικοσύστημα της Γης.

Έτσι ενώ το διατροφικό δόγμα θέλει την αποσύνδεση της τροφής από τις συνέπειές της και τον κορεσμό της κοινωνίας με το «ζωντανό» παράδειγμα της καταπίεσης των ζώων, η δίκαιη διατροφή μας φέρνει αντιμέτωπους με τις συνέπειες της τροφής μας, τις οποίες ως υπεύθυνα μέλη ενός ευρύτερου και αλληλένδετου ιστού της ζωής είμαστε υποχρεωμένοι να λάβουμε υπόψη.

Δεν χρειάζεται εμείς οι άνθρωποι να συμφωνήσουμε μονομιάς σε όλα. Απλά χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε την τροφή μας στην βάση της δικαιοσύνης, να δούμε ποιος και τι κρύβεται στον χώρο της τροφής, και ποιος είναι ο ρόλος του κάθε εμπλεκόμενου σε αυτήν.

Τότε γίνεται φανερό ότι η ανθρωπότητα έχει μηδενική απαίτηση για την άδικη, γεμάτη καταπίεση και αλλοιωμένη «τροφή» του ΣτΚ και τεράστια απαίτηση για δίκαιη, παραγόμενη με βάση τις αξίες τροφή.

Η δυναμική μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστια: μπορεί σαν ένα κύμα να «σαρώσει» το οικοδόμημα της αδικίας και να το εξαφανίσει από προσώπου γης. Γιατί αυτό το οικοδόμημα ουσιαστικά είναι ένα σχήμα εμφυτευμένο στο μυαλό, ένα κάστρο στην άμμο της συνείδησης, προστατευόμενο από διάφορους κυματοθραύστες επίσης φτιαγμένους από άμμο που δεν είναι άλλοι από τους διάφορους μύθους.

Όλο αυτό το σκηνικό δεν μπορεί να αντισταθεί για πολύ στο κύμα που φουσκώνει στα ανοιχτά και μαζεύει δύναμη καθοδόν προς τη ακτή. Το κύμα αυτό είναι η αλήθεια και η συνειδητοποίηση των γεγονότων:

- Τι επιβάλλουμε σε άλλα αισθανόμενα όντα, σε άλλους ανθρώπους και στο οικοσύστημα και γιατί τα επιβάλλουμε;

- Πως επιτρέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Γιατί έχουμε εφυσηχαστεί όλο αυτό το διάστημα; Πως αποχαυνωθήκαμε και βρεθήκαμε σε τέτοια σύγχυση ώστε να μην βλέπουμε τις συνέπειες της διατροφής που μας επιβλήθηκε;

- Γιατί έχουμε συνταχθεί με την αδικία και με την κουλτούρα του θανάτου και όχι με τις αξίες και την κουλτούρα της ζωής;

- Ποιος ο λόγος να συμμετέχουμε σε ένα τέτοιο σύστημα;

- Και ποιος σε τελική ανάλυση ωφελείται, ποιος και τι επιβραβεύεται και ποιος ζημιώνεται από μια τέτοια διατροφή;

Όλα τα παραπάνω μας οδηγούν τελικά στην επίγνωση ότι η καταπίεση των ζώων και η αντίστοιχη και σχετιζόμενη με αυτήν καταπίεση και των ανθρώπων είναι η ρίζα του κακού και έτσι από δύναμη και όπλο του ΣτΚ μπορεί να γίνει η Αχίλλειος πτέρνα του, αφού αυτό το μόνο πράγμα που τρέμει είναι η ιδεολογική καταδίκη και η αποκήρυξη της καταπίεσης η οποία ισοδυναμεί με την κατάρρευσή του.

Η απελευθέρωση από την αντίληψη της καταπίεσης (όσων λόγω των υπάρχοντος πλαισίου μπορούμε να καταπιέσουμε) απλοποιεί αλλά ταυτόχρονα αναβαθμίζει αισθητικά το τοπίο της σκέψης μας και της συνείδησής μας: καταργεί όλα τα εμφυτευμένα, περιττά, αρνητικά συναισθήματα, σκέψεις, και αντιλήψεις που δικαιολογούσαν την καταπίεση (και την μετακύλησή της σε άλλους) και στην θέση τους φέρνει τις αξίες του δικαίου, της ελευθερίας και του σεβασμού των αισθανόμενων όντων.

Επίσης αναβαθμίζει αισθητικά και το τοπίο της ζωής μας: ο πλανήτης καθαρίζει από το σκηνικό της τυραννίας και όλες αυτές τις εγκαταστάσεις και τις εικόνες του αίσχους, οι οποίες περνούν οριστικά εκεί που πάντα ανήκαν, δηλαδή στα σκουπίδια της ιστορίας.

Η ίδια η ιστορία της ανθρωπότητας μας δείχνει ότι ανέκαθεν έχει υπάρξει εναλλακτική στην καταπίεση. Μόνο που τώρα η τρέχουσα συγκυρία μας δείχνει ολοφάνερα ότι ο τρόπος για να το κάνουμε αυτό δεν είναι ο διχαστικός, ανθρωποκεντρικός τρόπος του παρελθόντος αλλά η ολοκληρωμένη προσέγγιση περιεκτικής δικαιοσύνης του veganism.

……………….

* Έχουμε πλέον φτάσει στο σημείο όπου χρειάζεται να κάνουμε την διάκριση μεταξύ τροφής και μη-τροφής.

Αυτό που αντικειμενικά είναι τροφή για τον άνθρωπο καλύπτει συγκεκριμένα κριτήρια:

- της φυσιολογίας (μόνο φυτική τροφή)

- της δικαιοσύνης (όλη η διαδικασία από την παραγωγή έως την διανομή γίνεται χωρίς αδικία και καταπίεση)

- της παραγωγής χωρίς αντίκτυπο για το οικοσύστημα – αειφορία (veganic βιολογική καλλιέργεια)

Μόνο με την ικανοποίηση των παραπάνω κριτηρίων μπορεί κάτι να θεωρείται τροφή ενώ σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση είναι απλά ένα υποκατάστατο και ένα ξένο υλικό - δέλεαρ που λειτουργεί ως εξαπάτηση και ως Δούρειος ίππος για την εξυπηρέτηση άλλων σχεδίων.

Επομένως άλλο πράγμα αυτό που αντικειμενικά είναι τροφή και άλλο πράγμα αυτό που εκπαιδευόμαστε από το ΣτΚ να θεωρούμε τροφή. Αυτό σημαίνει ότι η πλειοψηφία όσων μας σερβίρονται ως τροφή πολύ απλά είναι μη-τροφή.

Με βάση αυτή την διάκριση, σήμερα στην Γη παράγεται ελάχιστη πραγματική τροφή, και από την άλλη υπάρχει ο τεράστιος, κυρίαρχος μηχανισμός που ενώ δραστηριοποιείται στον χώρο της τροφής, παράγει τελικά μη-τροφή, και βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία συγκάλυψης αυτής της πραγματικότητας.

Ένα απτό παράδειγμα συγκάλυψης της μη-τροφής είναι και η απομάκρυνση από την φυσική γεύση και η κυριαρχία της ψευδογεύσης μέσω χημικών και τοξικών διαδικασιών και πρόσθετων.

Είμαστε βυζανιάρικα των άλλων ζώων;

Από το βιβλίο*

The 80/10/10 Diet

του

Dr. Douglas N. Graham

Αμφιβάλλω ότι βύζαξαν ποτέ οι άνθρωποι άμεσα από βοοειδή, κατσίκες, φοράδες, καμήλες, πρόβατα και άλλα ζώα. Και, φυσικά, μόνο η ιδέα του να γίνει αυτό είναι απεχθής για την διάθεσή μας.

Η πρακτική της κατανάλωσης γάλακτος ζώων ως τακτικό μέρος της ενήλικης διατροφής μας υπάρχει μόνο μερικές εκατοντάδες χρόνια. Για τις περισσότερες οικογένειες πριν από την έλευση του κινητήρα εσωτερικής καύσης, δεν ήταν δυνατόν να οργώσουν, να σπείρουν, και να συγκομίσουν επαρκή σιτηρά που να μπορούν να υποστηρίξουν πάνω από μια αγελάδα ή δύο. Η χορήγηση στα παιδιά γάλακτος αγελάδας αντί του μητρικού γάλακτος αποτελεί επίσης μια σχετικά νέα πρακτική που χρονολογείται μόλις διακόσια περίπου χρόνια.

Ορισμένοι αραβικοί και αφρικανικοί λαοί έχουν χρησιμοποιήσει ζωικό γάλα για αιώνες, αλλά η χρησιμοποιούμενη ποσότητα ήταν εξαιρετικά περιορισμένη. Είναι αλήθεια, ορισμένοι λαοί, όπως οι Μασάϊ, ζουν ουσιαστικά με γάλα και αίμα, αλλά αυτά δεν είναι σε καμία περίπτωση οι φυσικές τροφές μας. Πράττουν έτσι κατά κύριο λόγο από την έλλειψη άλλων εύκολα διαθέσιμων τροφών.

Κανένα άλλο ζώο στη φύση δεν πίνει το γάλα ενός άλλου είδους. Τα ζώα γνωρίζουν ενστικτωδώς ότι το γάλα από τις μητέρες τους είναι η τέλεια τροφή για να υποστηρίξει την ταχεία ανάπτυξή τους και να τους παρέχει το ακριβές θρεπτικό μείγμα που απαιτούν τα αναπτυσσόμενα σώματά τους. Δεν είμαστε περισσότερο σχεδιασμένοι για το αγελαδινό γάλα από ό,τι για το γάλα ενός χοίρου ή το γάλα των αρουραίων ή το γάλα της καμηλοπάρδαλης ... ή το αντίστροφο.

Η κατανάλωση γάλακτος είναι παθογόνος. Αν το γάλα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα διακόπτονταν σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι θα σταματούσαν να υποφέρουν από ασθένειες και παθολογικές καταστάσεις μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.¹³ Στην πραγματικότητα, εάν σταματούσε αυτή και μόνο η διατροφική πρακτική, τα νοσοκομεία σχεδόν θα άδειαζαν και οι αίθουσες αναμονής των ιατρείων θα ήταν ως επί το πλείστον κενές.

Οι άνθρωποι είναι σίγουρα σχεδιασμένοι από τη φύση ως θηλάζοντα πλάσματα - αλλά μόνο για τα πρώτα έτη της ζωής τους, και μόνο για το γάλα της δικής τους μητέρας. θα κάναμε στους εαυτούς μας μια αστρονομική χάρη, αν είχαμε την κοινή λογική να σταματήσουμε την κατανάλωση του γάλακτος μετά την ηλικία του απογαλακτισμού, όπως άλλωστε κάνει και κάθε άλλο πλάσμα στη Γη που πίνει γάλα.

............................

*Κεφάλαιο 1: Καθορίζοντας την πραγματική διατροφική μας φύση (Determining Our True Dietary Nature), σελίδα 23

13-Επισκεφτείτε την σελίδα http://www.pcrm.org/health/veginfo/dairy.html για μια πληθώρα πληροφοριών σχετικά με την τοξικότητα του ζωικού γάλακτος για τους ανθρώπους κάθε ηλικίας.

Πρωτεΐνη και προπαγάνδα

(Μέρος 3ο & τελευταίο)

του

Michael Dye

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

http://www.all-creatures.org/cb/a-protein.html

5) Το μαγειρεμένο κρέας δεν είναι μια καλή πηγή πρωτεΐνης(λευκώματος). Ο λόγος που το μαγειρεμένο κρέας δεν είναι μια καλή πηγή λευκώματος για τους ανθρώπους είναι και επειδή αυτό είναι μαγειρεμένο και επειδή είναι κρέας. Πραγματικά, το μαγειρεμένο κρέας δεν είναι μια καλή πηγή λευκώματος για οποιοδήποτε ζώο (όπως έχουν παρουσιάσει οι εργαστηριακές δοκιμές).

Και το κρέας με οποιαδήποτε μορφή δεν είναι καλό για τους ανθρώπους. Όπως σημειώνεται στο βιβλίο "Οι Diamonds για την Βιώσιμη Υγεία (the Diamonds in Living Health)", δεν έχουμε το πεπτικό σύστημα για να αφομοιώσουμε τη πρωτεΐνη από σάρκα: Δεν έχουμε τα δόντια ενός σαρκοφάγου ούτε το σάλιο του. Το αλκαλικό σάλιο μας σχεδιάστηκε για να αφομοιώνει τους σύνθετους υδατάνθρακες από τις φυτικές τροφές, ενώ το σάλιο των σαρκοφάγων είναι τόσο όξινο που μπορεί πραγματικά να διαλύσει κόκκαλα.

Οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν τη χοληστερόλη ή το ουρικό οξύ από το κρέας. Οι πεπτικές οδοί των σαρκοφάγων είναι κοντές, περίπου τρεις φορές το μήκος του κορμού τους, κάτι που επιτρέπει τη γρήγορη αποβολή της αποσυντιθέμενης και σήπουσας σάρκας. Όλα τα φυτοφάγα έχουν μακριά έντερα, 8 έως 12 φορές το μήκος του κορμού τους, για να παρέχουν έναν μακρύ χρόνο διέλευσης που βοηθά να αφομοιωθούν και να εξαχθούν οι θρεπτικές ουσίες από τις φυτικές τροφές.

Και όλη η πρωτεΐνη προέρχεται τελικά από φυτικές τροφές.

Το θέμα είναι εάν παίρνουμε αυτήν την πρωτεΐνη άμεσα από τις φυτικές τροφές, ή εάν προσπαθούμε να τις πάρουμε από δεύτερο χέρι δηλαδή από τα ζώα που κι’ αυτά τις έχουν πάρει από τις φυτικές τροφές.

6) Η κατανάλωση κρέατος -- ή πρωτεΐνης γενικά -- δεν σας δίνει δύναμη, ενέργεια ή αντοχή. Ένας από τους ευκολότερους τρόπους να διαλυθεί η θεωρία ότι το κρέας απαιτείται για δύναμη είναι να εξετάσει κανείς το ζωικό βασίλειο. Τα φυτοφάγα ζώα όπως τα βοοειδή, τα άλογα και οι ελέφαντες είναι αυτά που είναι γνωστά για τη δύναμη και την αντοχή. Ποιό σαρκοφάγο είχε ποτέ τη δύναμη ή την αντοχή για να χρησιμοποιηθεί ως υποζύγιο;

Το ισχυρότερο ζώο στη γη, για το μέγεθός του, είναι ο γορίλλας, που είναι 3 φορές το μέγεθος του ανθρώπου, αλλά έχει 30 φορές τη δύναμή μας. Αυτοί οι γορίλλες "δεν τρώνε τίποτα άλλο από φρούτα και φύλλα μπαμπού και μπορούν να αναποδογυρίσουν το αυτοκίνητό σας εάν θέλουν," σημειώνουν οι Diamonds στην Βιώσιμη Υγεία. Είναι δύσκολο να υποστηριχτεί ότι χρειαζόμαστε το κρέας για δύναμη.

Και η πρωτεΐνη δεν μας δίνει ενέργεια.

Η πρωτεΐνη είναι για την οικοδόμηση των κυττάρων. Το καύσιμο που παρέχει στα κυττάρα μας ενέργεια προέρχεται από τη γλυκόζη και τους υδατάνθρακες των φρούτων και των λαχανικών.

Όπως επισημαίνεται από τον John Robbins στο βιβλίο "Διατροφή για μια νέα Αμερική(Diet for a New Americα)", πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι η πρωτεϊνική κατανάλωση δεν είναι μεγαλύτερη κατά τη διάρκεια σκληρής εργασίας και άσκησης απ'ό,τι κατά τη διάρκεια ανάπαυσης. Ο Robbins γράφει, "Είναι αλήθεια ότι, χρειαζόμαστε την πρωτεΐνη για να αντικαταστήσουμε τα ένζυμα, να επανοικοδομήσουμε τα αιμοσφαίρια του αίματος, για να μεγαλώνουν οι τρίχες, να παραγάγουμε αντισώματα, και για να εκπληρώνουμε ορισμένους άλλους συγκεκριμένους στόχους... (Αλλά) μελέτη μετά από μελέτη έχει διαπιστώσει ότι η πρωτεϊνική καύση δεν είναι υψηλότερη κατά τη διάρκεια της άσκησης απ'ό,τι σε καταστάσεις ανάπαυσης."

Γί αυτό (ο χορτοφάγος) Dave Scott μπορεί να κάνει τα παγκόσμιο ρεκόρ στο τρίαθλο χωρίς να καταναλώνει πολύ πρωτεΐνη. Και για αυτό ο Sixto Linares μπορεί να κολυμπήσει 4,8 μίλια, να κάνει ποδήλατο για 185 μίλια, και να τρέξει 52,4 μίλια σε μία ημέρα χωρίς κρέας, γαλακτοκομικά, αυγά, ή οποιοδήποτε είδος πρωτεϊνικού συμπληρώματος στη διατροφή του.

Η δημοφιλής ιδέα ότι χρειαζόμαστε πρόσθετη πρωτεΐνη εάν εργαζόμαστε σκληρά αποδεικνύεται απλά ένα ακόμη μέρος της μυθολογίας της πρωτεΐνης, το "βοδινό κρέας μας δίνει δύναμη" επιρροή που μας έχουν πλασάρει εκείνοι που ωφελούνται από τη συνήθεια μας για κρέας." Για να καταδειχθεί πόσο καλά είναι θεμελιωμένη αυτή η θέση στην τρέχουσα επιστημονική γνώση, ο Robbins παραθέτει αποσπάσματα από την Εθνική Ακαδημία Επιστήμης(National Academy of Science) που λέει, "υπάρχουν λίγα στοιχεία ότι η μυϊκή δραστηριότητα αυξάνει την ανάγκη για πρωτεΐνη."

Η πρωτεΐνη απαιτεί περισσότερη ενέργεια για να αφομοιωθεί(χωνευθεί) από οποιοδήποτε άλλο τύπο τροφής. Στο βιβλίο "Η Υγεία σας, Επιλογή σας(Your Health, Your Choice)", ο Δρ Ted Morter, γράφει: "Η πρωτεΐνη είναι τροφή αρνητικής ενέργειας. Η πρωτεΐνη λέγεται ότι είναι παραγωγός ενέργειας. Εντούτοις, χρησιμοποιείται ενέργεια για να χωνευθεί, και απαιτείται ενέργεια για να εξουδετερώσει την υπερβολική όξινη τέφρα που αφήνει. Η πρωτεΐνη χρησιμοποιεί περισσότερη ενέργεια απ’όση παράγει. Είναι μια αρνητική πηγή ενέργειας."

Ένα τεύχος του 1978 του περιοδικού της Αμερικανικής Ιατρικής Ενωσης(Journal of the American Medical Association) προειδοποιεί τους αθλητές ενάντια στη λήψη πρωτεϊνικών συμπληρωμάτων, σημειώνοντας, "οι αθλητές χρειάζονται το ίδιο ποσό πρωτεϊνικών τροφίμων όπως οι μη αθλητές. Η πρωτεΐνη δεν αυξάνει τη δύναμη. Στην πραγματικότητα, συχνά χρειάζεται μεγαλύτερη ενέργεια για να αφομοιωθεί και να μεταβολιστεί η υπερβολή πρωτεΐνη."

Οι περισσότεροι αθλητές δεν γνωρίζουν αυτές τις πληροφορίες για την πρωτεΐνη, αλλά έχουν υπάρξει προσπάθειες να γνωστοποιηθεί αυτή η προειδοποίηση. Παραδείγματος χάριν,ο George Beinhorn έγραψε στο τεύχος Απριλίου 1975 του περιοδικού ο Κόσμος του Ποδηλάτου(Bike World) ότι, "η υπερβολική πρωτεΐνη απομυζά ενέργεια από τους λειτουργώντες μύς...

Επίσης έχει ανακαλυφθεί ότι πάρα πολλή πρωτεΐνη είναι πραγματικά τοξική. Με απλά λόγια,είναι δηλητηριώδης... Η πρωτεΐνη έχει απολαύσει μια θαυμάσια φήμη μεταξύ των αθλητών. Φράσεις όπως "πρωτεϊνική δύναμη," "πρωτεΐνη για ενέργεια," "πρωτεϊνικά χάπια για τον ασκούμενο αθλητή"... είναι όλές ψεύτικες και παραπλανητικές."

Ο Robbins δίνει πρόσθετα στοιχεία για αυτήν την αξίωση στο βιβλίο "Πραγματικότητες για τη Δεκαετία του '90(Realities for the 90's)" ονομάζοντας μερικούς από τους μεγαλύτερους παγκόσμιους αθλητές, όλοι κάτοχοι παγκόσμιων ρεκόρ στον τομέα τους, οι οποίοι συμβαίνει να είναι χορτοφάγοι:

ο Dave Scott, έξι-φορές νικητής του Ironman Triathlon (και το μόνο άτομο που το έχει κερδίσει περισσότερο από δύο φορές),

ο Sixto linares, κάτοχος παγκόσμιων ρεκόρ στο εικοσιτετράωρο triathlon,

ο Paavo Nurmi, 20 παγκόσμια ρεκόρ και εννέα ολυμπιακά μετάλλια στο τρέξιμο απόστασης,

ο Robert Sweetgall, ο καλύτερος αθλητής βάδην απόστασης παγκοσμίως ,

ο Murray Rose, παγκόσμια ρεκόρ στα 400 και 1500-μέτρα ελεύθερη κολύμβηση ,

η Estelle Gray και ο Cheryl Marek, παγκόσμιο ρεκόρ στην ποδηλασία τάντεμ ανώμαλου δρόμου,

ο Henry Aaron, πρωταθλητής όλων των εποχών του μπειζμπόλ,

ο Stan Price, κάτοχος παγκόσμιων ρεκόρ στην άρση βαρών,

ο Andreas Cahling, πρωταθλητής Mr. International στο body building,

ο Roy Hilligan, πρωταθλητής Mr. America στο body building,

ο Ridgely Abele, οκτώ εθνικά πρωταθλήματα στο karate και

ο Dan Millman, παγκόσμιος πρωταθλητής ενόργανης... όλοι τους χορτοφάγοι.

Αυτός είναι ένας κατάλογος που θα εξέπλησσε το μέσο Αμερικανό, βάσει αυτών που έχουμε διδαχθεί να πιστεύουμε για την πρωτεΐνη και το κρέας.

Συνοψίζοντας, είναι δύσκολο να αποφύγουμε το συμπέρασμα ότι σχεδόν όλα όσα μας έχουν πει για την πρωτεΐνη είναι λάθος. Δεν χρειαζόμαστε όση πρωτεΐνη έχουμε διδαχθεί και η κατανάλωση πάρα πολλής πρωτεΐνης είναι επικίνδυνη για την υγεία μας. Δεν πρέπει να τρώμε τη "πλήρη πρωτεΐνη."

Το σώμα μας χρειάζεται την πρωτεΐνη από τα ωμά τρόφιμα, επειδή οι δομικές μονάδες για τα ζωντανά κύτταρά μας πρέπει να είναι ζωντανές αντί νεκρές.

Η μαγειρεμένη πρωτεΐνη περιέχει μεταλλαξιογόνα που είναι επικίνδυνα στην υγεία μας, και μερικοί διατροφολόγοι λένε ότι η μαγειρεμένη πρωτεΐνη είναι αδύνατον ή πολύ δύσκολο να αφομοιωθεί.

Το μαγειρευμένο κρέας δεν είναι μια καλή πηγή λευκώματος. Και η πρωτεΐνη δεν έχει καμία σχέση με τη δύναμη, την ενέργεια ή τη αντοχή.

Αλλά η πρωτεΐνη είναι σημαντική. Και η καλύτερη πηγή λευκώματός μας είναι τα ίδια ωμά φρούτα και λαχανικά που παρέχουν και όλες τις άλλες θρεπτικές ουσίες -- βιταμίνες, ανόργανα άλατα(μέταλλα ή ιχνοστοιχεία), ένζυμα και υδατάνθρακες – που χρειαζόμαστε.

Ο καλύτερος τρόπος να αποκτηθούν όλες αυτές οι θρεπτικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεΐνης, είναι να καταναλώνουμε μια ισορροπημένη ποικιλία φρέσκων, ωμών φρούτων και λαχανικών.

Το ποσοστό των θερμίδων που αποτελούνται από πρωτεΐνη στα περισσότερα φρούτα και λαχανικά είναι ίσο ή ξεπερνά αυτό του μητρικού γάλακτος, το οποίο σχεδιάστηκε για να ικανοποιήσει τις ανθρώπινες πρωτεϊνικές ανάγκες κατά την διάρκεια της γρηγορότερης ανάπτυξης μας.

Έτσι λοιπόν μην αφήνετε οποιονδήποτε να σας πει ότι δεν μπορείτε να πάρετε αρκετή πρωτεΐνη από τα φρούτα και λαχανικά.

Όταν εξετάσετε τα προβλήματα υγείας που προκαλούνται με τη κατανάλωση πάρα πολύ άπεπτης (μαγειρεμένης) πρωτεΐνης, θα συμμεριστείτε την άποψη ότι το σώμα μας είναι ένας ζωντανός οργανισμός φτιαγμένος από ζωντανά κύτταρα, και η πρωτεΐνη αποτελεί το 15% του σώματός μας, επομένως η πρωτεΐνη που παίρνουμε μέσα μας πρέπει να είναι ζωντανή παρά νεκρή.

Καταναλώνοντας μια υψηλή ποσότητα νεκρής, μαγειρεμένης πρωτεΐνης είναι παρόμοιο με τη λήψη μέγα-δόσεων συνθετικών βιταμινών που δεν μπορούμε να αφομοιώσουμε.

Θα κάναμε καλύτερα να εστιάσουμε στην ποιότητα, παρά την ποσότητα, θρεπτικών ουσιών, και να διασφαλίσουμε ότι η πρωτεΐνη (και οι άλλες θρεπτικές ουσίες) που καταναλώνουμε είναι σε φυσική, ζωντανή μορφή που το σώμα μας μπορεί να αφομοιώσει στο κυτταρικό επίπεδο και να χρησιμοποιήσει για να χτίσει τα υγιή νέα ζωντανά κύτταρα.

Πρωτεΐνη και προπαγάνδα

(Μέρος 2^o)

του

Michael Dye

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

http://www.all-creatures.org/cb/a-protein.html

3) Η ανάγκη να καταναλώσουμε τρόφιμα ή γεύματα που περιέχουν τη "πλήρη πρωτεΐνη" είναι βασισμένη σε έναν λανθασμένο και ξεπερασμένο μύθο. Λόγω της παρατεταμένης παραπληροφόρησης από μια μελέτη με αρουραίους του 1914, πολλοί άνθρωποι θεωρούν ακόμα ότι πρέπει να φάνε ζωικά προϊόντα για να λάβουν τη "πλήρη πρωτεΐνη."

Και για άλλους ανθρώπους, αυτή η πλάνη αντικαταστάθηκε από μια δεύτερη ανακριβή θεωρία ότι ο κατάλληλος συνδυασμός τροφίμων είναι απαραίτητος για να λάβουμε τη "πλήρη πρωτεΐνη" από τα λαχανικά.

Και οι δύο θεωρίες έχουν ανασκευαστεί αδιαφιλονίκητα, επειδή ξέρουμε τώρα ότι οι άνθρωποι μπορούν να ικανοποιήσουν εντελώς τις πρωτεϊνικές ανάγκες τους και όλες τις άλλες θρεπτικές απαιτήσεις από τα ωμά φρούτα και λαχανικά χωρίς να ανησυχούν για τον κατάλληλο συνδυασμό τροφών ή να προσθέτουν πρωτεϊνικά συμπληρώματα ή ζωικά προϊόντα στη διατροφή τους.

Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η θεωρία πίσω από την ανάγκη να καταναλωθεί η "πλήρης πρωτεΐνη" -- μια πεποίθηση που κάποτε θεωρούνταν γεγονός από τους ιατρικούς και διατροφικούς ειδικούς -- δεν λαμβάνεται τώρα πια υπόψη. Παραδείγματος χάριν, ο Δρ Alfred Harper, πρόεδρος των θρεπτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Wisconsin, Madison, και της Επιτροπής τροφίμων και διατροφής του εθνικού ερευνητικού Συμβουλίου, δηλώνει ότι, "μια από τις μεγαλύτερες πλάνες που έχουν τόσο διαιωνιστεί είναι ότι υπάρχει οποιαδήποτε ανάγκη για την αποκαλούμενη πλήρη πρωτεΐνη."

Η πρωτεΐνη αποτελείται από αμινοξέα, και αυτά τα αμινοξέα είναι κυριολεκτικά οι δομικές μονάδες του σώματός μας. Υπάρχουν 8 ουσιαστικά αμινοξέα που χρειαζόμαστε από τα τρόφιμα για να χτίσει το σώμα μας τη "πλήρη πρωτεΐνη," και καθένα από αυτά τα αμινοξέα μπορεί να βρεθεί στα φρούτα και τα λαχανικά. (Υπάρχουν συνολικά 23 αμινοξέα που χρειαζόμαστε, αλλά το σώμα μας είναι σε θέση να παραγάγει 15 αυτά, αφήνοντας 8 που πρέπει να προσλάβουμε από τα τρόφιμα).

Υπάρχουν πολλά λαχανικά και μερικά φρούτα που περιέχουν και τα 8 ουσιαστικά αμινοξέα, όπως καρότα, λαχανάκια Βρυξελλών, λάχανο, κουνουπίδι, καλαμπόκι, αγγούρι, μελιτζάνα, κατσαρό λάχανο, μπάμια, μπιζέλια, πατάτες, θερινό κολοκύθι, γλυκοπατάτες, ντομάτες και μπανάνες.

Αλλά ο λόγος που δεν χρειαζόμαστε και τα 8 ουσιαστικά αμινοξέα από μια τροφή ή από ένα γεύμα είναι ότι το σώμα μας αποθηκεύει αμινοξέα για μελλοντική χρήση. Από την πέψη των τροφών και από την ανακύκλωση των πρωτεϊνικών αποβλήτων, το σώμα μας διατηρεί ένα απόθεμα αμινοξέων, το οποίο κυκλοφορεί στα κύτταρα σε όλο το σώμα μέσω του αίματος και του λεμφατικού συστήματος. Αυτά τα κύτταρα και το συκώτι μας κάνουν συνεχώς καταθέσεις και αποσύρσεις από αυτό το απόθεμα, βασιζόμενα στην προσφορά και τη ζήτηση των συγκεκριμένων αμινοξέων.

Η πεποίθηση ότι η ζωική πρωτεΐνη είναι ανώτερη από τις φυτικές χρονολογείται πίσω στο 1914 όταν δύο ερευνητές ονόματι Osborn και Mendel διαπίστωσαν ότι οι αρουραίοι μεγάλωναν γρηγορότερα με ζωική πρωτεΐνη από όσο με την φυτική πρωτεΐνη. Από αυτά τα συμπεράσματα, το κρέας, τα γαλακτοκομικά και τα αυγά ονομάστηκαν ως πρωτεΐνες "κατηγορίας Α", και οι φυτικές πρωτεΐνες ταξινομήθηκαν ως κατώτερη "κατηγορία Β."

Στα μέσα της δεκαετίας του '40, ερευνητές διαπίστωσαν ότι 10 ουσιαστικά αμινοξέα απαιτούνται για τη διατροφή ενός αρουραίου, και ότι το κρέας, τα γαλακτοκομικά και τα αυγά παρείχαν και τα δέκα από αυτά τα αμινοξέα, ενώ το στάρι, το ρύζι και το καλαμπόκι όχι. Οι βιομηχανίες κρέατος, γαλακτοκομικών και αυγών εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο και τα δύο αυτά συμπεράσματα, με ελάχιστο σεβασμό για το γεγονός ότι οι θρεπτικές απαιτήσεις των αρουραίων είναι πολύ διαφορετικές απ'αυτές των ανθρώπων.

Ανακαλύφθηκε το 1952 ότι οι άνθρωποι χρειαζόντουσαν μόνο 8 ουσιαστικά αμινοξέα, και ότι τα φρούτα και τα λαχανικά είναι μια άριστη πηγή για όλα αυτά. Τα πιό πρόσφατα πειράματα επίσης διαπίστωσαν ότι αν και η ζωική πρωτεΐνη επιταχύνει την αύξηση των αρουραίων, η ζωική πρωτεΐνη οδηγεί επίσης σε μια πιό σύντομη διάρκεια ζωής και υψηλότερα ποσοστά καρκίνου και άλλων ασθενειών. Υπάρχουν επίσης σημαντικές διαφορές στις πρωτεϊνικές ανάγκες των ανθρώπων και των αρουραίων.

Το ανθρώπινο μητρικό γάλα αποτελείται από 5 τοις εκατό πρωτεΐνη, έναντι 49 τοις εκατό πρωτεΐνης στο γάλα των αρουραίων. Για να φανεί πόσο ανίδεοι μπορούν να είναι οι "ειδικοί", την εποχή που οι υψηλές σε πρωτεΐνη διατροφές θεωρούνταν ότι ήταν υγιεινές, πολλοί ειδικοί αισθάνθηκαν ότι ήταν λάθος της φύσης που τα ανθρώπινα θηλυκά παρήγαγαν γάλα με μόνο 5 τοις εκατό πρωτεΐνη.

Στο μύθο "της πλήρους πρωτεΐνης " δόθηκε άλλη μια ώθηση το 1971 όταν η Frances Moore Lappe έγραψε το βιβλίο "Διατροφή για έναν μικρό πλανήτη (Diet for a Small Planet )". Η Lappe αποθάρρυνε την κατανάλωση κρέατος, αλλά προήγαγε τον συνδυασμό τροφών με φυτικές πρωτεΐνες, όπως τα φασόλια και το ρύζι,για να λάβει κανείς και τα οκτώ ουσιαστικά αμινοξέα σε ένα γεύμα. Αλλά μέχρι το 1981, η Lappe πραγματοποίησε πρόσθετη έρευνα και συνειδητοποίησε ότι ο συνδυασμός των χορτοφαγικών τροφών δεν ήταν απαραίτητος για να πάρει κανείς την κατάλληλη πρωτεΐνη.

Στη δέκατη επετειακή έκδοση της "Διατροφής της για έναν μικρό πλανήτη", η Lappe αναγνώρισε ότι διαπράττει σφάλμα και αναγνώρισε ότι ο συνδυασμός τροφίμων δεν είναι απαραίτητος για να λάβει κανείς ικανοποιητική πρωτεΐνη από μια χορτοφαγική διατροφή. Στην πραγματικότητα, ο Δρ John McDougall προειδοποιεί ότι οι προσπάθειες να συνδυαστούν τα τρόφιμα για την πλήρη πρωτεΐνη είναι όχι μόνο περιττές, αλλά και επικίνδυνες, επειδή "κάποιος που ακολουθεί τις συμβουλές για τον συνδυασμό πρωτεϊνών μπορεί ακούσια να σχεδιάσει μια διατροφή που περιέχει μια υπερβολική και επομένως επιβλαβή ποσότητα πρωτεΐνης."

4) Η πρωτεΐνη είναι ένα ουσιαστικό μέρος (του ζωντανού) σώματός μας και υπάρχει μια διαφορά μεταξύ της πρωτεΐνης που έχει μαγειρευτεί και πρωτεΐνης στην ωμή (ζωντανή) μορφή της. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το σώμα μας (που αποτελείται από περίπου 100 τρισεκατομμύρια ζωντανά κύτταρα) αποτελείται από 15% πρωτεΐνη, καθιστώντας την πρωτεΐνη το κύριο στερεό στοιχείο στο σώμα μας, και δεύτερη πίσω από το νερό, το οποίο αποτελεί το 70 τοις εκατό του σώματός μας.

Η πρωτεΐνη αποτελείται από αμινοξέα, και τα αμινοξέα αποτελούνται από αλυσίδες ατόμων. Αυτά τα άτομα που αποτελούν τα αμινοξέα που αποτελούν την πρωτεΐνη γίνονται κυριολεκτικά οι δομικές μονάδες του σώματος μας.

Το πρόβλημα είναι ότι το μαγείρεμα σκοτώνει τα τρόφιμα και μετουσιώνει ή ρυθμίζει εκ νέου τη μοριακή δομή της πρωτεΐνης, αναγκάζοντας τα αμινοξέα να υποστούν πήξη, ή να συντηχθούν μεταξύ τους.

Ο Δρ Norman Walker υπογραμμίζει ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ των ατόμων που είναι ζωντανά και των ατόμων που είναι νεκρά. Ο Δρ Walker λέει ότι η θερμότητα από το μαγειρέμα θανατώνει και αλλάζει τη δόνηση των ατόμων που συνθέτουν τα αμινοξέα τα οποία συνθέτουν την πρωτεΐνη που συνθέτει το σώμα μας. Σε ένα ανθρώπινο σώμα, ο Δρ Walker σημειώνει ότι μέσα σε έξι λεπτά μετά το θάνατο, τα άτομά μας αλλάζουν τη δόνησή τους και δεν είναι πλέον σε μια ζωντανή, οργανική μορφή. Έτσι η διαφορά μεταξύ της μαγειρευμένης και της ωμής πρωτεΐνης είναι η διαφορά μεταξύ της ζωής και του θανάτου των ατόμων που αποτελούν το 15 τοις εκατό του σώματός μας.

Ο Δρ Walker γράφει: "Ακριβώς όπως η ζωή είναι δυναμική, μαγνητική, οργανική, έτσι είναι ο θάνατος στατικός, μη μαγνητικός, ανόργανος. Χρειάζεται ζωή για να γεννήσει ζωή, και αυτό ισχύει για τα άτομα στα τρόφιμά μας. Όταν τα άτομα στα αμινοξέα είναι ζωντανά, οργανικά άτομα, μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά. Όταν καταστρέφονται με τη δολοφονία του ζώου και το μαγείρεμα των τροφίμων, οι ζωτικής σημασίας παράγοντες που αφορούν τα άτομα στις λειτουργίες των αμινοξέων χάνονται."

Μπορείτε να δείτε την πρωτεΐνη να αλλάζει τη δομή της αμέσως μόλις ρίξετε ένα αυγό σε ένα καυτό τηγάνι. Μόλις ακουμπήσει τη θερμότητα, η καθαρή, ρέουσα, σαν ζελές ουσία που περιβάλλει τη λέκιθο των αυγών γίνεται λαστιχένια και άσπρη. Η πρωτεΐνη δεν είναι η ίδια ουσία πριν και μετά από το μαγείρεμα.

Στο βίντεο υψηλής ενεργειακής διατροφής(The High Energy Diet video),ο Δρ Douglas Graham δηλώνει ότι η "πρωτεΐνη καταστρέφεται στους 65 βαθμούς Κελσίου. "Σε αυτήν την θερμοκρασία, λέει ο χημικός δεσμός και η δομή της πρωτεΐνης "μετουσιώνονται," και μόλις συμβεί αυτό, δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε στην πρωτεΐνη " για να αναστρέψουμε την αλλοίωση της".

Αλλά ο Δρ Graham στέλνει ένα μικτό μήνυμα στο θέμα εάν το σώμα μας δεν μπορεί να πάρει απολύτως κανένα όφελος από τη μαγειρεμένη πρωτεΐνη, ή εάν μπορούμε να αφομοιώσουμε μόνο μια μικρή ποσότητα της πρωτεΐνης στα μαγειρεμένα τρόφιμα. Λέει και τα δύο. Αμέσως μετά από τη ρήση ότι η πρωτεΐνη "μετουσιώνεται" και "καταστρέφεται" με το μαγείρεμα, και ότι "δεν μπορούμε να πάρουμε τίποτε χρήσιμο από τα μαγειρεμένα τρόφιμα"... στον ίδιο βίντεο Δρ ο Graham δηλώνει ότι "μόνο μια μικρή μερίδα πρωτεΐνης από αυτή (που μαγειρεύεται) είναι διαθέσιμη στους ανθρώπους."

Στην "Βιώσιμη Υγεία (Living Health)", ο Harvey και η Marilyn Diamond στέλνουν τα ίδια μικτά μηνύματα ως προς το εάν η μαγειρεμένη πρωτεΐνη είναι ακατάλληλη προς χρήση ή δύσκολο να χρησιμοποιηθεί. Γράφουν ότι, "όταν μαγειρεύονται, τα αμινοξέα λιώνουν μεταξύ τους, καθιστώντας την πρωτεΐνη ακατάλληλη προς χρήση." Το βιβλίο δηλώνει επίσης, "τα αμινοξέα καταστρέφονται ή μετατρέπονται σε μορφές που είτε είναι εξαιρετικά δύσκολο είτε αδύνατο να αφομοιωθούν."

Έτσι, έχουμε 3 επιλογές στον τρόπο με τον οποίο αισθανόμαστε τη διαφορά μεταξύ ωμής και μαγειρεμένης πρωτεΐνης. Μπορούμε να πιστεψουμε ότι:

α. τα ζωντανά κύτταρά μας δεν παίρνουν κανένα όφελος από τα νεκρά άτομα και τη μετουσιωμένη πρωτεΐνη των μαγειρεμένων τροφίμων

β. σίγουρα πρέπει να παίρνουμε κάποιο μικρό όφελος από τη μαγειρεμένη πρωτεΐνη, ακόμα κι αν το μεγαλύτερο μέρος της καταλήγει ως άπεπτη πρωτεΐνη που προκαλεί πολλά ιατρικά προβλήματα (ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνουμε πώς τα νεκρά άτομα μπορούν να γίνουν οι δομικές μονάδες για τα ζωντανά κύτταρά μας)

γ. ή μπορούμε να δεχτούμε την ορθόδοξη ιατρική και διατροφική "σοφία" που λέει ότι ακόμα και μαγειρεμένη, η νεκρή και μετουσιωμένη πρωτεΐνη είναι εξίσου υγιής με την ζωντανή πρωτεΐνη από τα ωμά τρόφιμα (και προσπαθήστε να μην σκεφτείτε για τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου στις τροφές που βάζουμε στον οργανισμό μας).

Η πρώτη θέση, που υποστηρίζεται από τον George Malkmus, θα θεωρούνταν η πιο ριζοσπαστική από το ιατρικό και διατροφικό κατεστημένο.(Θυμηθείτε ,αυτοί οι ειδικοί είναι οι ίδιοι που –όχι πολύ καιρό πριν –έλεγαν ότι δεν μπορούμε να προσλάβουμε αρκετή πρωτεΐνη από τα φρούτα και λαχανικά,και κάποτε σύστηναν επίπεδα πρωτεΐνης που τώρα γνωρίζουμε ότι είναι επικίνδυνα για την υγεία.

Η δεύτερη θέση είναι ένας κάπως αντιφατικός συμβιβασμός.Αλλά η τρίτη θέση, η οποία είναι τώρα η επίσημη κυβερνητική πολιτική, είναι όντως και η πιο δύσκολη να υπερασπιστείς. Ίσως όταν τα στοιχεία μελετηθούν πιο προσεκτικά, η θέση αυτή ν’αλλάξει, όπως τόσες πολλές άλλες επίσημες,ορθόδοξες θέσεις στην διατροφή έχουν εξελιχθεί.

Τα στοιχεία για την διατροφική υπεροχή των ωμών τροφών είναι διαθέσιμα για δεκαετίες,αλλά πληροφόρηση που είναι ενάντια σε εμπορικά συμφέροντα της αγοράς αργεί να φτάσει στο κοινό. Ακολουθεί μια περίληψη αυτών των στοιχείων:

- Όλα τα ζώα στη φύση τρώνε ωμή τροφή, έτσι τα άγρια ζώα που κρατούνται σε αιχμαλωσία έχουν προσφέρει ένα καλό μέσο σύγκρισης των πλεονεκτημάτων της ωμής τροφής σε αντίθεση με την μαγειρεμένη.

Στις αρχές του 1900, ήταν συνηθισμένο για ζωολογικούς κήπους,τσίρκα κλπ,να εξοικονομούν χρήματα ταίζοντας τα ζώα τους με αποφάγια από εστιατόρια.Αλλά η θνησιμότητα αυτών των ζώων ήταν υψηλή και οι προσπάθειες να τα αναπαράγουν δεν ήταν πολύ επιτυχείς.Όταν η διατροφή τους άλλαξε σε φυσικές,ωμές τροφές, η υγεία, μακροζωία και αναπαραγωγή των ζώων βελτιώθηκαν τρομερά.Μια μελέτη αυτού του τύπου στον ζωολογικό κήπο της Φιλαδέλφειας περιγράφτηκε σ’ένα βιβλίο του 1923 με τον τίτλο Ασθένεια στα άγρια ζώα και πτηνά σε αιχμαλωσία (Disease in Captive Wild Animals and Birds) του Dr. H. Fox.

- Μιά από τις πιο γνωστές μελέτες ωμών τροφών σε αντίθεση με την μαγειρεμένες ήταν μια δεκαετής ερευνητική εργασία που διενεργήθηκε από τον Dr. Francis M. Pottenger, χρησιμοποιώντας 900 γάτες.Η μελέτη του δημοσιεύτηκε το 1946 στο Αμερικανικό περιοδικό ορθοδοντικής και στοματικής χειρουργικής (American Journal of Orthodontics and Oral Surgery).Ο Dr. Pottenger τάιζε όλες και τις 900 γάτες την ίδια τροφή, με την μόνη διαφορά ότι η μιά ομάδα την λάμβανε ωμή και η άλλη μαγειρεμένη.

Τα αποτελέσματα δραματικά αποκαλύπτουν τα πλεονεκτήματα των ωμών τροφών σε σχέση με την μαγειρευτή διατροφή.Οι γάτες που τρέφονταν με ωμή,ζωντανή τροφή γεννούσαν υγειή γατάκια από χρόνο σε χρόνο χωρίς προβλήματα υγείας και πρόωρους θανάτους.

Αλλά οι γάτες που τρέφονταν την ίδια τροφή, μόνο που ήταν μαγειρεμένη, παρουσίασαν καρδιοπάθεια, καρκίνο, νόσο των νεφρών και του θυρεοειδή, πνευμονία, παράλυση, απώλεια δοντιών, αρθρίτιδα, γεννετικές δυσκολίες, μειωμένο σεξουαλικό ενδιαφέρον, διάρροια, οξυθυμία, προβλήματα συκωτιού και οστεοπόρωση (τις ίδιες ασθένειες που συναντάμε στην κουλτούρα της μαγειρευτής διατροφής των ανθρωπων).

Η πρώτη γενιά γατάκια από γάτες που τρέφονταν με μαγειρευτή τροφή ήταν ασθενή και αφύσικα,η δεύτερη γενιά συχνά γεννιόταν αρρωστημένα ή πεθαμένα,και στην τρίτη γενιά, οι μητέρες ήταν στείρες.

Ένα μεγάλο μέρος του ίδιου φαινομένου μπορεί να παρατηρηθεί και στους ανθρώπους.Στο βιβλίο του 1988, "Βελτιώνοντας την δίαιτα του Πριτίκιν (Improving on Pritikin)", ο Ross Horne σημειώνει, "υπάρχει μια συσχέτιση μεταξύ μαγειρέματος και επεξεργασίας των τροφών και της εμφάνισης καρκίνου, και αντιθέτα, είναι γεγονός ότι οι ασθενείς με καρκίνο κάνουν την καλύτερη ανάρρωση με απόλυτα ωμές χορτοφαγικές τροφές...

Αυτό δείχνει ότι όταν τα ζωτικής σημασίας όργανα είναι στη χαμηλότερη κατάσταση λειτουργίας τους, μόνο οι ωμές τροφές τους δίνουν την δυνατότητα να παρέχουν τη σωματική χημεία που είναι απαραίτητη για να διατηρηθεί η υγεία. Επομένως συνεπάγεται ότι, εάν οι ωμές τροφές επιτρέπουν σε ένα ειδάλλως κατεστραμμένο σώμα να αποκαταστήσει την υγεία του, τότε οι ωμές τροφές θα πρέπει να παρέχουν το μέγιστο όφελος στον οποιοδήποτε -- άρρωστο ή υγειή."

Στο βιβλίο του 1980, η "Υγιείνη Επανάσταση (The Health Revolution)", ο Horne γράφει, η "μαγειρεμένη πρωτεΐνη είναι δύσκολο να αφομοιωθεί, και όταν η ημιτελώς αφομοιωμένη πρωτεΐνη εισέρχεται στο παχύ έντερο αυτή σαπίζει και σχηματίζεται αμμωνία."

Ο Horne αναφέρει το Δρ Willard Visek, καθηγητή κλινικών επιστημών της ιατρικής σχολής στο πανεπιστήμιο του Ιλλινόις ο οποίος λέει, "στην πέψη των πρωτεϊνών, εκτιθόμαστε συνεχώς σε μεγάλα ποσά αμμωνίας στον εντερικό σωλήνα μας. Η αμμωνία συμπεριφέρεται όπως οι χημικές ουσίες που προκαλούν καρκίνο ή προωθούν την αύξησή του. Σκοτώνει τα κύτταρα, αυξάνει τη μόλυνση από ιούς, έχει επιπτώσεις στο ρυθμό με τον οποίο διαιρούνται τα κύτταρα, και αυξάνει τη μάζα της επένδυσης των εντέρων."

Αυτό που είναι αξιοπερίεργο είναι ότι μέσα στο παχύ έντερο, η εμφάνιση του καρκίνου πάει παράλληλα με τη συγκέντρωση αμμωνίας." Ο Δρ Visek αναφέρεται στο βιβλίο "Τα Χρυσά επτά συν ένα(The Golden Seven Plus One) ", του Δρ C. Samuel West, να λέει ότι, "η αμμωνία, η οποία παράγεται σε μεγάλα ποσά σαν υποπροϊόν του μεταβολισμού του κρέατος, είναι ιδιαίτερα καρκινογόνος και μπορεί να προκαλέσει την ανάπτυξη καρκίνου."

- Τα μαγείρεμα της τροφής δημιουργεί επίσης πολλούς τύπους μεταλλαξιογόνων, ιδιαίτερα με τις πρωτεΐνες. "Τα μεταλλαξιογόνα είναι χημικές ουσίες που μπορούν να αλλάξουν το DNA στον πυρήνα ενός ζωντανού κυττάρου και έτσι αυξάνουν τον κίνδυνο να γίνει το κύτταρο καρκινικό," εξηγεί ο Horne. "Τα περισσότερα μεταλλαξιογόνα φαίνεται να διαμορφώνονται από μια επίδραση του μαγειρέματος στις πρωτεΐνες," σύμφωνα με τον Δρ Οliver Alabaster, συνεργάτη καθηγητή ιατρικής και διευθυντή έρευνας του καρκίνου στο πανεπιστήμιο George Ουάσιγκτον, στο βιβλίο του 1985, "Τι μπορείτε να κάνετε για να προλάβετε τον καρκίνο(What You Can Do to Prevent Cancer) ".

Ο Horne παραθέτει περαιτέρω αποσπάσματα από το βιβλίο του Alabaster που λένε ότι, το ψήσιμο "χάμπουργκερ, βοδινού κρέατος, ψαριού, κοτόπουλου, ή οποιουδήποτε άλλου κρέατος, θα δημιουργήσει μεταλλαξιογόνα, και έτσι αυτό φαίνεται να είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια του μαγειρέματος. Άλλα μεταλλαξιογόνα διαμορφώνονται από την δράση του μαγειρέματος στους υδατάνθρακες.

Ακόμη και μια δράση τόσο αθώα όπως το ψήσιμο του ψωμιού έχει αποδειχθεί ότι δημιουργεί μεταλλαξιογόνες χημικές ουσίες μέσω μιας διαδικασίας γνωστής ως αντίδραση αμαύρωσης(browning reaction). Αυτή η αντίδραση εμφανίζεται επίσης όταν τηγανίζονται οι πατάτες και το βοδινό κρέας, ή όταν θερμαίνονται οι ζάχαρες...

Ευτυχώς, τα εκχυλίσματα πολύ λίγων φρούτων και λαχανικών είναι μεταλλαξιογόνα. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το αντίθετο. Εργαστηριακές δοκιμές έχουν καταδείξει ότι διάφορες ουσίες στα τρόφιμα (συμπεριλαμβανομένου του λάχανου, του μπρόκολου,της πράσινης πιπεριάς,της μελιτζάνας,του κρεμμυδιού,του ανανά, του μήλου,του φύλλου πιπερόριζας και μέντας) μπορούν πραγματικά να εμποδίσουν τη δράση πολλών μεταλλαξιογόνων."

- Και τα αποτελέσματα της προσωπικής εμπειρίας πολλών ανθρώπων που έχουν στραφεί κυρίως στα ωμά τρόφιμα της χορτοφαγικής διατροφής είναι ακόμα εντυπωσιακότερα από τα επιστημονικά εργαστηριακά συμπεράσματα. Δεδομένου ότι ο Αιδεσιμότατος George Malkmus θεράπευσε τον καρκίνο του στο παχύ έντερο και άλλες ασθένειες 18 χρόνια πριν με τη στροφή του σε μια διατροφή ωμών φρούτων και λαχανικών, έχει οδηγήσει πολλού άλλους στην ίδια κατεύθυνση.

Οι προσωπικές μαρτυρίες και οι επιστολές πολλών από αυτούς τους ανθρώπους έχουν εμφανιστεί στις σελίδες ενημερωτικών δελτίων... άνθρωποι που έχουν αναρρώσει από καρκίνο, καρδιακές παθήσεις, σκλήρυνση κατά πλάκας, διαβήτη, αρθρίτιδα, παχυσαρκία, κοιλιακό πόνο και πολλά άλλα.

Όλα αυτά από κάτι τόσο απλό όσο μια αλλαγή σε μια χορτοφαγική διατροφή κυρίως ωμών φρούτων και λαχανικών, με έμφαση στον φρέσκο φυτικό χυμό. (Η εξαγωγή του χυμού είναι σημαντική επειδή οι θρεπτικές ουσίες στον ωμό φυτικό χυμό μπορούν να περάσουν στο κυτταρικό επίπεδο γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα γιατι οι θρεπτικές ουσίες είναι χωρισμένες από τον πολτό, ή την ίνα. Αυτό επιτρέπει να αποφευχθεί η χρονοβόρα και ενεργοβόρα διαδικασία της πέψης.)

Αλλά ο George Malkmus δεν ήταν ο πρώτος -- ούτε θα είναι ο τελευταίος – που θα έχει τέλεια αποτελέσματα από τη στροφή στις ωμές τροφές. Τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν από τον αιδεσιμότατο Malkmus και την Hallelujah Acres είναι πολύ σύμφωνα και με άλλους που έχουν δώσει έμφαση στη διατροφή με ωμά τρόφιμα και φρέσκο φυτικό χυμό.

Ο Δρ Norman Walker ήταν σοβαρά άρρωστος στα '40 του, αλλά θεραπεύθηκε με χυμούς των ωμών λαχανικών, και έζησε μέχρι άνω των 100 ετών, γράφοντας το τελευταίο βιβλίο του όταν πέρασε τον αιώνα.

Και από τη δεκαετία του '20, η θεραπεία Gerson που αναπτύχθηκε από τον Δρ Max Gerson έχει επιτύχει με φρέσκους φυτικούς χυμούς αποτελέσματα που είναι ασύγκριτα σε σχέση με την ορθόδοξη ιατρική πρακτική. Οι "ανίατες" ασθένειες θεραπεύονται στην κλινική Gerson, όπως ο καρκίνος των πνευμόνων, το επεκτεινόμενο μελάνωμα, το λέμφωμα, ο καρκίνος των οστών, ο καρκίνος του παχέος εντέρου, ο καρκίνος του μαστού, ο καρκίνος του εγκεφάλου, ο καρκίνος του συκωτιού, ο καρκίνος του προστάτη, η σκλήρυνση κατά πλάκας, το σοβαρό άσθμα, το εμφύσημα, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο διαβήτης, ο λύκος και άλλα.

Έτσι, είτε εξετάσετε την επιστημονική ανάλυση ή την πραγματική εμπειρία, υπάρχουν ισχυρά στοιχεία ανωτερότητας της ωμής πρωτεΐνης από τη μαγειρεμένη.

Η επιστημονική ανάλυση της διάκρισης μεταξύ της ζωής και θανάτου των ατόμων που γίνονται οι δομικές μονάδες του σώματός μας, καθώς επίσης η μετουσίωση της πρωτεΐνης και τα μεταλλαξιογόνα που προκαλούνται από το μαγείρεμα της πρωτεΐνης βοηθούν να εξηγηθεί η προσωπική εμπειρία των πολλών ιατρικών προβλημάτων που προκαλούνται από τις υπερβολικές ποσότητες άπεπτης, μαγειρεμένης πρωτεΐνης, καθώς επίσης και τα μεγάλα αποτελέσματα που έχουν δει οι άνθρωποι με τη στροφή στη ωμή διατροφή.

Πρωτεΐνη και προπαγάνδα

(Μέρος 1ο)

του

Michael Dye

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

http://www.all-creatures.org/cb/a-protein.html

Η πρωτεΐνη είναι κατά πολύ η πιο ευρύτατα συζητημένη και δημοσιευμένη θρεπτική απαίτηση του σώματος μας.

Με όλες αυτές τις διαθέσιμες πληροφορίες για την πρωτεΐνη, θα υποθέσετε ότι οι άνθρωποι είναι αρκετά καλά ενημερωμένοι για το θέμα. Λάθος.

Ο μέσος Αμερικανός καταναλώνει πάνω από 100 γραμμάρια πρωτεΐνης ημερησίως, 3 έως 5 φορές παραπάνω απ’ όσο λένε τώρα οι ειδικοί ότι είναι απαραίτητο.

Όλοι ξέρουμε ότι η πρωτεΐνη είναι μια ουσιαστική θρεπτική ουσία, αλλά αυτό που δεν μας έχουν πει είναι ότι οι υπερβολικές ποσότητες άπεπτης πρωτεΐνης μπορούν να είναι επικίνδυνες στην υγεία μας.

Οι κίνδυνοι μιας υψηλής σε πρωτεΐνη διατροφής δεν είναι γνωστοί συνήθως από το ευρύ κοινό επειδή έχουμε υποστεί τη περισσότερη παραπληροφόρηση και προπαγάνδα για τη πρωτεΐνη από οποιαδήποτε άλλη κατηγορία τροφής.


Ένας συνδυασμός ξεπερασμένων ζωικών πειραμάτων και ιδιοτελής κατήχηση που μεταμφιέζονται ως διατροφική εκπαίδευση έχουν αφήσει τους περισσότερους ανθρώπους άσχημα παραπληροφορημένους για τις πρωτεϊνικές ανάγκες του σώματος μας.

Διάφορες γενιές μαθητών και γιατρών διδάχθηκαν ανακριβώς ότι χρειαζόμαστε το κρέας, τα γαλακτοκομικά και τα αυγά για να πάρουμε πρωτεΐνη. Οι βιομηχανίες κρέατος, γαλακτοκομικών και αυγών χρηματοδότησαν αυτήν την "διατροφική εκπαίδευση" και έγινε πολιτική της ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ κυβέρνησης.

Ένα μεγάλο μέρος των στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν για να υποστηρίξουν την αξίωση ότι τα ζωικά προϊόντα είναι ιδανικά για τις ανθρώπινες πρωτεϊνικές ανάγκες βασίστηκε σε ένα τώρα ξεπερασμένο πείραμα με αρουραίους που πραγματοποιήθηκε το 1914.

Οι ειδικοί στον τομέα της διατροφής και της ιατρικής επιστήμης έχουν αλλάξει δραστικά τη σκέψη τους για τις ανθρώπινες πρωτεϊνικές ανάγκες από εκείνη την κακόφημη μελέτη αρουραίων 90 χρόνια πριν, αλλά αυτή η εκσυγχρονισμένη γνώση φθάνει πολύ αργά στο κοινό.

Έτσι, σε μια προσπάθεια να καλύψει αυτό το ευρύ κενό των πληροφοριών όσο το δυνατόν πιό συνοπτικά, εδώ βρίσκεται μια περίληψη 6 σημείων, όσων πρέπει να ξέρουμε για την πρωτεΐνη. Καθένα από αυτά τα 6 σημεία θα αποτελέσει έκπληξη στο μέσο ενήλικο του οποίου η γνώση για την πρωτεΐνη περιορίζεται σε αυτό που διδάχθηκε αρκετές δεκαετίες πριν στο σχολείο.

Το ιατρικό και διατροφικό κατεστημένο αργεί να δεχτεί τα στοιχεία που είναι αντίθετα στο καθεστώς της ιδιοτελούς "διατροφικής εκπαίδευσης" που προωθείται από σημαντικά εμπορικά συμφέροντα, ειδικά τη κρεατοβιομηχανία και τη γαλακτοκομική βιομηχανία.

Αλλά η αντιμετώπιση των γεγονότων έχει αναγκάσει τους γιατρούς και τους διατροφολόγους να οδηγήσουν όλο και περισσότερους ανθρώπους μακρυά από τα ζωικά προϊόντα (χοληστερόλη, κορεσμένα λίπη, βλέννα, μηδέν ίνες, κ.λπ....) και σε περισσότερα φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε πώς στη διάρκεια των ετών οι ειδικές απόψεις και οι επίσημες πολιτικές στον τομέα της υγείας και της διατροφής έχουν αλλάξει, μερικές φορές διστακτικά. Παραδείγματος χάριν, σχετικά με το θέμα της πρωτεΐνης:

1) Η σύγχρονη έρευνα έχει δείξει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πρέπει να ανησυχήσουν περισσότερο για τα ιατρικά προβλήματα που προκαλούνται με τη κατανάλωση πάρα πολλής πρωτεΐνης, παρά από τη μη αρκετή πρόσληψη της.

Η πρωτεΐνη είναι μια εξαιρετικά σημαντική θρεπτική ουσία, αλλά όταν παίρνουμε πάρα πολλή, ή πρωτεΐνη που δεν μπορούμε να αφομοιώσουμε, προκαλεί τα προβλήματα. Στο βιβλίο "Your Health, Your Choice (Η υγεία σας, επιλογή σας)",ο Dr. Ted Morter, Jr., προειδοποιεί, "στην κοινωνία μας, μια από τις κύριες πηγές φυσιολογικών τοξινών είναι η πάρα πολλή πρωτεΐνη."

Μπορεί να προκαλέσει σοκ σε ανθρώπους που προσπαθούν να καταναλώσουν όσο το δυνατόν περισσότερη πρωτεΐνη όταν διαβάσουν σε σημαντικά ιατρικά περιοδικά και επιστημονικές εκθέσεις ότι η υπερβολική πρωτεΐνη έχει βρεθεί ότι προωθεί την αύξηση των κυττάρων του καρκίνου και μπορεί να προκαλέσει διαταραχές συκωτιού και νεφρών, πεπτικά προβλήματα, ουρική αρθρίτιδα, αρθρίτιδα, ανεπάρκειες ασβεστίου (συμπεριλαμβανομένης της οστεοπόρωσης) και άλλες επιβλαβείς ανισορροπίες μετάλλων.

Ήταν γνωστό για δεκαετίες ότι οι πληθυσμοί που καταναλώνουν υψηλή σε πρωτεΐνη διατροφή, βασισμένη στο κρέας έχουν τα υψηλότερα ποσοστά καρκίνου και την χαμηλότερη διάρκεια ζωής (κατα μέσο όρο τόσο χαμηλή στα 30 - 40 χρόνια), έναντι των πολιτισμών που τρέφονται με χαμηλή σε πρωτεΐνη χορτοφαγική διατροφή (με μέση διάρκεια ζωής τόσο υψηλή έως τα 90 - 100 χρόνια).

Πολυάριθμες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι τα ζώα και οι άνθρωποι που υποβάλλονται σε υψηλές σε πρωτεΐνη διατροφές έχουν αναπτύξει με συνέπεια τα υψηλότερα ποσοστά καρκίνου.

Όσον αφορά στους ανθρώπους, ο Colin Campbell, καθηγητής διατροφικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Cornell και ανώτερος σύμβουλος επιστήμης στο αμερικανικό ίδρυμα για την έρευνα του καρκίνου, λέει ότι υπάρχει "ένας ισχυρός συσχετισμός μεταξύ της διατροφικής εισαγωγής πρωτεΐνης και του καρκίνου του μαστού, του προστάτη, του πάγκρεατος και του παχέος εντέρου."

Επιπλέον, ο Myron Winick, διευθυντής του τμήματος ανθρώπινης διατροφής στο πανεπιστήμιο Columbia, έχει βρεί ισχυρά στοιχεία "μιας σχέσης μεταξύ της υψηλής σε πρωτεΐνη διατροφής και του καρκίνου του παχέος εντέρου.

Στο βιβλίο "Your Health, Your Choice (Η υγεία σας, επιλογή σας)",ο Dr. Morter γράφει "το παράδοξο της πρωτεϊ'νης είναι ότι είναι όχι μόνο ουσιαστική αλλά και ενδεχομένως καταστρεπτική για την υγεία. Τα επαρκή ποσά είναι ζωτικής σημασίας στην διατήρηση της υγείας και της λειτουργικότητας των κυττάρων σας.


Αλλά η αμείωτη κατανάλωση υπερβολικής διαιτητικής πρωτεΐνης προκαλεί συμφόρηση στα κύτταρα και εξαναγκάζει το pH των ζωτικών ρευστών σας να πέσει σε επίπεδα κυτταρικής ασφυξίας, που παράγουν ασθένεια. Τα κύτταρα που επιβαρύνονται με πρωτεΐνη γίνονται τοξικά."

Γράφοντας στο τεύχος Σεπτεμβρίου 1982 του ιατρικού περιοδικού New England Journal of Medicine, οι ερευνητές Δρ Barry Branner και Τimothy Meyer δηλώνουν ότι η "άπεπτη πρωτεΐνη πρέπει να αποβληθεί από τα νεφρά. Αυτή η περιττή εργασία επιβαρύνει τα νεφρά τόσο πολύ που βαθμιαία αναπτύσσονται τραύματα και οι ιστοί αρχίζουν να σκληραίνουν."

Στο παχύ εντέρο, αυτά τα υπερβολικά πρωτεϊνικά απόβλητα σαπίζουν σε τοξικές ουσίες, μερικές από τις οποίες απορροφώνται στην κυκλοφορία του αίματος. Ο Δρ Willard Visek, καθηγητής κλινικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του ιατρικού τμήματος του Ιλλινόις, προειδοποιεί, "μια υψηλή πρωτεϊνική διατροφή συντρίβει το πάγκρεας και χαμηλώνει την αντίσταση στον καρκίνο καθώς επίσης συμβάλλει και στην ανάπτυξη του διαβήτη."

Οποιοσδήποτε είναι επιτυχώς δασκαλεμένος από τη διατροφική εκπαίδευση της κρεατοβιομηχανίας και της γαλακτοκοβιομηχανίας θα παραξενευόταν από τις πολυάριθμες μελέτες που βρίσκουν ότι η οστεοπόρωση, μια ανεπάρκεια ασβεστίου που κάνει τα κόκκαλα πορώδη και εύθραυστα, είναι πολύ προεξέχουσα μεταξύ ανθρώπων με μεγάλη κατανάλωση και πρωτεϊ'νης και ασβεστίου.

Παραδείγματος χάριν, το περιοδικό Μαρτίου 1983 της κλινικής διατροφής(Clinical Nutrition) διαπίστωσε ότι στην ηλικία των 65, η μετρήσιμη απώλεια οστών των κρεατοφάγων ήταν 5 έως 6 φορές χειρότερη απ'ό,τι των χορτοφάγων.

Το τεύχος της 22 Αυγούστου 1984 του Ιατρικού Βήματος(Medical Tribune) επίσης διαπίστωσε ότι οι χορτοφάγοι έχουν "πολύ ισχυρότερα οστά."

Οι Αφρικανές γυναίκες Bantu προσλαμβάνουν μόνο 350 mg. ασβεστίου την ημέρα (πολύ κάτω από την σύσταση των 1.200 mg του εθνικού γαλακτοκομικού Συμβουλίου - National Dairy Council), αλλά σπάνια σπάνε κόκκαλα, και η οστεοπόρωση είναι σχεδόν ανύπαρκτη, επειδή έχουν μια διατροφή χαμηλή σε πρωτεΐνη.

Στο άλλο άκρο, οι Εσκιμώοι έχουν την υψηλότερη εισαγωγή ασβεστίου στον κόσμο (περισσότερα από 2.000 mg ημερησίως), αλλά πάσχουν από ένα από τα υψηλότερα ποσοστά οστεοπόρωσης επειδή η διατροφή τους είναι επίσης η υψηλότερη σε πρωτεΐνη.

Η εξήγηση για αυτά τα συμπεράσματα είναι ότι η κατανάλωση κρέατος αφήνει ένα όξινο υπόλειμμα, και η διατροφή με τροφές που παράγουν όξινο υπόλειμμα απαιτούν από το σώμα να αποσύρει το ασβέστιο (ένα αλκαλικό μέταλλο) από τα κόκκαλα και τα δόντια για να ισορροπήσει το pH του.

Έτσι ακόμα κι αν καταναλώνουμε ικανοποιητικό ασβέστιο, μια υψηλή σε πρωτεΐνη διατροφή, βασισμένη στο κρέας θα αναγκάσει το ασβέστιο να διυλιστεί από τα κόκκαλά μας.

Ο Δρ John McDougall αναφέρει μια μακροπρόθεσμη μελέτη που διαπιστώσε ότι ακόμη και με εισαγωγές ασβεστίου τόσο υψηλές όπως 1.400 mgs. ημερησίως, εάν τα άτομα κατανάλωναν 75 γραμμάρια πρωτεϊ'νης καθημερινά, υπήρχε περισσότερο ασβέστιο που χάνονταν στα ούρα τους από όσο απορροφόταν στο σώμα τους.

Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι για να αποφύγουμε μια ανεπάρκεια ασβεστίου, μπορεί να είναι σημαντικότερο να μειωθεί η πρωτεϊνική εισαγωγή από το να αυξηθεί η κατανάλωση ασβεστίου.

Στο βιβλίο του 1976, "Πώς να γίνουμε καλά (How to Get Well )", ο Δρ Paavo Airola, ph.D., N.D., σημειώνει ότι "έχουμε διαπαιδαγωγηθεί να πιστεύουμε ότι μια υψηλή πρωτεϊνική διατροφή είναι κάτι επιβεβλημένο εάν επιθυμούμε να επιτύχουμε ένα υψηλό επίπεδο υγείας και να αποτρέψουμε την ασθένεια.

Οι συγγραφείς και οι "ειδικοί" υγείας που υποστήριζαν την υψηλή πρωτεϊνική διατροφή παραπλανήθηκαν από την διαστρεβλωμένη έρευνα, η οποία χρηματοδοτήθηκε από τις βιομηχανίες γαλακτοκομικών και κρέατος, ή από ανεπαρκείς και ξεπερασμένες πληροφορίες.

Η πιό πρόσφατη έρευνα, παγκόσμια, και επιστημονική και εμπειρική, παρουσιάζει όλο και περισσότερο πειστικά ότι οι προηγούμενες πεποιθήσεις μας όσον αφορά τις υψηλές απαιτήσεις πρωτεΐνης είναι ξεπερασμένες και ανακριβείς, και ότι η πραγματική καθημερινή ανάγκη για πρωτεΐνη στην ανθρώπινη διατροφή είναι πολύ κάτω από αυτήν που έχει θεωρηθεί από καιρό απαραίτητη.

Οι ερευνητές, που εργάζονται ανεξάρτητα σε πολλά μέρη του κόσμου, έφθασαν στο συμπέρασμα ότι η πραγματική καθημερινή ανάγκη πρωτεΐνης μας είναι μόνο 25 έως 35 γραμμάρια (οι ωμές πρωτεΐνες χρησιμοποιούνται 2 φορές καλύτερα από αυτές που μαγειρεύονται)...

Αλλά αυτό που είναι ακόμα σημαντικότερο είναι ότι, η παγκόσμια έρευνα φέρνει σχεδόν καθημερινά την επιβεβαίωση της επιστημονικής προϋπόθεσης... ότι οι πρωτεϊ'νες, ουσιαστικές και σημαντικές όπως είναι, ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΙΒΛΑΒΕΙΣ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΌ την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΑΣ."

Ο Δρ Airola συνεχίζει:

Ο μεταβολισμός των πρωτεϊνών που καταναλώνονται παραπάνω από την πραγματική ανάγκη αφήνει τοξικά υπολείμματα μεταβολικών αποβλήτων στους ιστούς, προκαλεί αυτο-τοξεμία, υπερ-οξύτητα και διατροφικές ανεπάρκειες, συσσώρευση ουρικού οξέος και πουρίνες(purines) στους ιστούς, εντερική σήψη, και συμβάλλει στην ανάπτυξη πολλών από τις πιό κοινές και σοβαρές ασθένειές μας, όπως η αρθρίτιδα, η βλάβη των νεφρών, ουλίτιδα, σχιζοφρένια, οστεοπόρωση, αρτηριοσκλήρωση, καρδιακές παθήσεις, και καρκίνο. Μια υψηλή πρωτεϊνική διατροφή προκαλεί επίσης την πρόωρη γήρανση και χαμηλώνει την υπολογιζόμενη διάρκεια ζωής."