1ο ΘΕΡΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΠΟΡΩΝ

Ενδυναμώνοντας τις κοινότητες των γεωργών στο επίπεδο της αυτοσυντήρησης και της συνδιαχείρισης των ωφελειών της αγροβιοποικιλότητας

Εκπαίδευση για επιτυχή διατήρηση των ντόπιων ποικιλιών

ΕΔΕΣΣΑ, 3-7 Σεπτεμβρίου 2012

Διοργάνωση : ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ (Δίκτυο για τη Βιοποικιλότητα και την Οικολογία στη Γεωργία) σε συνεργασία με το Κέντρο Φυσικής Καλλιέργειας (ΚΕ.ΦΥ.ΚΑ) και το Δήμο Έδεσσας

Οι εξελίξεις που διαδραματίζονται τα τελευταία χρόνια, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, στα ζητήματα που αφορούν στις παραδοσιακές ποικιλίες και τους σπόρους, είναι συνεχείς και σημαντικές και σχετίζονται άμεσα με την παγκόσμια διατροφική ασφάλεια  αλλά και με την διεθνή οικονομική κρίση.

Ανάμεσα στις προτεραιότητες που ανέδειξε το ελληνικό κίνημα για τις ντόπιες ποικιλίες είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γεωργών πάνω στους σπόρους (ελεύθερη χρήση, ανταλλαγή, διακίνηση) ως κλειδί για την

αυτάρκεια  και η υποστήριξη και δημιουργία τοπικών (από ομάδες ή φορείς) κοινοτικών τραπεζών σπόρων.

Από την άλλη είναι αναγκαία η παραγωγή πολλαπλασιαστικού υλικού προσαρμοσμένου στον τόπο μας και μάλιστα από τους ίδιους τους γεωργούς, σε μια εποχή που η οικολογική γεωργία στην Ελλάδα αναπτύσσεται ραγδαίως και η αναζήτηση κατάλληλου σπόρου  είναι επιβεβλημένη.

Κύριοι στόχοι του 1ου  Θερινού Σχολείου Σπόρων :

•  Να βελτιώσει την ικανότητα των γεωργών να διαχειρίζονται τηναγροβιοποικιλότητα μέσω της εκπαίδευσης και της ανταλλαγής εμπειριών.
•  Να ενδυναμώσει τα τοπικά συστήματα παραγωγής σπόρου ώστενα εξασφαλιστεί η επάρκεια τόσο του σπόρου όσο και της τροφής σε επίπεδο αυτοσυντηρούμενης κοινότητας.
• Να αναγνωρίσει πιθανές πηγές εσόδων για τους γεωργούς μέσωτης παραγωγής προϊόντων που βασίζονται στην τοπική γνώση και τους φυτογενετικούς πόρους.

Το φετινό πρόγραμμα έχει το χαρακτήρα εκπαίδευσης εκπαιδευτών και ειδίκευσης επιστημόνων ή γεωργών.

Δίνεται προτεραιότητα συμμετοχής στα εθνικά δίκτυα και κινήματα, τοπικές κοινωνίες και μελλοντικούς εκπαιδευτές που (θα) διαχειρίζονται ζητήματα αγροβιοποικιλότητας και  (θα) εμπλέκονται σε θέματα διατήρησης και αξιοποίησης παραδοσιακών ποικιλιών καθώς και στην επάρκεια εγχώριου σπόρου σε τοπικό επίπεδο.

Αντικείμενα εκπαίδευσης :
1.    Φυτογενετικοί πόροι στην Ελλάδα
2.    Αρχαιοβοτανική έρευνα – Παραδοσιακή  γεωργική γνώση
3.    Τράπεζες σπόρων και διατήρηση εκτός τόπου
4.    Παραδοσιακές καλλιέργειες και ποικιλίες- διατήρηση στον    αγρό
5.    Οικολογική, βιοδυναμική, φυσική καλλιέργεια  και σπόροι
6.    Οργανική  και βιοδυναμική βελτίωση φυτών (αξιολόγηση, επιλογή)
7.    Σποροπαραγωγή (κηπευτικά, μεγάλες καλλιέργειες)
8.    Σπόροι ελευθερίας και αυτάρκεια
9.    Η προστιθέμενη αξία στις παραδοσιακές ποικιλίες


Περισσότερες πληροφορίες: ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ 

http://greekseedschool.gr/

Η οργή ενάντια στην ραδιενέργεια

Σαν σήμερα 6 Αυγούστου του 1945 έχουμε τον πρώτο πυρηνικό όλεθρο στην ιστορία με το πυρηνικό έγκλημα των ΗΠΑ κατά του άμαχου πληθυσμού των πόλεων Χιροσίμα και Ναγκασάκι.

Πρόσφατα επίσης είχαμε μια έκθεση για την Φουκουσίμα η οποία προσπαθεί να υποβαθμίσει τον αντίκτυπο της καταστροφής, αγνοώντας ότι ο έγκαιρα καλυμμένος με σαρκοφάγο αντιδραστήρας του Τσερνομπίλ έχει μέχρι τώρα πάνω από 1 εκατομμύριο νεκρούς.

Δυστυχώς, 1,5 σχεδόν χρόνο μετά το φερόμενο ως ατύχημα της Φουκουσίμα κι ενώ η ραδιενέργεια εξακολουθεί να εκλύεται ασταμάτητα, η σαρκοφάγος που μπήκε από την πρώτη στιγμή στην αλήθεια υποβάθμισε μια καταστροφή πολλαπλάσια του Τσερνομπίλ και οδήγησε στον εφησυχασμό ότι το ζήτημα έκλεισε και ότι λίγο πολύ όλα είναι ΟΚ, σαν να μην έγινε δηλαδή τίποτε.

Έτσι μια μοναδική στα χρονικά του πλανήτη καταστροφή της οποίας ο αντίκτυπος θα ξεδιπλώνεται όλο και πιο τραγικός μπροστά μας τις επόμενες δεκαετίες, απέτυχε να γίνει καταδίκη για μια αμαρτωλή βιομηχανία η οποία υπάρχει αποκλειστικά χάρη στις κρατικές επιδοτήσεις.

Τα μέσα μαζικής προπαγάνδας εξασφάλισαν για μια ακόμη φορά την παραπλάνηση και την ανοχή του κόσμου η οποία, δίνοντας στην πυρηνική βιομηχανία παράταση ζωής, της δίνει εν λευκώ την άδεια να συνεχίσει την μαζική αλλά αόρατη εξάλειψη της ζωής στον πλανήτη με το πρόσχημα δήθεν της παραγωγής ενέργειας από μία «τεχνολογία» η οποία όλο και περισσότερο «φωνάζει» ότι σκόπιμα αναπτύχθηκε για έναν τέτοιο σκοπό.

Γιατί σε μια ανθρωπότητα που κυβερνάται από την λογική, μια τέτοια τεχνολογία που είναι απόλυτα εχθρική στη ζωή και της οποίας οι συνέπειες δεν ελέγχονται ούτε είναι δυνατός ο έλεγχός της σε περίπτωση ατυχήματος, δεν έχει θέση και ούτε εισάγεται.

Όμως με το να έχουμε επιτρέψει σε κάποιους  αρρωστημένους μεγαλομανείς να εξουσιάζουν την ανθρωπότητα - οι οποίοι τυφλωμένοι από τη ματαιοδοξία τους πιστεύουν ότι θα επιβιώσουν σαν τα ποντίκια στα υπόγεια καταφύγια τους, ενώ θα εξολοθρεύσουν την πλειοψηφία όλων εμάς στην επιφάνεια - ουσιαστικά έχουμε επιτρέψει την ακύρωση της λογικής και της αλήθειας.

Από εκεί και πέρα το πλαίσιο αναφοράς είναι η παράνοια του δικού τους αλαζονικού σκεπτικού το οποίο πλέον περιλαμβάνει την καθιέρωση κάθε ανωμαλίας και κάθε κακόβουλης «τεχνολογίας» (όπως «βιοτεχνολογία», «νανοτεχνολογία», κλπ).

Στην περίπτωση της Φουκουσίμα η υποταγή της ανθρωπότητας στο παραπάνω πλαίσιο επιτρέπει το προκλητικό για την νοημοσύνη μας αλλά και την ζωή μας θράσος να εξακολουθούν εις βάρος μας την ίδια κενολογία περί «ασφάλειας». Όμως μια τέτοια αναφορά παραπέμπει ουσιαστικά στην ασφάλεια του μη ανιχνεύσιμου αργού θανάτου (soft kill) των πληθυσμών από τις 429 και πλέον θανατηφόρες δόσεις ραδιενέργειας που αντιστοιχούν κατ’ άτομο, αφού οι αντιδραστήρες παραμένουν ανοιχτοί και συνεχίζουν να διαρρέουν το αόρατο, θανατηφόρο φορτίο τους σε όλο το βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη και στον Ειρηνικό.

Η οργή των Ιαπωνικού λαού αλλά και όλων των λαών του κόσμου είναι δικαιολογημένη και συνεχώς αυξανόμενη. Στο παρακάτω βίντεο από μια πρωτότυπη διαμαρτυρία που έγινε πριν λίγο καιρό στην Ιαπωνία εκφράζεται αυτή ακριβώς η οργή, όχι μόνο ενάντια στα πυρηνικά αλλά και κυρίως η οργή για το πως οι ανθρώπινες κοινωνίες παραδόθηκαν στα σχέδια των σκοτεινών κέντρων εξουσίας.

...

Μερικά αποσπάσματα από την διαμαρτυρία:

Πολύ καιρό πριν, τα ανθρώπινα όντα έχασαν το αληθινό νόημα του χρόνου, και εξαιτίας αυτού οι αισθήσεις τους αμβλύνθηκαν και έχασαν δημιουργικές δυνάμεις άλλων διαστάσεων που θα ήταν αδιανόητες σήμερα, όπως η τηλεπάθεια και οι προηγμένες δυνάμεις σκέψης.

Από τότε, οι κακοί άνθρωποι έχουν δημιουργήσει μια ψευδή αίσθηση του χρόνου για να αποπνίξουν αυτές τις ικανότητες. Χρησιμοποιώντας την επιστήμη της καταστροφής, έχτισαν πολιτισμούς εξαρτώμενους από υλικά πράγματα και δημιούργησαν τη θρησκεία για να επιβάλουν τους ιδιοτελείς κανόνες τους σε έναν συγχυσμένο λαό, ενώ στο παρασκήνιο, μονοπωλούσαν την ενέργεια και έχτιζαν οικονομίες με βάση το χρήμα, καταστρέφοντας τις ισχυρές φυσικές ικανότητές μας.

Μετά από χιλιάδες χρόνια, ήρθε η γενετική απώλεια μνήμης: μετά από πολλές μετενσαρκώσεις, εδώ είμαστε, έχοντας ξεχάσει εντελώς αυτές τις ικανότητες. Όλοι έχουμε συλλογική αμνησία! Μιλώντας για τετραδιάστατη επιστήμη και φιλοσοφία μπορεί να κάνει τους ανθρώπους που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για φαντασία να βαριούνται, οπότε επιτρέψτε μου να το θέσω απλά: Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, μερικοί άνθρωποι έχουν κάνει χρήματα με την καταστροφή της φύσης και παράγοντας ανεύθυνα επικίνδυνα προϊόντα, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούν τα μέσα για να εξαπατήσουν τις μάζες και προκαλούν φρικτό πόνο και μαρτύριο σε όσους βρίσκονται σε αρμονία με τη φύση.

Η ηλεκτρική ενέργεια που τροφοδοτεί τις ζωές μας δεν αποτελεί εξαίρεση - είναι χτισμένη στον πόνο των άλλων.

…

Οι εταιρείες ενέργειας παίρνουν περίπου 13 δισεκατομμύρια δολάρια επιδοτήσεων από την κυβέρνηση για την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής. Όταν επιλεγεί η θέση, η εταιρεία ενέργειας πλημμυρίζει με χρήματα τους ντόπιους. Πηγαίνουν τους άντρες σε μπαρ κονσομασιόν και τους ηλικιωμένους με ιαματικές πηγές. Και σε γεύματα με ποτό! Και τους λένε ψέματα ότι το πυρηνικό εργοστάσιο είναι καλό για την τοπική οικονομία. Έχουν ακόμη και εγχειρίδιο για το πώς να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα για να διαιρούν την κοινωνία σε υποστηρικτές και αντιπάλους. Και οι ψαράδες πωλούν τα δικαιώματα αλιείας τους για τεράστια ποσά. Στη συνέχεια, υπάρχει ένα μπαράζ δημοσίων σχέσεων που δεν είναι τίποτα άλλο παρά προπαγάνδα σχετικά με τα μέτρα ασφαλείας.

Από πού προέρχονται τα χρήματα για όλα αυτά; Από τους φόρους σας! Γι αυτό η Ιαπωνία έχει επιθετικά κατασκευάσει 59 πυρηνικά εργοστάσια, είτε σε λειτουργία, ή εκτός λειτουργίας, ή προγραμματιζόμενα. Αυτό σημαίνει ότι ζούμε τώρα με πάνω από 50 βόμβες δεμένες στο σώμα μας. Αν έστω και μία σκάσει, ολόκληρη η περιοχή γύρω της γίνεται ακατοίκητη για όλα τα έμβια όντα, και η μόλυνση εξαπλώνεται σιγά-σιγά παντού. Αυτό δεν είναι ευχάριστο να το φανταστείτε. Η Ιαπωνία έχτισε αυτούς τους αντιδραστήρες κάτω από το λάβαρο της ειρηνικής πυρηνικής ενέργειας, αλλά ο πραγματικός λόγος είναι ότι η κυβέρνηση θέλει πυρηνικά όπλα.

...

Πόσο ηλίθιο! Και τώρα άλλες εταιρείες που είχαν  κλείσει τους πυρηνικούς σταθμούς τους μετά τη Φουκουσίμα θέλουν να τους επανεκκινήσουν.

"Είναι ασφαλείς", λένε. Τι εννοείτε, ασφαλείς; Μήπως έχετε πάθει παράκρουση;

Είναι σε κατάστασης ολικής παραφροσύνης. Με όλο αυτό το παραμύθι "Είναι ασφαλείς, είναι ασφαλείς" έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου στους εαυτούς τους, όπως οι άνθρωποι σε ένα θρησκευτικό δόγμα.

Τι ηλίθιοι! Αλλά έχουμε εξαπατηθεί από αυτούς τους ηλίθιους, πράγμα που μας κάνει και εμάς επίσης ηλίθιους. Έχουμε εντελώς πέσει στην παγίδα τους!

…

Η τηλεόραση και εφημερίδες είναι τα εργαλεία για την εξαπάτηση του κοινού, και είναι πολύ χάλια στην Ιαπωνία. Οι ειδήσεις στη τηλεόραση είναι απαίσιες. Μόνο τώρα έχουν αρχίσει να αναφέρουν το πλουτώνιο - την πιο επικίνδυνη ουσία στον κόσμο! Ο αντιδραστήρας Νο. 3 της Φουκουσίμα είναι θερμικός αντιδραστήρας πλουτωνίου.

…

Ένας αντιδραστήρας που χρησιμοποιεί πλουτώνιο - Αυτός εξερράγη!

Αλλά ο τίτλος εφημερίδας την επόμενη μέρα είπε ότι ήταν μια «προγραμματισμένη διακοπή."

Αυτό είναι καθαρή προπαγάνδα! Πόσες ζωές ανθρώπων θα θυσιάσουν για να καλύψουν τα εγκλήματά τους;

Φτάνει πια, μπάσταρδοι!

Το πλουτώνιο είναι το πιο θανατηφόρο από τα άλλα ραδιενεργά υλικά.

Αν το αναπνεύσετε και μόνο σε μια μικρή ποσότητα, επιτίθεται στα κύτταρά σας και καταστρέφει το DNA τους, ώστε να μην μπορούν να αναπαραχθούν.

Αυτή είναι η ουσία που διέρρευσε, αλλά για πολύ καιρό, αυτά τα καθάρματα ποτέ δεν ανέφεραν το πλουτώνιο. Απλά συνέχισαν να επαναλαμβάνουν: «Δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος για την υγεία. Δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος για την υγεία." Αυτή η φράση θα πρέπει να κερδίσει το βραβείο προπαγάνδας. Αυτό είναι το οργανωμένο έγκλημα που διαπράττεται από μια συμμορία δολοφόνων.

Περισσότερες ζωές θα μπορούσαν να είχαν σωθεί αν είχαν αποκαλύψει περισσότερες πληροφορίες, και όχι μόνο για την πυρηνική ενέργεια. Εσείς οι άνθρωποι των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων, δεν είστε τίποτα άλλο παρά ανόητες μαζορέτες για την πυρηνική βιομηχανία. Έχετε καθόλου σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή, ηλίθιοι! Καθάρματα!

Αυτή τη στιγμή, αυτοί οι μπάσταρδοι που ψεύδονται και εξαπατούν δεν σκέφτονται τον ιαπωνικό λαό.

Απεγνωσμένα προσπαθούν να σκεφτούν δικαιολογίες για να αποφύγουν την ανάληψη ευθύνης για ό,τι έχουν κάνει. Αυτή είναι η δουλειά τους. «Ανθρώπινο λάθος»; Τι αστείο! Όλος ο κόσμος παρακολουθεί.

Ολόκληρο το σύμπαν παρακολουθεί! Ο καθένας μπορεί να δει αυτή την εξαπάτηση!

Τώρα, ο κόσμος περιμένει να δει πώς οι Ιάπωνες θα ξεπεράσουν αυτή τη φρίκη.

…

Έχουμε εκπληκτική τεχνολογία στην Ιαπωνία! Εάν είχαμε χρήμα για τα πυρηνικά, τότε οπωσδήποτε μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο της αποκλειστικά φυσικής ενέργειας. Γιατί λοιπόν να μην μπορούμε; Λόγω των πυρηνικών όπλων και του χρήματος! Βρώμικο καταραμένο χρήμα! Και το χρήμα τους έχει φέρει σε παροξυσμό! Οι εταιρείες ηλεκτρικής ενέργειας στην Ιαπωνία είναι μονοπώλια, έτσι είναι παράνομες!

Για ποιο λόγο πληρώνουμε όλοι φόρους; Όλα γίνονται για τα χρήματα, χρήματα, χρήματα!

Σίγουρα, τα χρήματα είναι σημαντικά, αλλά υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από τα χρήματα!

Μπορείτε να αγοράσετε ένα διαμέρισμα, αλλά δεν μπορείτε να αγοράσετε ένα σπιτικό.

Μπορείτε να αγοράσετε ένα ρολόι, αλλά δεν μπορείτε να αγοράσετε το χρόνο.

Μπορείτε να αγοράσετε ένα βιβλίο, αλλά δεν μπορείτε να αγοράσετε τη γνώση.

Μπορείτε να αγοράσετε ένα κρεβάτι, αλλά δεν μπορείτε να αγοράσετε τον ύπνο.

Τα χρήματα πληρώνουν το γιατρό, αλλά δεν μπορούν να θεραπεύσουν την ασθένεια.

Η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας καταστρέφει τη φύση.

…

Μένοντας απαθείς και εύπιστοι θα οδηγηθούμε στην καταστροφή!

Αυτό δεν σχετίζεται με το να μην έχουμε αρκετή ηλεκτρική ενέργεια, γιατί μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τη φύση.

Η μη αναστρέψιμη ζημιά έχει ήδη γίνει.

Δεν μιλάω μόνο για τα ζώα και τα φυτά που υπέστησαν ζημιά από τους εγωιστικούς τρόπους μας, γιατί εμείς ξέρουμε για ποιους πραγματικά θα πρέπει να λυπηθούμε;

Τα παιδιά!

Είναι το μέλλον μας!

Αν δεν τα προστατέψουμε, ποιος στο διάολο θα το κάνει;

Πενήντα, εκατό, ή διακόσια χρόνια από τώρα, οι άνθρωποι θα κοιτούν πίσω στην εποχή μας και θα λένε, "Ήταν ένα μάτσο Χίτλερ! Ήταν ένα μάτσο μανιακοί γενοκτονίας!"

Αν δούμε την αλήθεια πίσω από τα ψέματα, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς βία εν μία νυκτί!

Ανεξάρτητα από το πόσες παρακάμψεις θα κάνουμε, ή πόσες φορές αναγεννιόμαστε, ο στόχος παραμένει ο ίδιος: Αγάπη! Αγάπη!

Δεν είναι μια τετριμμένη λέξη, και μην ντρέπεστε να τη πείτε: "Αγάπη!"

Η αγάπη είναι αυτό που χρειαζόμαστε! Διαλαλήστε: «ΑΓΑΠΗ!"

Τώρα κάντε τα καθάρματα να ακούσουν! «Μπάσταρδοι!"

Φωνάξτε τους: «μπάσταρδοι!"

Τώρα λοιπόν σηκωθείτε και να κάντε τη φωνή σας να ακουστεί!

ΟΧΙ ΠΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!

ΟΧΙ ΠΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!

ΟΧΙ ΠΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!

ΚΛΕΙΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ!

ΕΞΑΛΕΙΨΤΕ ΤΗΝ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΡΑ!

Τα εμβολιασμένα παιδιά ασθενούν έως και 500% περισσότερο από τα μη εμβολιασμένα παιδιά

Πηγή: NaturalNews

Οι υπόνοιες επιβεβαιώθηκαν για εκείνους που είναι δύσπιστοι όσον αφορά τον εμβολιασμό των παιδιών τους. Μια μεγάλη πρόσφατη μελέτη επιβεβαιώνει άλλες ανεξάρτητες μελέτες-έρευνες που σύγκριναν μη εμβολιασμένα παιδιά με εμβολιασμένα παιδιά.

Όλα δείχνουν ότι τα εμβολιασμένα παιδιά έχουν δύο έως πέντε φορές περισσότερο ασθένειες της παιδικής ηλικίας, νοσήματα, και αλλεργίες από τα μη εμβολιασμένα παιδιά.

Αρχικά, η πρόσφατη ακόμα συνεχιζόμενη μελέτη σύγκρινε τα παιδιά που δεν έχουν εμβολιαστεί με την γερμανική εθνική έρευνα για την υγεία που διεξήχθη από την KiGGS στην οποία συμμετείχαν πάνω από 17.000 παιδιά μέχρι την ηλικία των 19. Αυτή η εν εξελίξει έρευνα-μελέτη ξεκίνησε από τον κλασικό ομοιοπαθητικό Andreas Bachmair.

Ωστόσο, η αμερικανική σύνδεση για την μελέτη του Bachmair μπορεί να βρεθεί στην ιστοσελίδα VaccineInjury.info η οποία έχει προσθέσει έναν σύνδεσμο για τους γονείς των εμβολιασμένων παιδιών να συμμετάσχουν στη μελέτη. Μέχρι στιγμής αυτή η εν εξελίξει έρευνα έχει επίσης πάνω από 11.000 συμμετέχοντες, κυρίως από τις ΗΠΑ. Άλλες μελέτες έχουν ερευνήσει μικρότερες ομάδες οικογενειών.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια. Φυσικά, καμία από αυτές τις μελέτες δεν προβλήθηκε από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Και καμία δεν χρηματοδοτήθηκε από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) ή τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ή οποιαδήποτε εθνικό ή διεθνή οργανισμό για την υγεία ή κάποια ιατρική επαγγελματική ομάδα (http://healthimpactnews.com).

Δεν τολμούν να συγκρίνουν την υγεία των μη εμβολιασμένων παιδιών με τα εμβολιασμένα παιδιά αντικειμενικά και έτσι να ρισκάρουν να διαταράξουν την μανία τους για τους εμβολιασμούς. Η εστίαση για όλες τις μελέτες ήταν ως επί το πλείστον στις παιδικές ασθένειες που εμφανίζονται καθώς τα παιδιά ωριμάζουν.

Οι δραματικές, εξουθενωτικές, ή θανατηφόρες βλάβες από τα εμβόλια δεν ήταν η κύρια εστίαση αφού πάρα πολύ λίγες, 5% ή λιγότερες, στην πραγματικότητα αναφέρονται στο Σύστημα Αναφοράς Ανεπιθύμητων Βλαβών από Εμβόλια (VAERS) στις ΗΠΑ για διάφορους λόγους όπως:

* Είναι ένα περίπλοκο σύστημα που απαιτεί χρόνο από την πρακτική ενός γιατρού.

* Οι περισσότεροι γονείς δεν γνωρίζουν τίποτα γι αυτό.

* Μόνο οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις που εμφανίζονται αμέσως μετά τους εμβολιασμούς λαμβάνονται υπόψη.

* Εφόσον το VAERS είναι προαιρετικό, οι περισσότεροι γιατροί δεν θέλουν να ενοχοποιήσουν τους εαυτούς τους με βλάβες από τους εμβολιασμούς και έτσι συντηρούν την άρνησή τους για τους κινδύνους των εμβολίων.

Κατά συνέπεια, ακόμη και οι πιο φοβερές παρενέργειες ελάχιστα αναγνωρίζονται, ενώ τα μακροπρόθεσμα αρνητικά θέματα υγείας που προκύπτουν από τα εμβόλια δεν θεωρούνται καν ότι σχετίζονται με αυτά.

Συνόψιση διαφορετικών μελετών

Οι ασθένειες της παιδικής ηλικίας που τέθηκαν συνήθως στους ερωτηθέντες από τις ανεξάρτητες έρευνες αφορούσαν το άσθμα, την επανεμφανιζόμενη αμυγδαλίτιδα, τη χρόνια βρογχίτιδα, την ιγμορίτιδα, τις αλλεργίες, το έκζεμα, τις μολύνσεις αυτιών, τον διαβήτη, τις διαταραχές του ύπνου, την ενούρηση, την δυσλεξία, τις ημικρανίες, την υπερκινητικότητα, την ΔΕΠ (διαταραχή Έλλειψης Προσοχής), την επιληψία, τη κατάθλιψη, και την πιο αργή ανάπτυξη του λόγου ή των κινητικών δεξιοτήτων.

Το 1992, μια ομάδα από την Νέα Ζηλανδία ονομαζόμενη «Εταιρεία Ενημέρωσης για την Ανοσοποίηση» (Immunization Awareness Society) ερεύνησε 245 οικογένειες με συνολικά 495 παιδιά. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε 226 εμβολιασμένα και 269 μη εμβολιασμένα. Ογδόντα ένα οικογένειες είχαν και εμβολιασμένα και μη εμβολιασμένα παιδιά.

Οι διαφορές ήταν δραματικές, με τα μη εμβολιασμένα παιδιά να έχουν πολύ λιγότερο ποσοστό των κοινών ασθενειών της παιδικής ηλικίας από τα εμβολιασμένα παιδιά.

(http://www.vaccineinjury.info/images/stories/ias1992study.pdf).

Από μια διαφορετική έρευνα στη πόλη Christchurch της Νέας Ζηλανδίας, μεταξύ των παιδιών που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια ή μετά το 1977, κανένα από τα μη εμβολιασμένα παιδιά δεν εκδήλωσε περιστατικά άσθματος, ενώ σχεδόν το 25% των εμβολιασμένων παιδιών υποβλήθηκαν σε θεραπεία για το άσθμα έως την ηλικία των 10 (http:// www.vaccineinjury.info/images/stories/ias1992study.pdf).

Πολλά από τα σχόλια των γονιών με μη εμβολιασμένα παιδιά στο VaccineInjury.info σχετικά με την συνεχιζόμενη έρευνα Bachmair αναφέρονταν στον κίνδυνο του εμβολιασμού και στο πως μπορεί να επιτευχθεί πραγματική ανοσία με φυσικά τρόπο (http://www.vaccineinjury.info).

Μια ανοσολόγος με διδακτορικό που έγραψε το βιβλίο «Η Αυταπάτη των Εμβολίων» (Vaccine Illusion), η Δρ Tetyana Obukhanych, έχει στραφεί ενάντια στο δόγμα της ιατρικής της εκπαίδευσης. Και υποστηρίζει ότι η αληθινή ανοσία σε κάθε ασθένεια δεν παρέχεται από τα εμβόλια αλλά από την έκθεση στη νόσο, είτε την κολλήσει κάποιος είτε όχι (http://www.vaccinationcouncil.org).

Ίσως η πιο άτυπη έρευνα σε επίπεδο οικογενειών που γίνεται τώρα είναι από τον Tim O'Shea, DC, συγγραφέα του βιβλίου «Ο Εμβολιασμός δεν είναι Ανοσοποίηση» (Vaccination is Not Immunization). Αυτός απλά ζητά από τους γονείς με μη εμβολιασμένα παιδιά να του στέλνουν e-mail με συγκρίσεις της υγείας των παιδιών τους με τα εμβολιασμένα παιδιά φιλικών οικογενειών που γνωρίζουν. Αυτό και πολλά άλλα είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα του (http://www.thedoctorwithin.com).

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για το άρθρο αυτό:

http://healthimpactnews.com

http://www.vaccineinjury.info/images/stories/ias1992study.pdf

Συνδέσεις για συμμετοχή στην έρευνα Bachmair εδώ: http://www.vaccineinjury.info

http://www.vaccinationcouncil.org

http://www.thedoctorwithin.com

Ίσως ενδιαφέρει τους αναποφάσιστους: http://churnyourown.com/2011/11/28/vaccine-controversy/

Συνήθεις παρανοήσεις για την παγκόσμια θέρμανση

http://www.friendsofscience.org/index.php?id=3

Μύθος 1: Οι παγκόσμιες θερμοκρασίες αυξάνονται με ταχύ, πρωτοφανή ρυθμό.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Ακριβείς παρατηρήσεις από δορυφόρο, μπαλόνι και σε κορυφές βουνών που έγιναν τις τρεις τελευταίες δεκαετίες δεν έχουν δείξει καμία σημαντική αλλαγή στον μακροπρόθεσμο ρυθμό αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη. Οι μέσες τιμές ενδείξεων των σταθμών εδάφους δείχνουν μια ήπια αύξηση της θερμοκρασίας του 0,6 έως 0.8C κατά τη διάρκεια των τελευταίων 100 ετών, η οποία είναι σαφώς εντός των φυσικών διακυμάνσεων που καταγράφονται κατά την τελευταία χιλιετία. Το δίκτυο επίγειων σταθμών υποφέρει από άνιση κατανομή σε όλο τον κόσμο. Οι σταθμοί βρίσκονται κατά προτίμηση σε αναπτυσσόμενες αστικές και βιομηχανικές περιοχές, οι οποίες παρουσιάζουν σημαντικά υψηλότερες ενδείξεις από εκείνες των παρακείμενων αγροτικών περιοχών. Δύο επιστημονικές ομάδες έχουν δείξει ότι η διόρθωση της ένδειξης θερμοκρασίας της επιφάνειας λόγω των επιπτώσεων της αστικής ανάπτυξης θα μείωνε στο μισό την τάση αύξησης της θερμοκρασίας στην ξηρά από το 1980.

Δεν έχει υπάρξει καταγραφή καταστροφικής αύξησης της θερμοκρασίας.

Μύθος 2: Η γραφική παράσταση που έχει την μορφή «ραβδί του χόκεϋ» αποδεικνύει ότι η γη έχει βιώσει μια σταθερή, πολύ σταδιακή μείωση της θερμοκρασίας για 1000 χρόνια, στη συνέχεια, πρόσφατα ξεκίνησε μια ξαφνική αύξηση.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Σημαντικές αλλαγές στο κλίμα έχουν συνεχώς συμβεί καθ’ όλη την διάρκεια του γεωλογικού χρόνου. Για παράδειγμα, η μεσαιωνική θερμή περίοδος, από περίπου το 1000 ως το 1200 μ.Χ. (όταν οι Βίκινγκς καλλιεργούσαν στην Γροιλανδία), ακολουθήθηκε από μια περίοδος γνωστή ως Μικρή Εποχή των Παγετώνων. Από τα τέλη του 17ου αιώνα η "μέση θερμοκρασία του πλανήτη" έχει αρχίσει να αυξάνεται με τον χαμηλό σταθερό ρυθμό που αναφέρθηκε παραπάνω. Αν και από το 1940 - 1970 οι θερμοκρασίες στην πραγματικότητα έπεσαν, οδηγώντας σε έναν παγκόσμιο τρόμο ψύξης.

Η γραφική παράσταση «ραβδί του χόκεϋ», η αγαπημένη αφίσα τόσο του IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change - Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή) του ΟΗΕ και του υπουργείου Περιβάλλοντος του Καναδά, αγνοεί τις ιστορικά καταγραμμένες κλιματικές μεταβολές, και έχει πλέον αποδειχθεί ότι είναι εσφαλμένη καθώς και στατιστικά αναξιόπιστη. Πρόκειται για μια κατασκεύασμα ηλεκτρονικών υπολογιστών και μάλιστα λανθασμένο.

Μύθος 3: Το ανθρώπινα παραγόμενο διοξείδιο του άνθρακα (CO₂) έχει αυξηθεί κατά τα τελευταία 100 χρόνια, προσθέτοντας στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, θερμαίνοντας έτσι τον πλανήτη.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα έχουν πράγματι αλλάξει για διάφορους λόγους, ανθρώπινους και άλλους, όπως ακριβώς έχουν κάνει καθ’ όλη την διάρκεια του γεωλογικού χρόνου. Από την αρχή της βιομηχανικής επανάστασης, το περιεχόμενο του CO₂ στην ατμόσφαιρα έχει αυξηθεί. Ο ρυθμός αύξησης κατά την περίοδο αυτή αυξήθηκε επίσης από το περίπου 0,2% ανά έτος στο σημερινό ποσοστό της τάξης του 0,4% ανά έτος, το οποίο έχει πλέον παραμείνει σταθερό για τα τελευταία 25 χρόνια. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι το CO₂ είναι η βασική κινητήρια δύναμη της θέρμανσης του πλανήτη. Όπως έχει μετρηθεί σε πυρήνες πάγου που χρονολογούνται σε διάρκεια πολλών χιλιάδων ετών, τα επίπεδα του CO₂ κινούνται προς τα πάνω και κάτω αφότου η θερμοκρασία έχει κάνει το ίδιο, και ως εκ τούτου είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία της θέρμανσης. Γεωλογική εργασία πεδίου σε πρόσφατα ιζήματα επιβεβαιώνει αυτήν την αιτιολογική σχέση. Υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία ότι, καθώς οι θερμοκρασίες κινούνται προς τα πάνω και προς τα κάτω φυσικά και κυκλικά δια μέσου της ηλιακής ακτινοβολίας, και των τροχιακών και γαλαξιακών επιρροών, τα θερμαινόμενα επιφανειακά στρώματα των ωκεανών του πλανήτη αποβάλλουν περισσότερο CO2, ως αποτέλεσμα.

Μύθος 4: Το CO₂ είναι το πιο συνηθισμένο αέριο του θερμοκηπίου.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Τα αέρια του θερμοκηπίου αποτελούν περίπου το 3% της ατμόσφαιρας κατ’ όγκο. Αποτελούνται από διάφορα ποσά, (περίπου 97%) υδρατμών και νεφών, ενώ το υπόλοιπο αφορά τα αέρια όπως το CO₂, CH₄ (μεθάνιο), το όζον και N₂O (υποξείδιο του αζώτου), εκ των οποίων το διοξείδιο του άνθρακα είναι το μεγαλύτερο ποσό. Ως εκ τούτου, το CO₂ αποτελεί περίπου το 0,039% της ατμόσφαιρας. Ενώ τα ασήμαντα σε ποσοστό αέρια είναι πιο αποτελεσματικά ως «πράκτορες του θερμοκηπίου» από τους υδρατμούς και τα σύννεφα, τα τελευταία έχουν συντριπτική επίδραση λόγω του μεγάλου τους όγκου και - τελικά - πιστεύεται ότι είναι υπεύθυνα για το 75% του «φαινόμενου του θερμοκηπίου». Σε τρέχουσες συγκεντρώσεις, μια 3% αλλαγή των υδρατμών στην ατμόσφαιρα, θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα με μια μεταβολή 100% των εκπομπών CO₂.

Αυτοί που αποδίδουν την αλλαγή του κλίματος στο CO₂ αναφέρουν σπάνια αυτά τα σημαντικά γεγονότα.

Μύθος 5: Τα μοντέλα υπολογιστών επιβεβαιώνουν ότι οι αυξήσεις του CO₂ θα προκαλέσουν σημαντική θέρμανση του πλανήτη.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Τα υπολογιστικά μοντέλα υποθέτουν ότι το CO₂ είναι ο κύριος οδηγός του κλίματος, και ότι ο Ήλιος έχει μια ασήμαντη επίδραση στο κλίμα. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς το αποτέλεσμα ενός μοντέλου για να επιβεβαιώσεις ή να αποδείξεις την αρχική παραδοχή του - αυτό είναι κυκλικός συλλογισμό και είναι παράλογο. Τα μοντέλα των υπολογιστών μπορούν να προγραμματιστούν ώστε περίπου να ταιριάζουν με την άνοδο της θερμοκρασίας του 20^ου αιώνα, με την ρύθμιση πολλών εισαγόμενων παραμέτρων και την χρήση ισχυρής θετικής ανατροφοδότησης. Δεν «αποδεικνύουν» τίποτα. Επίσης, τα υπολογιστικά μοντέλα πρόβλεψης της θέρμανσης του πλανήτη είναι αδύνατον να συμπεριλάβουν σωστά τις επιπτώσεις του ήλιου, των κοσμικών ακτίνων και των νεφών. Ο ήλιος είναι μια σημαντική αιτία της μεταβολής της θερμοκρασίας στην επιφάνεια του εδάφους, καθώς η λαμβανόμενη ακτινοβολία αλλάζει συνεχώς. Αυτό συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό με κυκλικό τρόπο. Ο αριθμός και το μήκος του χρόνου των ηλιακών κηλίδων μπορεί να συσχετίζονται στενά με τις μέσες θερμοκρασίες της Γης, π.χ. την Μικρή Εποχή των Παγετώνων και την Μεσαιωνική θερμή περίοδο. Η ποικίλης έντασης ηλιακή θερμική ακτινοβολία επηρεάζει την θερμοκρασία της επιφάνειας των ωκεανών και των ρευμάτων. Το θερμότερο νερό των ωκεανών αποβάλλει αέρια, μερικά από τα οποία είναι το CO₂. Η ηλιακή ακτινοβολία παρεμβαίνει στην ροή των κοσμικών ακτίνων, επηρεάζοντας έτσι την ποσότητα ιονισμένων πυρήνων που ελέγχουν νεφοκάλυψη.

Μύθος 6: Ο ΟΗΕ απέδειξε ότι οι ανθρωπογενείς εκπομπές CO2 προκαλούν την θέρμανση του πλανήτη.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Σε μια έκθεση του 1996 από τον ΟΗΕ για την θέρμανση του πλανήτη, δύο δηλώσεις διαγράφηκαν από το τελικό σχέδιο. Είναι οι εξής:

1) «Καμία από τις μελέτες που αναφέρεται ανωτέρω έδειξε σαφή απόδειξη ότι μπορούμε να αποδώσουμε τις παρατηρούμενες αλλαγές του κλίματος σε αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου.»

2) «Καμία μελέτη μέχρι σήμερα δεν έχει θετικά αποδώσει το σύνολο ή μέρος των κλιματικών αλλαγών σε ανθρωπογενείς αιτίες.»

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ακόμη καμία επιστημονική απόδειξη ότι οι ανθρωπογενείς εκπομπές CO₂ προκαλούν σημαντική θέρμανση του πλανήτη.

Μύθος 7: Το CO₂ είναι ρύπος.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Αυτό είναι απολύτως αναληθές. Το άζωτο αποτελεί το 80% της ατμόσφαιράς μας. Δεν θα μπορούσαμε να ζούμε σε άζωτο 100%. Το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι περισσότερο ρύπος από ότι είναι το άζωτο. Το CO₂ είναι απαραίτητο για τη ζωή στη γη. Είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη των φυτών διότι η αυξημένη πρόσληψη CO₂ ως αποτέλεσμα της αύξησης της ατμοσφαιρικής συγκέντρωσης κάνει πολλά δέντρα και άλλα φυτά να αναπτύσσονται πιο δυναμικά. Δυστυχώς, η κυβέρνηση του Καναδά έχει συμπεριλάβει το CO₂ με μια σειρά από πραγματικά τοξικές και επιβλαβείς ουσίες που αναφέρονται στον νόμο προστασίας του περιβάλλοντος, μόνο ως μέσο τους για να το ελέγξουν αυτό πολιτικά.

Μύθος 8: Η υπερθέρμανση του πλανήτη θα προκαλέσει περισσότερες καταιγίδες και άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Δεν υπάρχει απολύτως καμία επιστημονική ή στατιστική ένδειξη που να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς αυτούς σε παγκόσμια κλίμακα. Περιφερειακές διαφορές μπορεί να συμβούν. Τα αυξανόμενα ασφάλιστρα και κόστη επισκευής των υποδομών, ιδιαίτερα στις παράκτιες περιοχές, μερικές φορές αποδίδονται ως το αποτέλεσμα της αύξησης της συχνότητας και της σοβαρότητας των καταιγίδων, ενώ στην πραγματικότητα είναι συνάρτηση της αυξανόμενης πυκνότητας του πληθυσμού, του κλιμακούμενου κόστους ανάπτυξης, και της όλο και περισσότερης αναφοράς από τα μέσα ενημέρωσης.

Μύθος 9: Η υποχώρηση των παγετώνων και η αποκόλληση ογκωδών τμημάτων πάγων είναι η απόδειξη της θέρμανσης του πλανήτη.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Οι παγετώνες υποχωρούν και αυξάνονται κυκλικά για εκατοντάδες χρόνια. Η πρόσφατη τήξη των παγετώνων είναι μια συνέπεια της εξόδου από την πολύ δροσερή περίοδο της Μικρής Εποχής των Παγετώνων. Τα ογκώδη τμήματα πάγου αποκολλώνται εδώ και αιώνες. Οι επιστήμονες γνωρίζουν τουλάχιστον 33 περιόδους που οι παγετώνες αυξάνονται και στη συνέχεια υποχωρούν. Είναι φυσιολογικό. Εκτός αυτού, η υγεία των παγετώνων εξαρτάται εξίσου από την συμπύκνωση των υδρατμών επί του εδάφους, όπως και την θερμοκρασία.

Μύθος 10: Οι πόλοι της γης θερμαίνονται. Οι πάγοι των πόλων σπάνε και λιώνουν και η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Η γη είναι μεταβλητή. Η δυτική Αρκτική μπορεί να γίνεται πιο ζεστή, λόγω των κυκλικών γεγονότων στον Ειρηνικό Ωκεανό, αλλά η Ανατολική Αρκτική και η Γροιλανδία γίνονται πιο κρύες. Η μικρή χερσόνησος Palmer της Ανταρκτικής γίνεται θερμότερη, ενώ η κύρια Ανταρκτική στην πραγματικότητα ψύχεται. Η πυκνότητα των πάγων αυξάνονται τόσο στη Γροιλανδία όσο και στην Ανταρκτική.

Η παρακολούθηση των επιπέδων της θάλασσας στον Ειρηνικό (Tuvalu-Τουβαλού) και στον Ινδικό Ωκεανό (Μαλδίβες) δεν έχει δείξει κανένα ίχνος ανόδου της στάθμης της θάλασσας.

Περμακουλτούρα χωρίς ζωικές εισροές (Veganic)

Η veganic καλλιέργεια είναι τόσο παλιά όσο και ο veganism. Ήδη από το ξεκίνημα το 1944 οι θεμελιωτές του veganism έθεσαν τον στόχο της διαφύλαξης της υγείας και της γονιμότητας του εδάφους και επεδίωξαν μιαν άλλη καλλιέργεια η οποία, τιμώντας το vegan ιδεώδες δεν έχει καθόλου ζωικές εισροές και της οποίας οι μέθοδοι μιμούνται την φυσική καλλιέργεια. Η καλλιέργεια αυτή ονομάστηκε Veganic.

Το ζήτημα λοιπόν της παραγωγής τροφής (φυτικής στην προκειμένη περίπτωση) είναι κεντρικό στον veganism και η καλλιέργεια στοχεύει στην αειφορία, στην αφθονία και στην διατροφική ασφάλεια, συμβαδίζοντας σε γενικές γραμμές με τις προτάσεις άλλων  πρωτοπόρων ιδεών στον χώρο της καλλιέργειας (φυσική καλλιέργεια και περμακουλτούρα). Όμως η veganic καλλιέργεια είναι ένα βήμα παραπέρα και μια καλλιέργεια ιδανική μιας και όλοι πλέον οι συμβαλλόμενοι (άνθρωποι, ζώα, οικοσύστημα) συνυπάρχουν αρμονικά και δίκαια στην διαδικασία.

Η Helen Atthowe είναι μια έμπειρη veganic καλλιεργήτρια η οποία δείχνει στην πράξη πως αυτή η καλλιέργεια μπορεί να συνδυάζει τα φαινομενικά ασυνδύαστα: την μη εκμετάλλευση των ζώων, την αειφορία, την υψηλή απόδοση και ποιότητα και την μετατροπή των γεωργικών εκτάσεων σε πλούσια οικοσυστήματα όπου η βιοποικιλότητα είναι ευπρόσδεκτη να υπάρχει και να ευημερεί.

Στο βίντεο (ελληνικοί υπότιτλοι) που ακολουθεί μας δείχνει τι σημαίνει στη πράξη veganic περμακουλτούρα.

Το παρακάτω κείμενο είναι από την ιστοσελίδα της Helen Atthowe και περιγράφει λεπτομερέστερα την εμπειρία της.

Ένα μονοπάτι στην Veganic περμακουλτούρα

Από την Βιολογική στην Veganic και παραπέρα ....

Ήμουν βιοκαλλιεργήτρια όταν τα βιολογικά ήταν άγνωστα. Το 1988, κατάφερα τη μετάβαση 800 στρεμμάτων με 9 λαχανικά και φρούτα από καλλιέργεια ολοκληρωμένης διαχείρισης των επιβλαβών οργανισμών σε πιστοποιημένη βιολογική. Όταν η οργανική έγινε της μόδας, είχα μετακινηθεί στη γεωργική οικολογία, με την κάλυψη της βιοποικιλότητας και του εδάφους (ζωντανά προστατευτικά στρώματα  και χλωρή λίπανση) με δική μου φάρμα στη Μοντάνα.

Το 2004 δούλευα σε μια πιο μόνιμη οργανική γεωργία χρησιμοποιώντας τεχνικές καλλιέργειας συντήρησης που μειώνουν την άροση, και πειραματιζόμουν με οργανική καλλιέργεια μη άροσης. Το ονόμασα αγρο-οικολογία.

Τώρα η εστίασή μου πάει πάλι πιο πέρα, πέρα από την οικολογία και τη βιολογική καλλιέργεια στην veganic καλλιέργεια η οποία σημαίνει μόνιμη κάλυψη του εδάφους.

Η Veganic περμακουλτούρα είναι ο τρόπος μου να τιμήσω όλα τα έμβια όντα και να καλλιεργώ με μια ασυμβίβαστη προσπάθεια που θα κρατά όλα τα όντα στη ζωή και σε ανάπτυξη. Η Veganic περμακουλτούρα είναι η θέληση να εξισορροπήσω την ύπαρξή μου με τον φυσικό κόσμο. Αυτό σημαίνει τον σεβασμό του θεμελιώδους δικαιώματος της ζωής για όλα τα όντα, από τους μικροοργανισμούς του εδάφους τους οποίους προσπαθώ να μην ενοχλώ με το όργωμα, τα πουλιά, τις πεταλούδες, και τα έντομα τα οποία δεν δηλητηριάζω με εντομοκτόνα, τα ζιζάνια που δεν σκοτώνονται με ζιζανιοκτόνα, και τα ζώα που δεν σκοτώνονται για τροφή.

Έφτασα σ’ αυτό το όραμα στη Βρετανική Κολομβία, μετά από μια μέρα στο θερμοκήπιο φροντίζοντας τα φυτά. Στο δρόμο της επιστροφής στο σπίτι, τραγούδησα στα θαλάσσια λιοντάρια και βρυχήθηκα μαζί τους. Χόρεψα στα ψηλά βράχια με τις ποώδεις κορυφές και αισθάνθηκα τα βρύα ιερά κάτω από τα πόδια μου. Τι άλλο χρειάζεται για να με διδάξει και να με παρακινήσει για να ξυπνώ καθημερινά με σκοπό να υπηρετώ τον φυσικό κόσμο και όλους τους οργανισμούς σε αυτόν; Τότε είδα το βίντεο Γήινοι (Earthlings) και η διαδρομή μου ήταν σαφής.

Έτσι, προσπαθώ να δημιουργήσω έναν veganic δασόκηπο με βάση τη λειτουργία των δασικών οικοσυστημάτων, γεμάτο αιωνόβια ως επί το πλείστον, τοπικά, και μη ενδημικά φυτά, με αρκετή ποικιλία και δομή για να είναι σπίτι για την άγρια ζωή, ενώ ταυτόχρονα παράγει τροφή για ανθρώπους και μη ανθρώπους, που συνυπάρχουν μαζί με ελάχιστη σύγκρουση. Τα ζώα δεν χρησιμοποιούνται σε αυτό το σύστημα, για τροφή ή για την κοπριά. Περιπλανώνται μέσα από αυτό και εντάσσονται μέσα του ως επικονιαστές, βιολογικοί διαχειριστές, ή παροχείς υπηρεσιών, και καταναλωτές.

Όλη η τροφή και η θρέψη προέρχεται από φρούτα, ξηρούς καρπούς, λαχανικά, φασόλια και δημητριακά. Τα δημητριακά καλλιεργούνται σε μια ποικίλη πολυκαλλιέργεια με όσπρια και βότανα ανθοφορίας.

Η Veganic περμακουλτούρα δεν είναι μια δίαιτα ή ένας κήπος για όλους, αλλά εγώ ήθελα να είναι! Ο Michael Pollan, στο Δίλημμα του παμφάγου, θεωρεί την vegan διατροφή περισσότερο εξελιγμένη, αλλά μη πρακτική. Τα τελευταία 17 χρόνια, πολλοί βιοκαλλιεργητές έχουν σχολιάσει το ελάχιστο όργωμα μου και το ζωντανό αχυρόστρωμα ως μη πρακτικό σύστημα, αν και οι αποδόσεις και η ποιότητα μου συναγωνίζονται αυτές των περισσότερων βιολογικών εκμεταλλεύσεων της χώρας και μερικές από τις μεθόδους τώρα χρησιμοποιούνται από το μεγαλύτερο βιολογικό αγρόκτημα στο Κολοράντο. Ως εκ τούτου, η veganic περμακουλτούρα με εξάρτηση από την δασοκαλλιέργεια καταλήγει να θεωρείται εκθετικά ανέφικτη! Ναι, συμφωνώ, δεν είναι πρακτική, εάν κάποιος έχει μια πολύ, πολύ εστιασμένη νοοτροπία. Ίσως τα 17 χρόνια μου με πειράματα αγρο-οικολογίας και τα βίντεο θα σας μιλήσουν ακόμα και αν η veganic περμακουλτούρα δεν το καταφέρει. Η Αγρο-οικολογία είναι ένα όμορφο βήμα στο μονοπάτι που πήρα.

Λαχανάκια Βρυξελών χωρίς όργωμα

Εικόνα από

veganicpermaculture.com

Δασοκηπουρική

Για μένα, τα δάση, η δασοκηπουρική έχει οικολογικό νόημα και η vegainc περμακουλτούρα έχει αίσθηση της ηθικής. Περίπου τριάντα τοις εκατό της επιφάνειας της γης καλύπτεται από δάση της εύκρατης ζώνης. Όταν οι άνθρωποι κόβουν τα δάση για ξύλο και για να καθαρίσουν τη γη για χωράφια σιτηρών και βοσκοτόπων, υπάρχει συχνά η διάβρωση, η απώλεια του εδάφους, η υποβάθμιση του εδάφους, και σίγουρα μια τεράστια μείωση της φυτικής, ζωικής, αμφίβιας, μικροβιακής, και εντομολογικής βιοποικιλότητας. Πολλοί άνθρωποι στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη σχεδιάζουν και δημιουργούν τώρα δασόκηπους, που βασίζονται σε φρουτόδεντρα και φυτά του δάσους του βόρειου ημισφαίριου, όπως τα κεράσια, τα βερίκοκα, τις άγριες και καλλιεργούμενες ποικιλίες δαμάσκηνων, τα αχλάδια, τα μήλα, τα μούρα, τους λωτούς, τα καρύδια, τα καρύδια πεκάν, τα αμύγδαλα, και τα κάστανα.

Κλείστε τα μάτια σας και περιπλανηθείτε σε αυτό το όραμα: μικροί και μεγάλοι καρποφόροι θάμνοι, όπως τα σμέουρα, τα βατόμουρα, τα μούρα, οι άγριες και οι καλλιεργούμενες ποικιλίες σταφίδας, οι καρποί  των διάφορων άλλων τύπων μούρων, τα σύκα, και τα φουντούκια να μπερδεύονται μέσα στα κενά των φρουτόδεντρων και των καρπόδεντρων. Ιθαγενή αγριολούλουδα, άγρια βρώσιμα χόρτα (όπως τσουκνίδα), πολυετή ποώδη φυτά, βρώσιμα μανιτάρια, λαχανικά ετήσια και πολυετή λαχανικά, όπως αγκινάρες Ιερουσαλήμ, καλύπτουν και σκιάζουν το έδαφος. Αμπέλια σκαρφαλώνουν στα δέντρα και θάμνοι με φρούτα όπως ακτινίδια, σταφύλια, και πασσιφλόρες(passionflower), κρεμαστά κάτω από το φύλλωμα. Πρόκειται για μια 3-όροφη δομή παρά για μια γεωργία όλων σε ένα επίπεδο, όπως τα χωράφια με τα δημητριακά ή τη ντομάτα. Το κύριο μέρος του κήπου είναι τα δέντρα και οι θάμνοι, με εδαφοκάλυψη από βρώσιμες ρίζες, φύλλα, και τα ετήσια φρουτοφόρα φυτά.

Υπάρχουν τόσες πολλές λύσεις και επιλογές όταν σταμάτησα να σκέφτομαι με τους στενούς όρους της συμβατικής παραγωγής τροφίμων και των μονοκαλλιεργειών που καλλιεργούμε σε όλο τον κόσμο: καλαμπόκι, σιτάρι, ρύζι, και ευθείες σειρές λαχανικών και φρούτων, που περιβάλλονται από ακάλυπτο, γυμνό έδαφος!

Πολλά δέντρα και θάμνοι από το συμβατικό οργανικό περιβόλι μου και τις ιθαγενείς δενδροστοιχίες τα πάνε καλά στον δασόκηπο.

Μερικά από τα νέα είδη για τον δασόκηπό μου περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

Ο Eleagnus multiflora είναι ένα εγγενής θάμνος της Ασίας, ο οποίος είναι ξάδελφος σε έναν από τους αγαπημένους μου παραποτάμιους θάμνους, ιθαγενείς εδώ στα βορειοδυτικά. Τα μούρα είναι μια καλή πηγή απαραίτητων λιπαρών οξέων, ασυνήθιστο για ένα φρούτο. Τα μούρα μπορούν να γίνουν πουρέ και να αλειφτούν (όπως το βούτυρο ή το επεξεργασμένο vegan υποκατάστατο που γίνεται από φυτικά έλαια). Υπάρχει κάποια ένδειξη ότι αυτό το φυτό μπορεί να σταματήσει την ανάπτυξη του καρκίνου στα ζώα και τον άνθρωπο.

Υπάρχουν τουλάχιστον 8 είδη μουριάς από όλο τον κόσμο και την βόρεια Αμερική, που θα μπορούσαν να μεγαλώσουν στον κήπο μου. Μια ποικιλία μαύρου μούρου (Morus nigra) από την Νοτιοδυτική Ασία παράγει μούρα 12 πόντων και πολλά κιλά φρούτων ανά δέντρο. Με αυτή την ποικιλομορφία, τον όγκο και τα αρκετά δέντρα που φυτεύτηκαν από κάθε είδος, θα μπορείτε να θρέψετε τους ανθρώπους και την άγρια ζωή, χωρίς συγκρούσεις. Κηπουρική της συναίνεσης μεταξύ των αισθανόμενων όντων!

Υπάρχουν 2 είδη λωτών που μπορούν να μεγαλώσουν στον κήπο μου, όπως ένα ιαπωνικό είδος με μια ποικιλία που ονομάζεται Saijo που παράγει τα μικρά, γλυκά, φρούτα σε ένα δέντρο μεσαίου ύψους. Είναι φυτό σκληραγωγημένο στο κρύο. Ο Αμερικανικός λωτός (Diospyros virginiana) είναι ενδημικό στα ανατολικά των ΗΠΑ και είναι υψηλότερος σε θρεπτικά συστατικά όπως η βιταμίνη C και το ασβέστιο από τον ιαπωνικό. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να ζητάτε από τις αγελάδες να παράγουν γαλακτοκομικά προϊόντα για μας, αφού μπορούμε να πάρουμε το ασβέστιο από τα φρούτα, τους ξηρούς καρπούς και τα λαχανικά.

Περισσότερα για την veganic καλλιέργεια στην ιστοσελίδα της Helen Atthowe:

http://veganicpermaculture.com/

Δεν μπορεί να υπάρξει κριτική του καπιταλισμού χωρίς κριτική της Πατριαρχίας!

Γιατί η Αριστερά δεν αποτελεί εναλλακτική λύση

Claudia von Werlhof *

* Καθηγήτρια Γυναικείων Σπουδών στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας, του Πανεπιστημίου του Innsbruck της Αυστρίας

Δημοσιεύτηκε στο: CNS - Καπιταλισμός - Φύση - σοσιαλισμός, Vol. 18, Nr. 1, Νέα Υόρκη / Λονδίνο (Routledge), Μάρτιος 2007, σελ. 13-27

Φεμινιστική έρευνα και Αριστερά

Από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970, μια μοναδική πολιτική κατανόηση αναδύθηκε μέσα στο νέο κίνημα των  γυναικών. Ένα κίνημα που δεν αμφισβητούσε μόνο τα θεμέλια της δεξιών πολιτικών, αλλά και εκείνα της Αριστεράς, και ακόμα τη βάση της σύγχρονης επιστήμης. Στη Γερμανία, αυτό το έργο μιας νέας και βαθιάς κριτικής του καπιταλισμού και της πατριαρχίας οδηγήθηκε από την Maria Mies, την Βερόνικα Bennholdt-Thomsen, και εμένα την Claudia von Werlhof - γνωστή ως Σχολή του Μπίλεφελντ και αργότερα ως μέρος του οικο-φεμινισμού. Ωστόσο, δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρις ότου το κίνημα των γυναικών προσβληθεί από την τύχη των περισσότερων κοινωνικών κινημάτων και να διαιρεθεί: στην περίπτωση αυτή, γυναίκες της «Αριστεράς» από τη μία πλευρά, και γυναίκες «φεμινίστριες» από την άλλη. Στη δεκαετία του 1980, η φεμινιστική έρευνα άρχισε να αντικαθίσταται σχεδόν αποκλειστικά από τις «σπουδές φύλου» που εισήχθησαν από τις ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα ήταν μια αποπολιτικοποίηση του φεμινιστικού κινήματος και των γυναικείων σπουδών. Αυτό δεν σήμαινε ότι οι γυναίκες είχαν τώρα μικρότερη παρουσία στην επιστήμη ή στην πολιτική. Στην πραγματικότητα, το αντίθετο συνέβαινε. Ωστόσο, η ακμή και ο ριζοσπαστισμός των γυναικείων σπουδών, είχε πλήρως εξαφανιστεί.

Αυτό που ονομάζεται «παγκοσμιοποίηση» έχει προκαλέσει μια τέτοια ταχεία επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των περισσότερων ανθρώπων σε αυτόν τον πλανήτη που φαίνεται ανεξήγητο γιατί η επιστήμη και η πολιτική - συμπεριλαμβανομένων και των περισσότερων γυναικών που συμμετέχουν στα δύο - φαίνεται να αγνοούν επίμονα το θέμα. Αυτό πρέπει να μας φανεί ως ιδιαίτερα περίεργο, δεδομένου ότι οι σωστές ερωτήσεις είχαν ερωτηθεί εδώ και καιρό, και η κατανόηση είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό που όχι μόνο έκανε δυνατή την ορθή ανάλυση, αλλά και άνοιγε τη συζήτηση για πραγματικές εναλλακτικές λύσεις. Πρέπει να υποτεθεί, όμως, ότι ήταν ακριβώς αυτό το επίτευγμα που προκάλεσε τις καλά ενορχηστρωμένες καμπάνιες από την Αριστερά όσο και τη Δεξιά, να υπονομεύουν το κίνημα των γυναικών και τη φεμινιστική έρευνα. Αυτό το επεισόδιο στην πολιτική ιστορία είναι πολύ περίπλοκο για να περιγραφεί εδώ. Αντίθετα, το δοκίμιο αυτό θα εξετάσει την ένταση μεταξύ του φεμινισμού και της αριστεράς. Όπως θα γίνει σαφές, η άποψη της Σχολής του Μπίλεφελντ είναι ότι, παρά την ρητορική της, η Αριστερά δεν έχει - και δεν μπορεί - να προωθήσει μια εναλλακτική λύση στο σύστημα που ζούμε.

Τι πραγματικά σημαίνει καπιταλισμός;

Μεταξύ των πρώτων θεμάτων που το κίνημα των νέων γυναικών και η έρευνα του επικεντρώθηκαν, ήταν η βία κατά των γυναικών και η απλήρωτη οικιακή εργασία. Το «γυναικείο ζήτημα» είχε αντιμετωπιστεί ως μέρος του ευρύτερου κοινωνικού και οικολογικού περιβάλλοντος. Η πρόθεσή του ήταν να εξηγήσει πώς αυτά τα φαινόμενα μπορούσαν να υπάρχουν εν μέσω της υποτιθέμενης ειρήνης και της δημοκρατίας, ενός καπιταλιστικού καθεστώτος μισθωτής εργασίας, και του συνεχώς υποτίθεται αυξανόμενου βιοτικού επίπεδου στις βιομηχανικές χώρες - αυτό που περνά ως «δυτικός πολιτισμός». Ωστόσο, μια ματιά πέρα ​​από τα όρια του λεγόμενου «Πρώτου Κόσμου» επέκτεινε περαιτέρω το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν, παρά την ένταξή του στη "πρόοδο" και την "ανάπτυξη", ο λεγόμενος «Τρίτος Κόσμος» παρέμενε να χαρακτηρίζεται από υπανάπτυξη και έλλειψη της μισθωτής εργασίας – για να μην αναφέρουμε τη δικτατορία, τον πόλεμο και τη βία; Και πώς ήταν δυνατόν ο δήθεν αντι-καπιταλιστικός «σοσιαλισμός» του λεγόμενου «Δεύτερου κόσμου» (προφανώς  σε «ανταγωνισμό των συστημάτων» με τη Δύση) δεν επέτρεψε ακόμη και ψευδο-δημοκρατικές πολιτικές συνθήκες και δεν έφθασε ποτέ τον «σχεδιασμένο στόχο» του;

Μετά από προσεκτική μελέτη όλων αυτών των θεμάτων, η κοινωνικο-οικονομική έρευνα από τις Mies, Bennholdt-Thomsen, και εμού της ίδιας, επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στο λεγόμενο «τρίτο μέρος» του κόσμου. Το αποτέλεσμα ήταν η διατύπωση μιας θεωρίας περί μιας νέας, διευρυμένης έννοιας του καπιταλισμού. Αυτό που ακολουθεί είναι μια συνοπτική παρουσίαση της εν λόγω θεωρητικής θέσης.

Για τις καπιταλιστικές «σχέσεις παραγωγής»

• Η βασική αντίφαση του καπιταλισμού δεν είναι μεταξύ μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου, αλλά μεταξύ όλης της εργασίας – της ζωής - και του κεφαλαίου.

• Η καπιταλιστική οικονομία δεν είναι κατανοητή από εκείνους που κατανοούν τη μισθωτή εργασία, αλλά από εκείνους που κατανοούν την απλήρωτη εργασία, ειδικά την σύγχρονη οικιακή εργασία / «δουλειά του σπιτιού». Ο καπιταλισμός ακολουθεί τη λογική ότι η εργασία-ακριβώς όπως οι φυσικοί πόροι ή η εργασία του νοικοκυριού- θα πρέπει να είναι ελεύθερα και «γόνιμα» όσο το δυνατόν.

• Δεν είναι η προλεταριοποίηση, αλλά η «συζυγοποίηση» της εργασίας (συμπεριλαμβανομένης πάντα περισσότερο της εργασίας των λευκών ανδρών) που χαρακτηρίζει την καπιταλιστική ανάπτυξη

• Τάσεις για το τρέχον σύστημα της μισθωτής εργασίας να εξαφανιστεί δεν σημαίνει εξαφάνιση του καπιταλισμού, αλλά, αντιθέτως, την εμβάθυνση και την επέκτασή του.

• Ακόμη περισσότερο και από το σύστημα της μισθωτής εργασίας, οι μορφές της μη αμειβόμενης εργασίας (ή τουλάχιστον μορφές μη τακτικής μισθωτής εργασίας) είναι αυτές που καθορίζουν τον καπιταλισμό: η οικιακή εργασία, οι νέες μορφές δουλείας, καταναγκαστικής εργασίας, και η δουλοπαροικία, η «περιθωριοποίηση» και οι διάφορες υβριδικές μορφές αυτών των επισφαλών σχέσεων παραγωγής (και δεν μιλάμε μόνο για την εμπορευματική παραγωγή, αλλά και τη παραγωγή διαβίωσης επίσης). Καμία από αυτές τις σχέσεις παραγωγής δεν πρέπει να παρερμηνευθεί ως προ-καπιταλιστική - όλες είναι εγγενώς καπιταλιστικές! Ο καπιταλισμός δεν έχει να κάνει με τη μισθωτή εργασία, αλλά με τις φθηνότερες δυνατές μορφές εμπορευματικής παραγωγής.

• Ο καπιταλισμός έχει δημιουργήσει τη σύγχρονη «διαίρεση της εργασίας με βάση το φύλο». Αυτό το τμήμα αποτελεί το θεμέλιό του και περιλαμβάνεται στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας στο πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Χωρικοί και αποικιακό εργατικό δυναμικό αναλαμβάνουν το ρόλο των γυναικών. Καμία πραγματική αξία δεν συνδέεται με την εργασία τους και γι 'αυτό σχεδόν δεν πρέπει να αμείβεται.

Σχετικά με το "Συσσώρευση του Κεφαλαίου"

• Ο στόχος του καπιταλισμού δεν είναι η μετατροπή όλης της εργασίας σε μισθωτή εργασία, αλλά η μετατροπή όλης της εργασίας, κάθε μορφής ζωής, και του ίδιου του πλανήτη σε κεφάλαιο, με άλλα λόγια: σε χρήματα, εμπορεύματα, μηχανήματα, και «κυριαρχία πάνω στην εργασία»(Μαρξ). Η συσσώρευση του κεφαλαίου δεν συμβαίνει μόνο με την εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας, αλλά με  την εκμετάλλευση όλης της εργασίας, καθώς επίσης και της φύσης και της ίδιας της ζωής. Δεν είναι η «κοινωνικοποίηση» της εργασίας μέσω «ελεύθερης σύμβασης» που επιτρέπει την απαξίωση της εργασίας και της ζωής και ως εκ τούτου, την συσσώρευση περισσότερου κεφαλαίου, αλλά είναι η «φυσικοποίηση» της εργασίας και της ζωής και η μετατροπή της σε «φυσικό πόρο» για εκμετάλλευση / εξαγωγή που το κάνουν αυτό.

• Η λεγόμενη «πρωτότυπη» ή «πρωτόγονη» συσσώρευση (ο διαχωρισμός των παραγωγών από τα μέσα παραγωγής) δεν παίζει ρόλο μόνο στο ξεκίνημα του καπιταλισμού. Αναπαράγεται συνεχώς στον καπιταλισμό και ως εκ τούτου δεν είναι προ-ή μη-καπιταλιστική, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του καπιταλισμού.

• Η «συνεχιζόμενη» πρωταρχική συσσώρευση αποτελεί κλοπή. Πρόκειται για συσσώρευση από στέρηση δικαιωμάτων. Όσοι υφίστανται αυτή τη στέρηση είναι κυρίως γυναίκες που – εκ νέου με κάθε γενιά και με οργανωμένο τρόπο - διαχωρίζονται από τον έλεγχο πάνω στο σώμα τους ως το «μέσο παραγωγής» τους, από τα αποτελέσματα της εργασίας τους, από τα παιδιά τους, και από τις ζωτικές δυνάμεις τους.

• Όλες οι πτυχές της αρχικής συσσώρευσης χαρακτηρίζονται από συστήματα βίας. Αυτό το «μυστικό» (Μαρξ) της αρχικής συσσώρευσης εξηγεί τη μόνιμη βία κατά των γυναικών, της φύσης και των αποικιοκρατούμενων. Αυτό που αντιμετωπίζουμε εδώ είναι ένας διαρκής πόλεμος.

Για τον καπιταλιστικό "τρόπο παραγωγής"

• Ο καπιταλισμός ως τρόπος παραγωγής βασίζεται σε μια σειρά διαφορετικών σχέσεων παραγωγής, συχνά παρερμηνευόμενων ως ξεχωριστών «συνυφασμένων τρόπων παραγωγής». Ο καπιταλισμός είναι ένας παγκόσμιος τρόπος ιδιοποίησης και απαλλοτρίωσης, και ένας εξίσου βίαιος τρόπος μετασχηματισμού και  καταστροφής. Ο πόλεμος δεν είναι μια κατάσταση-εξαίρεση. Υπήρξε πάντα μια αναγκαία και μόνιμη πτυχή της οικονομίας του καπιταλισμού όπως η πολιτιική.

• Ο πόλεμος στον καπιταλισμό δεν σημαίνει μόνο κατακτητικό πόλεμο, αποικιακό πόλεμο, ή επιθετικό πόλεμο. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής σημαίνει πάντα το ίδιο και τα δύο, τον πόλεμο κατά της ανθρωπότητας και πόλεμο ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τη φύση.

• Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής έχει - σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη - έναν συνεχή αποικιακό χαρακτήρα. Οι μέθοδοι εσωτερικής και εξωτερικής αποικιοκρατίας είναι τα τυπικά χαρακτηριστικά του. Αυτό ακριβώς είναι αυτό που καθορίζει τη «νεωτερικότητα» του, τη «πρόοδο», και το «πολιτισμό» του.

• Σύμφυτες με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής δεν είναι μόνο οι ιμπεριαλιστικές αλλά και οι αυτοκρατορικές τάσεις που βασίζονται στο σύγχρονο παγκόσμιο σύστημα και που απαιτούν ολοκληρωτική παγκόσμια κυριαρχία. Οι δημοκρατικές πολιτικές συνθήκες είναι μόνο μια προσωρινή έκφραση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και σε καμία περίπτωση δεν συνδέονται κατ 'ανάγκην με αυτόν.

• Ο καπιταλισμός ως «τρόπος παραγωγής» - πραγματικά: καταστροφής - πάντα βασίζονταν στο σύνολο του πλανήτη. Αυτός είναι ο λόγος - αντιστρέφοντας την συνήθη άποψη – που όλος ο κόσμος πρέπει να είναι η «μονάδα ανάλυσης» (Wallerstein) – όχι ο «Πρώτος», «Δεύτερος», ή «Τρίτος» κόσμος. Ή ένα μεμονωμένο έθνος-κράτος, δεδομένου ότι το έθνος-κράτος είναι μόνο μια συνέπεια και μια διαιώνιση του διεθνούς καταμερισμού εργασίας / της παγκόσμιας τάξης. Αυτό είναι αυτό που λέμε «η ψευδαίσθηση του έθνους-κράτους».

Από το σοκ που προκλήθηκε από την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ το 1986 – η οποία σηματοδότησε την έναρξη της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης - μερικοί από μας έχουν επικεντρωθεί όλο και περισσότερο σε μια κριτική της λεγόμενης «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», με άλλα λόγια: σε μια κριτική της τεχνολογίας στον καπιταλισμό. Αυτό συνέβη παράλληλα με την εντατική κριτική της πατριαρχίας. Σύντομα έγινε προφανές ότι η τελευταία ήταν στην πραγματικότητα μια προϋπόθεση της πρώτης.

Για την «ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων» του καπιταλισμού

• Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων ήταν πάντα συνδεδεμένη με τις ανάγκες του πολέμου, ως εκ τούτου, με τις ανάγκες των εγγενώς καταστροφικών δυνάμεων.

• Η εργασία που αντιστοιχεί σε αυτές τις τεχνολογίες θα πρέπει να είναι «πολεμική» ή «στρατιωτική». Θα πρέπει να εισάγει τόσο υπάκουες όσο και επιθετικές σχέσεις με τον «εχθρό» του, το αντικείμενο της εργασίας. Κανένας «εξανθρωπισμός» ή «εκδημοκρατισμός» δεν μπορεί να αναμένεται από τέτοιες τεχνολογίες.

• Το εργοστάσιο ακολουθεί το μοντέλο του στρατοπέδου. Η τεχνολογία του δεν είναι αυτή του τεχνίτη, αλλά αυτή μιας μηχανής προσανατολισμένης στον πόλεμο. Δεν υπάρχει τίποτα «ουδέτερο» σε μια τέτοια τεχνολογία.

• Σε αντίθεση με την βιοτεχνία, η τεχνολογία του μηχανήματος βασίζεται στην έννοια του διαίρει και βασίλευε. Επομένως ακολουθεί τη λογική της «αλχημικής» παράδοσης, η οποία, απαρατήρητη από τους περισσότερους, πάντα υπονοούσε την αρχή της μηχανής. Σήμερα, η τεχνολογία της μηχανής είναι η σύγχρονη και συνολική εφαρμογή της αλχημείας. Παρ 'όλα αυτά, η αλχημεία έχει μέχρι τώρα αποτύχει στην φιλοδοξία της να διαχωρίσει την παραγωγικότητα και τη δημιουργία από τη φύση και τις γυναίκες ως μέρος της προσπάθειάς της για την παγκόσμια κυριαρχία.

• Κατ’ αρχήν, το μηχάνημα είναι ένα «κλειστό σύστημα». Είναι σαν ένα σύνολο, ένας ολοκληρωτικός θεσμός. Δεν έχει τίποτε να κάνει με την «βιοτεχνία» ως γενική τεχνική πια. Ως αντικειμενικό, ανώνυμο, απρόσωπο πραγματικό εμπόδιο, το μηχάνημα είναι «αποκρυσταλλωμένη κυριαρχία» και «αποκρυσταλλωμένος πόλεμος».

• Το αποτέλεσμα της μηχανής: το εμπόρευμα, είναι (όπως σε γενικές γραμμές είναι το κεφάλαιο / τα χρήματα) «αποκρυσταλλωμένη παρελθοντική ζωή» (Μαρξ), εξ ου και «πτωματοποιημένη» (Bloch) - όχι μόνο με την έννοια ότι είναι νεκρό, αλλά επίσης, με την έννοια του ότι έχει σκοτωθεί. Το εμπόρευμα εξυπηρετεί τη συσσώρευση του κεφαλαίου και όχι την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Αυτή η ικανοποίηση έχει ως εκ τούτου ελάχιστη σχέση με την κατανάλωση των εμπορευμάτων.

• Οι «νέες» τεχνολογίες του σήμερα είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς για τις γυναίκες και τις μητέρες, τη δημιουργία της ζωής, και την ίδια τη ζωή. Σήμερα η «μηχανοποίηση» -η μετατροπή της ζωής σε μηχανές - εισχωρεί βίαια στα σώματα των γυναικών, των ανδρών, και στη φύση.

• Είναι η σύγχρονη επιστημονική αντίληψη της φύσης, η οποία παρέχει τη βάση για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Μέσα σε αυτή την αντίληψη, η φύση υποβαθμίζεται σε ένα νεκρό αντικείμενο, σε άψυχο υλικό και άψυχο θέμα. Θεωρείται ως ένας διαρκώς εκμεταλλεύσιμος πόρος. Αντιμετωπιζόμενη έτσι, η φύση γίνεται τελικά αυτό που πάντα υποτίθεται ότι είναι μέσα στη λογική της απεριόριστης ανθρώπινης «παραγωγικότητας» που στοχεύει στο να κυριαρχήσει επ’ αυτής: δηλαδή, μια κοινωνικά κατασκευασμένη «δεύτερη φύση» αντί για μια αυτο-δημιουργική «πρώτη (άγρια) φύση». Αυτή η αυτοεκπληρούμενη προφητεία αρνείται βέβαια τη βία και τη καταστροφή που αυτή η διαδικασία σημαίνει για τη φύση ως μια ζωντανή - και ως εκ τούτου ακριβώς όχι αδιάκοπα εκμεταλλεύσιμη αλλά φθαρτή και πεπερασμένη - οντότητα.

• Ειδομένη ως ένα σύστημα, η φύση εμφανίζεται ως ένας μηχανισμός, μια μηχανή. Τέλος, η ίδια η μηχανή θεωρείται ως φύση και καταφέρνει να υποκρίνεται ότι έχει πραγματικά πάρει  την πρώτη θέση της φύσης.

• Οι γυναίκες έχουν θεωρηθεί ως μέρος αυτής της «μηχανής φύσης» από τον Διαφωτισμό. Μόνον η εργασία των ανδρών θεωρείται ως «παραγωγική», ειδικά όταν σχετίζεται με μηχανές (και οι γυναίκες - ως μέρος της μηχανής). Η γυναικεία εργασία - για παράδειγμα, η «παραγωγή της ανθρώπινης ζωής» - στερείται οποιασδήποτε αξίας. Το ίδιο ισχύει και για κάθε μη-μηχανική δραστηριότητα και την παραγωγικότητα της ίδιας της φύσης.

• Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι οι λόγοι για την οικολογική καταστροφή του σήμερα, που είναι επίσης μια ανθρώπινη καταστροφή, δεν μπορούν να γίνουν κατανοητοί. Έχουν τις ρίζες τους στο γεγονός ότι οι πραγματικά παραγωγικές δυνάμεις: αυτές της ζωής («πρώτη φύση»), κατ 'ουσίαν έχουν καταστραφεί από τη μετατροπή τους μέσω της καπιταλιστικής «παραγωγής». Ωστόσο, αντί να το αναγνωρίσει αυτό, εξακολουθεί να είναι η φύση που γίνεται υπεύθυνη για το οικολογικό ζήτημα και ακόμα για την άσκηση περαιτέρω μέτρων καταπίεσής της - σαν να ήταν η φύση που απειλεί τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος που καταστρέφει τη φύση.

• Μια αληθινή ανδρική παραγωγικότητα θα μπορούσε να προκύψει μόνο εάν δεν ήταν δεσμευμένη στη μηχανή. Σήμερα, όμως, ο άνδρας εργάζεται για την οχύρωση της μηχανής χρησιμοποιώντας ένα είδος αλχημικής «τόνωσης»: είτε είναι η μορφή ενός ρομπότ (τεχνητή νοημοσύνη), ή ως βιο-μηχάνημα αναπαραγωγής («αναπαραγωγικές τεχνολογίες», cyborgs, ΓΤΟ, νανοτεχνολογία). Η ζωή «προγραμματίζεται» μέσα στη μηχανή, ή – βλέποντάς το από την αντίθετη όψη - η μηχανή «εξαναγκάζεται» να μπει βίαια στη ζωή. Η πρόθεση είναι να εξαναγκάσει τη ζωή να συντηρεί τη μηχανή και να κάνει τους δύο τόσο άρρηκτα συνδεδεμένους, έτσι ώστε τελικά η ίδια η μηχανή να μπορεί να εμφανίζεται ως πραγματικά «παραγωγική» και «δημιουργική». Με αυτό τον τρόπο, η μηχανή γίνεται ένα «ανοιχτό σύστημα». Με αυτό τον τρόπο δεν είναι πλέον «υπό», αλλά «εκτός» ελέγχου. Παρ 'όλα αυτά, υποτίθεται ότι η ίδια αναπαράγεται ως δήθεν ένα πολύ ανώτερο υποκατάστατο για τις μητέρες και τη φύση.

Φεμινιστική Έρευνα: Παγκοσμιοποίηση και πλήρης Κεφαλαιοποίηση

Αυτή η ανάλυση του καπιταλισμού αντικαθιστά την αναγωγική, απλουστευτική προσέγγιση τόσο των φυσικών επιστημών όσο και της πολιτικής οικονομίας (και της «κριτικής» τους). Βλέπει έτσι πολύ πιο μακριά από την Αριστερά. Η Αριστερά δεν θέλει καν να δει τις πραγματικές αντιφάσεις του πραγματικού υπαρκτού καπιταλισμού. Η ανάλυσή μας, από την άλλη πλευρά, βάζει τον καπιταλισμό στην πραγματική του διάσταση. Βλέποντάς τον από «κάτω» και από «έξω», ο καπιταλισμός δείχνει πολύ διαφορετικός (μερικές φορές ακόμη και αντιθετικός) σε ό,τι έχει μέχρι στιγμής  παρουσιαστεί και επικριθεί - και από την Αριστερά. Από αυτή την άποψη, έννοιες που για καιρό υπηρέτησαν ως κατευθυντήριες γραμμές για ένα καλύτερο μέλλον, χάνουν το νόημά τους: - το προλεταριάτο, τα συνδικάτα, η αριστερή πολιτική, η τεχνολογική πρόοδος, η «ανάπτυξη» των βιομηχανικών χωρών, ο ηγετικός ρόλος του Βορρά, η υπεροχή των ανδρών πάνω στις γυναίκες. Εάν επρόκειτο να ακολουθήσουμε αυτές τις έννοιες, τίποτα δεν θα μας περίμενε, παρά ένα αδιέξοδο.

Δεδομένου ότι ο καπιταλισμός είναι μια εγγενώς παγκόσμια διαδικασία, περιλαμβάνει τον «Δεύτερο κόσμο» και τον «Τρίτο Κόσμο» αντί του να ενσωματώνει μια εναλλακτική λύση για τον δήθεν «φεουδαλικό»  Νότο ή την «κόκκινη» Ανατολή. Ο καπιταλισμός, ή ο «Πρώτος Κόσμος», φαίνεται να έχει αναδειχθεί ως ο μοναδικός νικητής τα τελευταία 30 χρόνια της «παγκοσμιοποίησης». Ο «Σοσιαλισμός», εννοούμενος ως ένας «μετα-καπιταλιστικός» κόσμος, έχει σχεδόν εξαφανιστεί εντελώς. Ωστόσο, από το 1989, η νικηφόρα Δύση / Βορράς αντιμετωπίζει μια κρίση (η «ψευδαίσθηση του κράτους πρόνοιας») στην οποία έχει ελιχθεί με τη λεηλασία και την καταστροφή του κόσμου. Η λεγόμενη «μάχη της παραγωγής» αποδεικνύεται πολύ περισσότερο μάχη παρά παραγωγή. Έχει καταστεί αδύνατο για κάποιον με μάτια ανοιχτά να αγνοήσει τον παρασιτικό και αντιπαραγωγικό χαρακτήρα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Ως εκ τούτου, η κατάρρευση του σοσιαλιστικού συστήματος δεν σήμαινε το τέλος κάθε «ανταγωνισμού των συστημάτων», σηματοδότησε απλώς την κατάρρευση ενός μέρους του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Άλλα μέρη αναμένεται να ακολουθήσουν. Ο Νότος έχει ήδη εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο. Και στον Βορρά, λόγω της «πολιτικής μεταρρυθμίσεων» και στην αυξανόμενη «επισφάλεια» των συνθηκών εργασίας, πολλοί από τους πυλώνες του συστήματος αρχίζουν να ξετυλίγονται: οι αστικοί θεσμοί, το σύστημα της μισθωτής εργασίας, η πίστη των μαζών. Αντί για την απελευθέρωση των ανθρώπων από τα βάσανα, ο καπιταλισμός είναι αυτός που κατά βάση κάνει τους ανθρώπους να υποφέρουν. Η «Ανάπτυξη» για κάποιους σημαίνει αναπόφευκτα υπανάπτυξη για τους άλλους. Αντί της δημιουργίας ευημερίας για όλους, ο καπιταλισμός εκμεταλλεύεται και καταστρέφει τα πλούτη της γης («ιδιωτικοποίηση»). «Πρόοδος» δεν σημαίνει τίποτα, παρά τη βελτίωση των βίαιων μεθόδων ιδιοποίησης, απαλλοτρίωσης και καταστροφής. «Ανάπτυξη» σημαίνει πόλεμος σε όλα τα επίπεδα.

Οι συνέπειες που αντλούνται από αυτήν την ανάλυση του καπιταλισμού πρέπει να είναι ασυμβίβαστες. Αυτό που διακυβεύεται είναι το πώς να σταματήσουμε το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και την ανάπτυξή του στο να φτάσει στην λογική κατάληξή του ως ένα παγκόσμιο σύστημα πολέμου. Αυτό σημαίνει να εγκαταλείψουμε την εμπορευματική παραγωγή και να αναζωογονήσουμε την οικονομία της επιβίωσης που έχει εδώ και πολύ καιρό καταπιεστεί και σε μεγάλο βαθμό καταστραφεί. Αυτό ισχύει τόσο για τον Βορρά όσο και για το Νότο. Όπως αναπτύχθηκε από τις Bennholdt-Thomsen, Mies, Shiva, τον εαυτό μου και άλλους στις διεθνείς συζητήσεις μας, η προοπτική της οικονομίας επιβίωσης διαμορφώνει τις δυνατότητες της διαδοχικής απελευθέρωσης της διαβίωσης, της ζωής, της ύπαρξης, της εργασίας, των σχέσεων των δύο φύλων, της πολιτικής, της φύσης και του πολιτισμού. Αυτό σημαίνει απελευθέρωση από τον διαρκή πόλεμο κατά της ανθρωπότητας και της φύσης που διεξήγαγε η εμπορευματική παραγωγή και η συνεχιζόμενη πρωταρχική συσσώρευση. Η προοπτική επιβίωσης έχει ασκηθεί για πολύ καιρό και συζητείται ως βιώσιμη εναλλακτική λύση στο Νότο, και το ίδιο συμβαίνει όλο και περισσότερο και στο Βορρά  επίσης.

Αυτό που πρέπει να επιδιωχθεί είναι μια πολιτική του «αυταπόδεικτου της ύπαρξης, χωρίς τη κυριαρχία», που σημαίνει την επαναδημιουργία των κοινωνικών σχέσεων ισότητας. Οι προτάσεις μας ήταν πάντα προκλητικές για την Αριστερά. Η έννοια της «επιβίωσης» θεωρήθηκε ως τίποτε άλλο παρά μια οπισθοδρόμηση στις «παραδόσεις» και στην «υπανάπτυξη» και ανάξια συζήτησης - παρά το προφανές γεγονός ότι είναι ακριβώς η σύγχρονη παραγωγή εμπορευμάτων που προκαλεί πραγματική υπανάπτυξη. Η οικοφεμινιστική προοπτική μιας διαφορετικής σχέσης με τη φύση φάνηκε στην Αριστερά ως «ρομαντική» επειδή η φύση κρίθηκε βίαιη και ο άνθρωπος υποτίθεται ότι έπρεπε να την ελέγξει και να την κυριαρχήσει. Ωστόσο, οι φυσικές καταστροφές που βλέπουμε σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο, παρά το αποτέλεσμα αυτής της λεγόμενης «κυριαρχίας επί της φύσης» - αντί να αντανακλούν τη βία της φύσης, εκφράζουν τη βία εκείνων που προσπαθούν να κυριαρχήσουν. Όσον αφορά τις εναλλακτικές σχέσεις των δύο φύλων, η αρσενική Αριστερά δεν μπόρεσε καν να συλλάβει έστω κάποιες. Και όταν δοκίμασε, πάντα έβλεπε τον εαυτό της αμέσως να καταπιέζεται από τις γυναίκες (αντί να αισθάνεται συγκλονισμένη από τις συνεισφορές των γυναικών!)

Η κριτική της μηχανής φαινόταν να είναι η απόλυτη προσβολή και απορρίφθηκε οριστικά – σαν ο «άνδρας» να χάνει την ταυτότητά του, χωρίς το μηχανικό κόσμο του. Τέλος (και αρκετά παραδόξως όπως φαίνεται), το όραμά μας για κοινωνικές σχέσεις χωρίς κυριαρχία φάνηκε να προκαλεί το φόβο στο εσωτερικό της Αριστεράς. Η κριτική μας στην κυριαρχία θεωρήθηκε ως μια κριτική χωρίς θεωρία - ως «αναρχία». Τι προδοσία! Μήπως η θεωρία πρέπει να καθιερώσει και να διατηρεί την κυριαρχία, προκειμένου να θεωρηθεί «επιστημονική» ή «πολιτική», ή για να είναι «σχετική»; Μήπως ο «Άνδρας» βασίζει την ταυτότητά του αποκλειστικά και μόνο στο ρόλο του ως κάποιος που κυριαρχεί; Φαίνεται να είναι έτσι. Ωστόσο, οι πραγματικές φεμινίστριες δεν μπορούν ποτέ να συμπεριληφθούν σε ένα κρατικό σχέδιο γιατί το κράτος έχει εφευρεθεί για κυριαρχία.

Δεν είναι μόνο η εμπειρία της Σχολής του Bielefed ότι η Αριστερά δεν ενδιαφέρεται για πραγματικές εναλλακτικές λύσεις. Η Αριστερά πράγματι δεν έχει καθόλου εναλλακτικές λύσεις να προτείνει. Όλες τους απλουστεύονται σε ένα πλάνο: στην απλή ανακατανομή του κεφαλαίου = εντολή, χρήμα και εμπορεύματα. Το μόνο ζήτημα της Αριστεράς ήταν πάντα: Πώς μπορούμε να έρθουμε στην εξουσία; Ο στόχος δεν ήταν ποτέ να ανατρέψει το σύστημα (ίσως να το «μεταρρυθμίσει») ή να επιδιώξει μια πραγματική εναλλακτική λύση. Πότε οι πραγματικές εναλλακτικές λύσεις εφαρμόστηκαν από τα πάνω; Γιατί λοιπόν η Αριστερά δεν θέλει μια εναλλακτική;

Τι σημαίνει Πατριαρχία, και τι σχέση έχει με τον καπιταλισμό;

Η ανάλυση του καπιταλισμού από την Αριστερά είναι περιορισμένη: πρώτον, γιατί η Αριστερά υπάρχει, σκέφτεται και αισθάνεται μέσα στην καπιταλιστική λογική. Και, δεύτερον, γιατί είναι βαθιά ριζωμένη στην πατριαρχία. Μόνον όταν τα όρια του καπιταλισμού αρχίζουν να προβάλουν μπορούμε να κοιτάξουμε το πριν και το μετά του καπιταλισμού. Και όταν το κάνουμε αυτό, συναντάμε την (μη- ή προ-καπιταλιστική) πατριαρχία και τη μητριαρχία. Η ανάλυση αυτών των εννοιών ως θεωρητικές έννοιες (και όχι μόνο ως πολεμικές) έχει χαρακτηρίσει το έργο μας όλο και περισσότερο από τη δεκαετία του 1990. Οι γυναίκες έχουν από καιρό μιλήσει για την πατριαρχία, ιδίως δεδομένου ότι ο καπιταλισμός είναι τόσο εμφανώς εχθρικός προς τις γυναίκες και τις εκμεταλλεύεται με ειδικά σχολαστικούς τρόπους. Όμως πάντα παρέμενε ασαφές, τι πραγματικά σήμαινε η πατριαρχία. Για τις περισσότερες γυναίκες, αυτό σημαίνει απλώς την εξουσία των ανδρών ή των πατέρων - μέσα στην οικογένεια, στο χώρο εργασίας, ή στο κράτος. Είναι γνωστό ότι η πατριαρχία είναι παλαιότερη από τον καπιταλισμό. Αλλά μερικοί στην Αριστερά πίστευαν ότι η πατριαρχία ήταν κυρίως ένα σχεδόν παράλογο ιστορικό κατάλοιπο που τελικά θα μπορούσε να απορριφθεί από τον καπιταλισμό και την «πρόοδο». Ωστόσο, από την άποψη αυτή, επίσης, τα πράγματα δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται να είναι.

Θέση I: Η Πατριαρχία είναι το βασικό θεμέλιο, η «βαθιά δομή» του καπιταλισμού.

Αν κάποιος πάει πέρα ​​από τον καπιταλισμό και εξερευνήσει τα ιστορικά βάθη, τότε βρίσκει την πατριαρχία και μαζί με αυτή πολλές πραγματικότητες που χαρακτηρίζουν τον καπιταλισμό: τον πόλεμο ως μέσο για λεηλασία και κατάκτηση, την συστηματική κυριαρχία (το κρατικό σύστημα), την κατηγορηματική υποταγή των γυναικών, τις ταξικές διαιρέσεις, τα συστήματα εκμετάλλευσης της ανθρωπότητας και της φύσης, τις ιδεολογίες της ανδρικής «παραγωγικότητας» και τις θρησκείες της ανδρικής «δημιουργίας», τις αλχημικές πρακτικές που υποτίθεται ότι τις «αποδεικνύουν», και την εξάρτηση στην πραγματική παραγωγικότητα και στις δημιουργικές δυνάμεις των άλλων - ένας βαθιά «παρασιτικός πολιτισμός». Η Πατριαρχία είναι γνωστό ότι φτάνει πίσω για τουλάχιστον 5-7000 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ευρώπη γνώρισε πολλά κύματα πατριαρχικοποίησης. Αυτά περιγράφονται ποικιλοτρόπως ως «Κούργκαν» εισβολές, εκρωμαϊσμός, εκχριστιανισμός και η φεουδαρχία που τον ακολούθησε.

Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ της πατριαρχίας και του καπιταλισμού, και τι κοινό έχουν; Ο καπιταλισμός έχει παλιές και βαθιές πατριαρχικές ρίζες. Ο καπιταλισμός είναι, στην πραγματικότητα, η τελευταία έκφραση της πατριαρχίας. Με αυτή την έννοια, ο καπιταλισμός και η πατριαρχία ανήκουν μαζί. Οι διαφορές έγκεινται στο τι είναι ιδιαίτερο για τον καπιταλισμό: η επέκταση της μισθωτής εργασίας, η εφεύρεση της απλήρωτης εργασίας σπίτι (που είναι άμεσα συνδεδεμένη με την πρώτη), η γενίκευση της εμπορευματικής παραγωγής (με διάφορους τρόπους), ο καθοδηγητικός ρόλος του κεφαλαίου ως αφηρημένος πλούτος, η δημιουργία ενός «παγκόσμιου συστήματος», η οποία αντικαθιστά τις πρώην «αυτοκρατορίες» (Wallerstein), και η παγκοσμιοποίηση του συνόλου της καπιταλιστικής επιχείρησης, μέχρι του σημείου της πιθανής κατάρρευσής επειδή έχει φθάσει στα ορία του τι η γη μπορεί να αντέξει και του τι μπορεί τεχνολογικά να ξεπεραστεί. Ωστόσο, όλες αυτές οι συγκεκριμένες εξελίξεις εξακολουθούν να βρίσκονται εντός της γενικής πατριαρχικής τροχιάς.

Θέση ΙΙ: Ο καπιταλισμός προσπαθεί να πραγματοποιήσει την ουτοπία της πατριαρχίας: ένας κόσμος χωρίς φύση ή μητέρες («πλήρης πατριαρχικοποίηση»).

Η μία πτυχή που είναι εντελώς νέα για την πατριαρχία της νεωτερικότητας είναι η προσπάθεια να μετατρέψει τις ιδεολογίες της ανδρικής «παραγωγικότητας» και αρσενικής-θείας «δημιουργίας» σε υλική πραγματικότητα. Αυτή η μετάβαση από τον πατριαρχικό ιδεαλισμό στον πατριαρχικό υλισμό - η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Δυτική Ευρώπη - είναι αυτό που ξεχωρίζει πραγματικά τον καπιταλισμό από όλες τις άλλες μορφές της πατριαρχίας και από όλους τους άλλους τρόπους παραγωγής. Ωστόσο, αυτή η μετάβαση ακόμα δεν πρέπει  να παρερμηνευθεί ως μια ρήξη στην πατριαρχική ιστορία. Αντίθετα, την φέρνει στο τέλος της και στην πλήρη υλοποίηση της αποδεικνύοντας μια για πάντα (στην «πραγματικότητα»), ότι ήταν πράγματι ο άρχοντας, ο πατέρας, ο άνθρωπος, ο Θεός, ο οποίος δημιούργησε τον κόσμο και είναι ο αληθινός δημιουργός της ζωής. Ο καπιταλισμός είναι το ουτοπικό έργο της σύγχρονης πατριαρχίας. Στόχος του είναι να κάνει μια ιδεολογική αιτιολόγηση της κυριαρχίας περιττή. Τώρα τα ίδια τα  υλικά επιτεύγματα του καπιταλισμού είναι αυτά που υποτίθεται ότι πρέπει να αποδείξουν ότι οι πατριάρχες είναι πράγματι «δημιουργοί». Ο απώτερος στόχος είναι να τερματιστεί η εξάρτηση από το ποιος θα είναι πάντα ο μόνος αληθινός δημιουργός και παραγωγός: η φύση, η θεά, η μητέρα. Η ιδέα είναι να την αντικαταστήσουν με κάτι υποτιθέμενα ανώτερο.

Αυτό που τουλάχιστον υπονοείται σε αυτές τις προσπάθειες είναι το γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ οποιαδήποτε αληθινή πατριαρχική δημιουργία. Στην πραγματικότητα, μέχρι την νεωτερικότητα η έννοια της πατριαρχικής δημιουργίας ήταν απλά ένας αφηρημένος ισχυρισμός. Αυτό που διακρίνει το σύγχρονο καπιταλιστικό ή πατριαρχικό έργο από τους προκατόχους του είναι ότι δεν αρκείται πλέον στην προσπάθεια να ιδιοποιηθεί ή να μιμηθεί τη δημιουργία της φύσης (μία μάταιη προσπάθεια προφανώς), αλλά ότι προσπαθεί ενεργά να αντικαταστήσει αυτή τη δημιουργία με κάτι εντελώς νέο. Αυτό που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι ένα «πραγματικό ουτοπικό» έργο που κατευθύνεται ενάντια στην τάξη της ζωής. Αυτό είναι αυτό που ονομάζω πατριαρχία ως ένα «αλχημικό» ή «πολεμικό σύστημα». Η καπιταλιστική μορφή της πατριαρχίας είναι η κορυφή της πατριαρχικής ανάπτυξης, της «εξέλιξης» που η πατριαρχία η ίδια έχει εφεύρει. Προσπαθεί να δημιουργήσει μια «καθαρή», «πλήρη» και «αιώνια» πατριαρχία ως ένα νέο παράδεισο, χωρίς καθόλου φυσικά και μητριαρχικά ίχνη. Η πρόθεση είναι να προχωρήσει πέρα ​​από τον κόσμο όπως τον ξέρουμε και να καταλήξει σε έναν δήθεν ανώτερο - με τη διαδικασία της μεταφυσικής «γέννησης».

Θέση ΙΙΙ: Η Πατριαρχεία δεν θα ξεπεραστεί από την πρόοδο. Δεδομένου ότι η ίδια είναι η πρόοδος στην καπιταλιστική μορφή της.

Από το ξεκίνημά της, η σύγχρονη επιστήμη στάθηκε σε σχέση με τη φύση «ως στρατός στο έδαφος του εχθρού, χωρίς να ξέρει τίποτα γι’ αυτό». Με τη μορφή της σύγχρονης τεχνολογίας, και συγκεκριμένα: υπό τη μορφή της μηχανής, η σύγχρονη επιστήμη επεδίωξε σχεδόν να σβήσει («υποκαταστήσει») όχι μόνο τη ζωή, το θάνατο, και τη δημιουργία της ζωής όπως τα ξέρουμε, αλλά και το ανθρώπινο είδος, τις γυναίκες, και μητέρες, τη γη, τα φυτά και τα ζώα, και την ίδια την ύλη.

Οι νέες τεχνολογίες – η «πυρηνική αλχημεία», η βιοχημεία, η νανοτεχνολογία, η τεχνολογία αναπαραγωγής, και η γενετική μηχανική - ("algeny», Rifkin) αποκαλύπτουν με σαφήνεια τις προθέσεις της παρούσας εκσυγχρονισμένης μορφής της πατριαρχικής αλχημείας: να αποδείξει την υποτιθέμενη ύπαρξη ανδρικής δημιουργίας / παραγωγής. Αλλά φυσικά, αυτό το έργο δεν πραγματοποιείται σε συνεργασία με τις γυναίκες και τη φύση, αλλά σε αντίθεση με αυτές. Η ίδια η μηχανή αντιπροσώπευε την πρώτη προσπάθεια να αντικατασταθεί η ανθρωπότητα και η φύση (η μηχανή της δολοφονίας, της εργασίας, του σεξ, και της αναπαραγωγής). Τώρα έχει συμπληρωθεί από μια «μηχανοποίηση» της ίδιας της φύσης. Η μηχανή ως «ανοιχτό σύστημα» δεν υποκαθιστά τη φύση ως μια απλή συσκευή. Αντίθετα, αναγκάζει τη φύση να κάνει μόνη της ό,τι απαιτούν η γενετική τροποποίηση και η «πληροφορία», που υποκινούνται από μοριακά-μηχανικά μέσα. Η τεχνολογία αυτή θέλει να καταργήσει το «σχήμα», τις ίδιες τις μορφές ζωής.

Για παράδειγμα, το τέχνασμα της μηχανής ως «ανοιχτό σύστημα» αντί για κλειστό, είναι να χρησιμοποιεί τεχνολογίες όπως η γενετική τροποποίηση (GM) ή Νάνο για να αντικαταστήσει τις πληροφορίες των κυττάρων με νέες πληροφορίες που απορρέουν από τον καταναγκαστικό γενετικό συνδυασμό ή μίνι-φωτογραφίες. Μόλις εισαχθούν στο ζωντανό σώμα, αυτά υποτίθεται ότι αναπαράγονται σε αυτό. Αλλά οι φυσικοί κύκλοι έχουν τεθεί εν μέρει εκτός λειτουργίας, καθώς αυτή η άλλη  τάξη εγκαθίσταται, μια προγραμματισμένη από έξω τάξη.

Μέχρι στιγμής, οι προσπάθειες αυτές υπολείπονται από τις προσδοκίες των ανδρών για έλεγχο. Στην πραγματικότητα, για όσους από εμάς με μια μη καπιταλιστική / μη πατριαρχική κατανόηση της φύσης και του σώματος, είναι προφανές ότι κάθε προσπάθεια να παραχθεί ένα αθάνατο, καλύτερο, υψηλότερο, ανώτερο, πιο τέλειο ον ή μορφή «ζωής» είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Το μόνο που έχει καταφέρει η σημερινή καπιταλιστική προσπάθεια είναι να απελευθερώσει δυνάμεις της βίας που καταστρέφουν τελικά όλες τις φυσικές σχέσεις και τους κύκλους - τόσο από έξω όσο και από μέσα. Τα πρόσφατα σχέδια για «υπερ-ανθρώπινη» (trans-human) ή ακόμα και «μετα-ανθρώπινη» ζωή απεικονίζουν την γελοιότητα του συστήματος και τον κίνδυνο: εάν τα ανθρώπινα όντα δεν μπορούν να δημιουργηθούν τεχνητά, θα μπορούσαν κάλλιστα να εξαλειφθούν! Η σύγχρονη καπιταλιστική πατριαρχία προφανώς δεν γνωρίζει ηθικούς περιορισμούς και έχει κάνει ήδη πολλή ανεπανόρθωτη ζημιά στη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη.

Θέση IV: Όσο η καπιταλιστική πατριαρχία εξακολουθεί να είναι η ουτοπία της Αριστεράς, η Αριστερά δεν μπορεί να προσφέρει καμία εναλλακτική λύση.

Αναλύοντας την πατριαρχία καθιστά πολύ πιο εύκολο να καταλάβουμε γιατί η Αριστερά έχει τόσες δυσκολίες στην εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων για τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός είναι η καπιταλιστική πατριαρχία, και αν ο πρώτος εξαφανιστεί, το ίδιο θα  γίνει και με την δεύτερη. Η πατριαρχία τότε θα επιβιώσει μόνο σε μια προ-καπιταλιστική μορφή, μια που δεν συνεπάγεται την έννοια του «ουτοπικού υλισμού». Ωστόσο, είναι μάλλον απίθανο ότι η Αριστερά θα εγκαταλείψει ποτέ την τεχνολογική πρόοδο - τη καρδιά της καπιταλιστικής πατριαρχίας. Ως εκ τούτου, η «απελευθέρωση» της πατριαρχίας από τον καπιταλισμό δεν είναι στον ορίζοντα. Το αντίθετο βέβαια είναι εντελώς αδύνατο: ο καπιταλισμός δεν μπορεί να απελευθερωθεί από την πατριαρχία, γιατί χωρίς την πατριαρχία δεν θα μπορούσε να υπάρξει καπιταλισμός. Είναι η ουτοπία της πατριαρχίας και η προσπάθεια υλοποίησης που επέτρεψε να εμφανιστεί ο καπιταλισμός. Δεν υπάρχει καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής εκτός της πατριαρχίας.

Μια πραγματική εναλλακτική λύση στην καπιταλιστική πατριαρχία θα πρέπει να είναι μία εναλλακτική βάθους. Αυτό σημαίνει ότι οι μελετητές δεν θα ασχολούνται πλέον με τα 500 χρόνια του καπιταλισμού – αλλά με τα 5000 χρόνια πατριαρχίας! Πρέπει να απελευθερωθούμε από μια θρησκεία που μετράει ακόμη και τους άθεους ανάμεσα στους οπαδούς της και η οποία χαρακτηρίζεται από την σταθερή πεποίθηση στα συστήματα βίας που έχουν καθορίσει την ιστορία της πατριαρχίας από το ξεκίνημά της. Ειδικά στο Βορρά, οι αριστεροί και ακαδημαϊκοί άνδρες από καιρό έχουν προσχωρήσει σε αυτήν την πεποίθηση, και αυτές τις μέρες και ολοένα και περισσότερες γυναίκες κάνουν το ίδιο. Πρέπει να βρούμε εντελώς νέους τρόπους συναισθήματος, σκέψης και δράσης. Πρέπει να ακολουθήσουμε το παγόβουνο από την κορυφή του στα τεράστια βάθη που το καθορίζουν πραγματικά. Μόνον αυτό θα κάνει την σύγχρονη ανθρωπότητα, την αριστερά και πολλές φεμινίστριες μεταξύ αυτών, να το αναποδογυρίσουν και να αποκαλύψουν τις κρυμμένες αλήθειες της κοινωνίας μας.

Έτσι, το πρόβλημα της Αριστεράς, όταν ψάχνουν για εναλλακτική λύση είναι ακόμη πιο θεμελιώδες από ό, τι ήδη υποψιαζόμασταν. Η Αριστερά δεν ενδιαφέρεται για μια εναλλακτική λύση στον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό, επειδή ο καπιταλισμός προτίθεται να υλοποιήσει την πατριαρχική ουτοπία και η πατριαρχία είναι σταθερά χαραγμένη στο «συλλογικό υποσυνείδητο» της Αριστεράς. Αυτό που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί είναι το σύνολο, η εναλλακτική βάθους, που λάμπει μέσα από την ιστορική μητριαρχία (την «μητρική τάξη»), καθώς και τα λείψανα της μητριαρχίας που εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και εν μέσω της πατριαρχίας. Μέχρι σήμερα, η Αριστερά δεν αναγνωρίζει το αποτέλεσμα των πρόσφατων ερευνών που επιβεβαιώνουν ότι οι μητριαρχικές κοινωνίες του κόσμου - σε αντίθεση με την καπιταλιστική νεωτερικότητα και όλες τις πατριαρχικές κοινωνίες - δεν έχουν γνωρίσει ποτέ το κράτος, την κυριαρχία, τις τάξεις, τον πόλεμο, τις συγκρούσεις των δύο φύλων, ή τις οικολογικές καταστροφές. Δεν μπορούμε να βγάλουμε κανένα άλλο συμπέρασμα από το να αφήσουμε κάθε ελπίδα ότι η Αριστερά μπορεί να είναι οποιασδήποτε υποστήριξη για εμάς, καθώς αντιμετωπίζουμε τις μελλοντικές προκλήσεις. Ως εκ τούτου, δεν θα χαραμίσουμε άλλο τις ενέργειές μας προσπαθώντας να εξηγήσουμε την άποψή μας. Αντ’ αυτού θα επικεντρωθούμε στην εναλλακτική βάθους. 

Tο άρθρο στα αγγλικά (PDF)

No Critique of Capitalism without a Critique of Patriarchy!