Jean Jacques Elisée Reclus (1830-1905)

“Όταν ο [ατομικιστικός κι ανταγωνιστικός] πολιτισμός μας θα έχει πλέον κυρήξει χρεωκοπία, όταν η αμοιβαία βοήθεια θα έχει γίνει απαραίτητη για την κοινή μας σωτηρία, όταν η αναζήτηση φιλίας θα έχει αντικαταστήσει την αναζήτηση του πλούτου, […] όταν ο ενθουσιασμός του φυσιοδίφη θα έχει αποκαλύψει σε όλους μας τη γοητευτική, την αξιαγάπητη, την ανθρώπινη - ή και καλύτερη από ανθρώπινη- φύση των ζώων, τότε θα θυμηθούμε όλα εκείνα τα είδη που έχουμε αφήσει πίσω στην πορεία μας προς την πρόοδο, τότε θα προσπαθήσουμε να τα κάνουμε όχι υπηρέτες ή μηχανές, μα συντρόφους μας”

Από το
LA GRANDE FAMILLE (1901)
The Great Kinship Of Humans and Fauna
Η Μεγάλη Οικογένεια ανθρώπων και ζώων

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι

Μίλαν Κούντερα

ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ: ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΚΑΡΕΝΙΝ

2

Στην αρχή-αρχή της Γένεσης, γράφει ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο για να άρχει «των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών». Βεβαίως, τη Γένεση τη συνέταξε ένας άνθρωπος κι όχι ένα άλογο. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Θεός είχε πραγματικά θελήσει να βασιλεύει ο άνθρωπος στα άλλα πλάσματα. Είναι πιο πιθανό ότι ο άνθρωπος επινόησε το Θεό για να καθαγιάσει την εξουσία που σφετερίστηκε πάνω στην αγελάδα και στο άλογο. Ναι, το δικαίωμα να σκοτώνει ένα ελάφι ή μια αγελάδα, είναι το μόνο πράγμα για το οποίο ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται αδελφικά σύμφωνη, ακόμα και στη διάρκεια των πιο αιματηρών πολέμων.

Το δικαίωμα αυτό μας φαίνεται αυτονόητο γιατί είμαστε εμείς που βρισκόμαστε στην κορυφή της ιεραρχίας. Θα έφτανε όμως να παρέμβει ένας τρίτος στο παιχνίδι, για παράδειγμα ένας επισκέπτης που θα είχε έρθει από έναν άλλο πλανήτη και στον οποίο ο Θεός θα είχε πει «θα άρχεις των πλασμάτων όλων των άλλων αστέρων», για να τεθεί αμέσως υπό αμφισβήτηση όλος ο προφανής χαρακτήρας της Γένεσης. Ο άνθρωπος δεμένος σε μια άμαξα από έναν Αριανό, ή ψητός στη σούβλα από έναν κάτοικο του Γαλαξία, θα θυμόταν ίσως τότε τη μοσχαρίσια μπριζόλα που είχε τη συνήθεια να τεμαχίζει στο πιάτο του και θα ζητούσε (πολύ αργά) συγγνώμη απ' την αγελάδα.

Η Τερέζα προχωρεί με το κοπάδι απ' τις δαμάλες της, τις σπρώχνει μπροστά της, υπάρχει πάντοτε κάποια που πρέπει να τη μαλώνεις, γιατί οι νεαρές αγελάδες έχουν κέφια και απομακρύνονται απ' το δρόμο για να τρέξουν στους αγρούς. Ο Καρένιν τη συνοδεύει. Είναι ήδη δυο χρόνια που την ακολουθεί, μέρα με την ημέρα στη βοσκή. Συνήθως τον διασκεδάζει πολύ να κάνει τον αυστηρό στις αγελάδες, να γαβγίζει πίσω απ' αυτές και να τις μαλώνει (ο δικός του Θεός του έχει αναθέσει να άρχει των αγελάδων καιείναι περήφανος γι' αυτό). Σήμερα, όμως, βαδίζει με πολύ κόπο και τριποδίζει. Στο τέταρτο πόδι, έχει μια πληγή που ματώνει. Κάθε δυο λεπτά η Τερέζα σκύβει και του χαϊδεύει τη ράχη. Δεκαπέντε μέρες μετά την εγχείρηση, είναι φανερό ότι ο καρκίνος δεν έχει θεραπευθεί κι ότι ο Καρένιν πηγαίνει απ' το κακό στο χειρότερο.

Στο δρόμο, συναντούν μια γειτόνισσα που πηγαίνει στο σταύλο, φορώντας τις γαλότσες της. Η γειτόνισσα σταματάει: «Τι έχει το σκυλί σας; Θα έλεγε κανείς ότι κουτσαίνει!». Η Τερέζα απαντάει: «Έχει καρκίνο. Είναι καταδικασμένο» και νιώθει το λαιμό της να σφίγγεται και δεν μπορεί να μιλήσει. Η γειτόνισσα βλέπει τα δάκρυα της Τερέζας και σχεδόν θυμώνει: «Για τ' όνομα του Θεού, δεν θα βάλετε τα κλάματα για ένα σκυλί!». Δεν το είπε με κακία, είναι καλή, το είπε μάλλον για να παρηγορήσει την Τερέζα. Η Τερέζα το ξέρει, μένει πια πολύ καιρό στο χωριό και ξέρει ότι αν οι χωρικοί αγαπούσαν τα κουνέλια τους όσο εκείνη αγαπάει τον Καρένιν, δεν θα μπορούσαν να σκοτώσουν κανένα και δεν θ' αργούσαν να πεθάνουν από πείνα, ανάμεσα στα ζώα τους. Ωστόσο, η παρατήρηση της γειτόνισσας της φάνηκε εχθρική. «Ξέρω», απάντησε χωρίς να διαμαρτυρηθεί, αλλά βιάζεται να γυρίσει την πλάτη της και να συνεχίσει το δρόμο της. Αισθάνεται μόνη της με την αγάπη της για το σκυλί της. Σκέφτεται, χαμογελώντας μελαγχολικά, ότι πρέπει να την κρύψει ακόμα πιο προσεκτικά, παρά αν έπρεπε να κρύψει μια απιστία. Η αγάπη για ένα σκυλί σκανδαλίζει. Αν η γειτόνισσα μάθαινε ότι απατούσε τον Τόμας, θα της έδινε χαρωπά ένα χαϊδευτικό χτύπημα στην πλάτη, με ύφος συνένοχο!

Συνεχίζει, λοιπόν, το δρόμο της με τις αγελάδες της που σκουντουφλάνε η μια πάνω στην άλλη, και σκέφτεται ότι είναι πολύ συμπαθητικά ζώα. Ειρηνικά, χωρίς πονηριά, μερικές φορές έχουν μια παιδιάστικη ευθυμία: θα έλεγε κανείς ότι είναι χοντρές πενηντάρες κυρίες που παριστάνουν ότι είναι γύρω στα δεκατέσσερα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκινητικό από τις αγελάδες όταν παίζουν. Η Τερέζα τις κοιτάζει με τρυφερότητα και λέει στον εαυτό της (είναι μια ιδέα που τις επανέρχεται ακατανίκητη εδώ και δυο χρόνια) ότι η ανθρωπότητα ζει σαν παράσιτο της αγελάδας όπως η ταινία ζει σαν παράσιτο του ανθρώπου: είναι κολλημένη στα μαστάρια της σαν βδέλλα. Ο άνθρωπος είναι παράσιτο της αγελάδας, αυτός είναι πιθανότατα ο ορισμός που ένας μη-άνθρωπος θα μπορούσε να δώσει για τον άνθρωπο στη δική του ζωολογία.

Μπορεί κανείς να θεωρήσει τον ορισμό αυτό σαν ένα απλό αστεϊσμό και να χαμογελάσει με συγκατάβαση. Αν όμως η Τερέζα τον αντιμετωπίζει στα σοβαρά, τότε βρίσκεται σε γλιστερό κατήφορο. Αυτές οι ιδέες είναι επικίνδυνες και την απομακρύνουν απ' την ανθρωπότητα. Ήδη, στη Γένεση, ο θεός επιφόρτισε τον άνθρωπο με το να άρχει των ζώων, αλλά αυτό μπορεί να το ερμηνεύσει κανείς λέγοντας ότι του δάνεισε αυτή την εξουσία. Ο άνθρωπος δεν ήταν ο ιδιοκτήτης, άλλα μόνον ο διαχειριστής του πλανήτη, και μια μέρα θα έπρεπε να δώσει λογαριασμό για τη διαχείριση. Ο Καρτέσιος έκανε το αποφασιστικό βήμα: Θέλει τον άνθρωπο «κύριο και κάτοχο της φύσης». Το ότι ακριβώς αυτός είν εκείνος που αρνείται κατηγορηματικά ότι τα ζώα έχουν δικαίωμα σε μια ψυχή, είναι σίγουρα μια σπουδαία σύμπτωση. Ο άνθρωπος είναι ο ιδιοκτήτης και ο κύριος, ενώ το ζώο, λέει ο Καρτέσιος, δεν είναι παρά ένα αυτόματο, μια «machina animata». Όταν ένα ζώο βογκάει, αυτό δεν είναι ένα παράπονο, δεν είναι παρά οι τριγμοί μιας μηχανής που λειτουργεί άσχημα. Όταν τρίζει η ρόδα ενός καροτσιού, αυτό δεν σημαίνει ότι το καρότσι πονάει, αλλά ότι δεν είναι λαδωμένο. Έτσι πρέπει να εξηγεί κανείς τα παράπονα του ζώου και δεν χρειάζεται να διαμαρτύρεται πάνω από ένα σκυλί που το κομματιάζουν ζωντανό μέσα σ ένα εργαστήριο.

Οι αγελάδες βόσκουν σ' ένα λιβάδι, η Τερέζα είναι καθισμένη σ' ένα κούτσουρο και ο Καρένιν είναι ξαπλωμένος στα πόδια της, με το κεφάλι του στα γόνατα της. Η Τερέζα θυμάται μια είδηση, σε δυο αράδες, που είχε διαβάσει στην εφημερίδα δώδεκα χρόνια πριν: έλεγε ότι σε μια πόλη της Ρωσίας είχαν σκοτώσει όλους τους σκύλους. Αυτή η είδηση, μικρή και φαινομενικά χωρίς σημασία, την είχε κάνει για πρώτη φορά να νιώσει τον τρόμο που προερχόταν απ' αυτόν τον πολύ μεγάλο γείτονα.

Ήταν ένα προανάκρουσμα για όλα όσα ακολούθησαν: τα δύο πρώτα χρόνια μετά τη ρώσικη εισβολή, δεν μπορούσε κανείς ακόμα να μιλήσει για τρομοκρατία. Καθώς όλο το έθνος σχεδόν αποδοκίμαζε το καθεστώς κατοχής, χρειάστηκε να βρουν οι Ρώσοι νέους ανθρώπους ανάμεσα στους Τσέχους για να τους φέρουν στην εξουσία. Πού να τους βρουν όμως αφού η κομμουνιστική πίστη και η αγάπη για τη Ρωσία ήταν πράγμα νεκρό; Έψαξαν να τα βρουν ανάμεσα σ' αυτούς που έτρεφαν μέσα τους την επιθυμία να πάρουν εκδίκηση απ' τη ζωή. Έπρεπε να συγκολλήσουν, να διατηρήσουν, να κρατήσουν σε εγρήγορση την επιθετικότητα τους. Έπρεπε πρώτα να την κατευθύνουν εναντίον ενός προσωρινού στόχου. Αυτός ο στόχος ήσαν τα ζώα. Οι εφημερίδες άρχισαν τότε να δημοσιεύουν σειρά άρθρων και να οργανώνουν καμπάνιες με τη μορφή επιστολών των αναγνωστών. Παραδείγματος χάριν, απαιτούσαν την εξολόθρευση των περιστεριών στις πόλεις. Και τα εξολόθρευσαν ωραία και καλά. Η καμπάνια όμως είχε για κύριο στόχο της τους σκύλους. Οι άνθρωποι ήσαν ακόμα τραυματισμένοι από την καταστροφή της κατοχής, αλλά στις εφημερίδες, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, δεν γινόταν άλλη κουβέντα παρά για τους σκύλους που βρώμιζαν τα πεζοδρόμια και τα δημόσια πάρκα, που απειλούσαν έτσι την υγεία των παιδιών και που όχι μόνον δεν χρησίμευαν σε τίποτα, αλλά έπρεπε να τους τρέφει κιόλας κανείς. Κατασκεύασαν μια πραγματική ψύχωση, και η Τερέζα φοβόταν ότι ο έξαλλος όχλος θα μπορούσε να κάνει κακό στον Καρένιν. Ένα χρόνο αργότερα, το συσσωρευμένο μίσος (που πρώτα είχε δοκιμαστεί πάνω στα ζώα) κατευθύνθηκε προς τον αληθινό του στόχο: τον άνθρωπο. Οι απολύσεις, οι συλλήψεις, οι δίκες, άρχισαν. Τα ζώα μπορούσαν επιτέλους να πάρουν ανάσα.

Η Τερέζα χαϊδεύει το κεφάλι του Καρένιν που είναι ήσυχα ακουμπισμένο στα γόνατα της. Σκέφτεται πάνω-κάτω τα εξής: δεν αξίζει καθόλου τον κόπο να συμπεριφέρεται κανείς καλά στους όμοιους του. Η Τερέζα είναι αναγκασμένη να είναι εντάξει με τους άλλους κατοίκους του χωριού, αλλιώς δεν θα μπορούσε να ζήσει εκεί, κι ακόμα με τον Τόμας είναι υποχρεωμένη να φέρεται σαν γυναίκα που αγαπάει γιατί τον έχει ανάγκη τον Τόμας. Ποτέ δεν μπορεί να προσδιορίσει κανείς με βεβαιότητα μέχρι ποιο σημείο οι σχέσεις μας με τους άλλους είναι το αποτέλεσμα των αισθημάτων μας, της αγάπης μας, της μη-αγάπης μας, της καλοσύνης ή του μίσους μας, και μέχρι ποιο σημείο είναι εκ των προτέρων επηρεασμένες από το συσχετισμό των δυνάμεων ανάμεσα στα άτομα.

Η αληθινή ανθρώπινη καλοσύνη, σε όλη της την αγνότητα και ελευθερία, μπορεί να έρθει στο προσκήνιο μόνο όταν ο παραλήπτης της δεν έχει καμία δύναμη. Η αληθινή ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας, η θεμελιώδης δοκιμασία της (η οποία βρίσκεται βαθειά θαμμένη από την θέα), αποτελείται από τη στάση της απέναντι σε εκείνους που είναι στο έλεός της: τα ζώα. Και από αυτή την άποψη η ανθρωπότητα έχει υποστεί μια τεράστια πανωλεθρία, μια πανωλεθρία τόσο θεμελιώδη που όλες οι άλλες πηγάζουν από αυτήν.

Μια αγελάδα έχει πλησιάσει την Τερέζα, έχει σταματήσει και την παρατηρεί για πολλή ώρα με τα μεγάλα καστανά της μάτια. Η Τερέζα τη γνωρίζει. Την φωνάζει Μαργαρίτα. Θα ήθελε να δώσει ένα όνομα σε κάθε αγελάδα αλλά δεν μπόρεσε. Πρώτα, έτσι σίγουρα θα συνέβαινε καμιά τριανταριά χρόνια πριν, όλες οι αγελάδες του χωριού είχαν ένα όνομα. (Κι αν το όνομα είναι ένα σημάδι της ψυχής, μπορώ να πω ότι είχαν ψυχή, αρέσει δεν αρέσει στον Καρτέσιο). Το χωριό όμως έγινε μετά μια μεγάλη συνεταιριστική βιομηχανία και οι αγελάδες περνούν όλη τους τη ζωή μέσα σε δυο τετραγωνικά που τους αναλογούν στο σταύλο. Δεν έχουν πια όνομα και δεν είναι πια παρά «machinae animatae». Ο κόσμος δικαίωσε τον Καρτέσιο.

Έχω πάντα στα μάτια μου την Τερέζα, καθισμένη πάνω σ' ένα κούτσουρο, χαϊδεύει το κεφάλι του Καρένιν και συλλογίζεται την αποτυχία της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα, μια άλλη εικόνα μου εμφανίζεται: ο Νίτσε βγαίνει από ένα ξενοδοχείο του Τουρίνου. Βλέπει μπροστά του ένα άλογο κι έναν αμαξά που το χτυπάει με το καμουτσίκι. Ο Νίτσε πλησιάζει το άλογο, το αγκαλιάζει απ' το λαιμό και κάτω απ' τα μάτια του αμαξά ξεσπάει σε λυγμούς. Αυτό συνέβαινε το 1889 και ο Νίτσε είχε ήδη, και αυτός επίσης, απομακρυνθεί από τους ανθρώπους. Μ' άλλα λόγια: ήταν ακριβώς τη στιγμή εκείνη που εκδηλώθηκε η διανοητική του αρρώστια. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, ακριβώς εκεί τοποθετείται αυτό που δίνει στη χειρονομία του τη βαθιά της σημασία.

Ο Νίτσε πήγε να ζητήσει από το άλογο συγγνώμη για λογαριασμό του Καρτέσιου. Η τρέλα του (δηλαδή, το διαζύγιο του με την ανθρωπότητα) αρχίζει από τη στιγμή που κλαίει πάνω στο άλογο.

Κι είναι αυτός ο Νίτσε που αγαπάω, όπως αγαπάω την Τερέζα που χαϊδεύει πάνω στα γόνατα της το κεφάλι ενός σκύλου ετοιμοθάνατου. Τους βλέπω και τους δύο πλάι-πλάι: κι οι δύο να παραιτούνται απ' το δρόμο όπου η ανθρωπότητα ως «κύριος και κάτοχος της φύσης», ακολουθεί.

ΦΥΣΙΚΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ από το βιβλίο
THE FINAL EMPIRE
THE COLLAPSE OF CIVILIZATION AND THE SEED OF THE FUTURE
(Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ)
του
William H. Kotke

Το βιβλίο είναι μια κριτική της περιόδου του πολιτισμού, η οποία οριοθετείται από την ανακάλυψη της γεωργίας πριν 10.000 χρόνια μέχρι σήμερα, και των διάφορων αυτοκρατοριών που εναλλάσσονται από τότε στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο συγγραφέας William H. Kotke ισχυρίζεται ότι τώρα ζούμε την τελευταία αυτοκρατορία, η οποία όπως και όλες οι προηγούμενες, όντας μη αειφόρος και εχθρική προς το περιβάλον, αναγκαστικά θα καταρρεύσει και μαζί μ’αυτήν και ο πολιτισμός, δίνοντας την θέση του σε ένα άλλο μοντέλο ζωής, το οποίο θα είναι σε αρμονία με το φυσικό πλαίσιο και τους νόμους του.

Στο κεφάλαιο 10 που ακολουθεί, υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά στην τρυφερότητα, στο αίσθημα της ασφάλειας που αισθάνεται το μωρό και στον δεσμό που αναπτύσσει με την μητέρα του κατά την διάρκεια της φυσικής γέννας σε σχέση με την ψυχρή, γεμάτη στρες διαδικασία τοκετού στη σύγχρονη βιομηχανική ιατρική.



Κεφάλαιο 10: Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Οι αρχές της ατομικής ψυχολογίας στην αυτοκρατορία αρχίζουν με την αποκοπή από τη μητέρα, στην διαδικασία της γέννας. Στον πολιτισμό της αυτοκρατορίας, ο φόβος αρχίζει στη γέννηση. Η ίδια η μέθοδος της γέννας στη σύγχρονη βιομηχανική ιατρική προκαλεί τον βαθύ ψυχολογικό φόβο και την αβεβαιότητα. Ο Arthur Janov είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Πρωταρχική Κραυγή, δημιουργός της Πρωταρχικής Θεραπείας και ερευνητής για πολλά χρόνια των ψυχολογικών περιπλοκών της διαδικασίας της γέννας. Ο Janov σχολιάζοντας τις διαφορές μεταξύ των σύγχρονων και των φυσικών μεθόδων γέννας λέει:

"Σε ένα από τα μεγάλα παράδοξα της κοινωνίας, οι υποθετικά πιό προηγμένες μέθοδοί μας έχουν παράγει τις πιό πρωτόγονες συνέπειες, και στις πιό πρωτόγονες κοινωνίες βρίσκουμε την πιό προηγμένη (δηλαδή φυσική και ευεργετική) πρακτική γέννησης: την απλή μέθοδο σκύβω-κάθομαι οκλαδόν- γεννώ (stoop-squat-deliver). Η σύγχρονη τεχνολογία δεν πρέπει να παρεμβαίνει στις φυσικές διαδικασίες αλλά αντίθετα πρέπει να χρησιμοποιείται για να βοηθήσει αυτές τις πρακτικές."2

Ο Joseph Chilton Pearce στη μελέτη του, Το Μαγικό Παιδί, για την ψυχολογία της παιδικής ηλικίας, επισημαίνει ορισμένες συγκεκριμένες ανά στάδιο ενέργειες που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της γέννας. Οι περιοδικές συστολές του κολπικού καναλιού τρίβουν και αναζωογονούν τις απομακρυσμένες καταλήξεις νεύρων στο δέρμα του μωρού που αναδύεται από ένα ρευστό περιβάλλον θερμότητας σχεδόν 37,7 βαθμών. Οι περιοδικές συστολές αρχίζουν επίσης να πιέζουν το στήθος, αρχίζοντας την αναπνευστική δράση που σύντομα θα έρθει. Καθώς το μωρό αναδύεται από το κολπικό κανάλι, πιάνεται από τη μητέρα και τοποθετείται στο στήθος της όπου μπορεί ξανά να ακούσει τον χτύπο της καρδιάς που ήξερε για εννέα μήνες. Σε αυτό το σημείο η μητέρα κοιτάζει τα μάτια του μωρού (ο Pearce λέει ότι αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό στη διαδικασία συναισθηματικού δεσμού). Καθώς η μητέρα κοιτάζει τα μάτια του παιδιού αρχίζει να χαϊδεύει το μωρό, κάτι που ενεργοποιεί περαιτέρω τις απολήξεις νεύρων του δέρματος. Σε κάποιο ασφαλές σημείο μετά από αυτό, ο ομφάλιος λώρος κόβεται και η μητέρα πιέζει το μωρό στη θηλή της. Η χημεία του γάλακτος της μητέρας είναι συγκεκριμένη ανά στάδιο και αλλάζει καθώς το μωρό αναπτύσσεται διαμέσου των βιολογικών σταδίων μέχρι την απογαλάκτιση.

Η γέννα είναι ένας από τους μεγάλους μετασχηματισμούς της ζωής και για να βοηθήσει να δημιουργηθεί το σθένος της επιβιώσης από αυτήν την εμπειρία ο κοινός ανεφοδιασμός αίματος της μητέρας και του παιδιού παράγει μια ορμόνη του στρες, την κορτιζόλη(cortisol). Ο Pearce θεωρεί ότι η κατανάλωση του γάλακτος της μητέρας αμέσως μετά από τη γέννα βοηθά το σώμα του νηπίου να αποβάλει αυτήν την ουσία έτσι ώστε γίνει ήρεμο.

Η διαδικασία της σύνδεσης(του δεσμού) της μητέρας και του παιδιού εξηγείται από την παλιά ιστορία του μωρού της πάπιας που δένεται με το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται αφότου βγεί από το αυγό του. Διάφορες χιουμοριστικές ιστορίες λέγονται για τα μωρά παπάκια που δένονται με το οικογενειακό σκυλί, τους ανθρώπους και άλλα ζώα. Η διαδικασία είναι τόσο θεμελιώδης όπως η σύνδεση του πρωτονίου και του ηλεκτρονίου. Η διαδικασία συμβαίνει σε πολλά επίπεδα και με λεπτούς τρόπους. Ένα σημαντικό είδος σύνδεσης είναι για τα ζωντανά πράγματα να συνδέονται με το σπίτι τους, την ζωντανή γη και τον κόσμο. Η σύνδεση είναι μια θετική ψυχολογική σχέση που παρέχει μια αίσθηση του εαυτού και την ασφάλεια του να είσαι σαν "στο σπίτι σου."

Οι Janov, Pearce και πολλοί άλλοι σκέφτονται ότι η σύντομη ακολουθία σύνδεσης κατά τη διάρκεια της γέννας είναι μια από τη σημαντικότερες στη ζωή ενός ατόμου. Είναι αυτή η ακολουθία που παράγει τον κατάλληλο δεσμό μεταξύ της μητέρας και του παιδιού. Σε αυτό το αρχικό σημείο της ακολουθίας των συνδέσεων, αρχίζοντας με τη μητέρα και έπειτα ακτινοβολώντας προς τα έξω για να συμπεριλάβει τη γη, είναι που αποτυπώνεται η υποσυνείδητη γενική ιδέα του παιδιού για την ισορροπία της ζωής του. Στο σύγχρονο ιατρικό περιβάλλον το νήπιο μπορεί να υποβληθεί στην πίεση μιας καισαρικής επέμβασης όπου δεν υπάρχει καμία ακολουθία γέννας ή εναλλακτικά η πρώτη επαφή του νηπίου με τον εξωτερικό κόσμο να είναι τα φάρμακα που μεταφέρονται σε αυτό από την μητέρα μέσω του τοιχώματος του πλακούντα. Είναι πολύ πιθανόν ότι το νήπιο θα αισθανθεί το μέταλλο των λαβίδων γύρω από το κεφάλι του, να το τραβούν έξω από τη μητέρα. Το νήπιο θα κρατηθεί ψηλά, θα το χτυπήσουν για να αρχίσει την αναπνοή και έπειτα θα δοθεί σε μια νοσοκόμα για να το βάλει σε μια κρύα μεταλλική ζυγαριά. Το μωρό έπειτα αφήνεται μόνο του στην στειρότητα του θαλάμου μητρότητας.

Ότι τις λίγες στιγμές στις οποίες όλο αυτό πραγματοποιείται μπορει να κάνει μια τέτοια ουσιαστική διαφορά σε ολόκληρη τη ζωή κάποιου παρουσιάζεται από μια ανακάλυψη που έγινε στην Ουγκάντα. Ο Joseph Chilton Pearce αναφέρει ότι η Marcelle Gerber που έκανε έρευνα για το Ταμείο για τα Παιδιά των Ηνωμένων Εθνών στην Ουγκάντα ανακάλυψε αυτό που οι ερευνητές θεώρησαν ως μωρά "μεγαλοφυίες":
"Βρήκε τα πιό πρόωρα, λαμπρά, και εξελιγμένα νήπια και παιδιά που έχουν παρατηρηθεί ποτε οπουδήποτε. Αυτά τα νήπια χαμογελούσαν, συνεχώς και υπερενθουσιασμένα, από, το αργότερο, την τέταρτη ημέρα της ζωής τους. Οι αναλύσεις αίματος έδειξαν ότι όλα τα αδενικά στεροειδή που συνδέονταν με το στρες της γέννας ήταν πλήρως απόντα μέχρι εκείνη την τέταρτη ημέρα μετά από τη γέννηση. Η αισθητικοκινητική εκμάθηση και η γενική εξέλιξη ήταν φαινομενικές, πράγματι θαυμαστές. Αυτά τα νήπια από την Ουγκάντα ήταν μήνες μπροστά από τα αμερικανικά ή ευρωπαϊκά παιδιά." 3

Αφού προκάλεσε αίσθηση μεταξύ των ειδικών στην ανάπτυξη των παιδιών, ανακαλύφθηκε ότι υπήρχαν μερικά μωρά στην Ουγκάντα των οποίων η ανάπτυξη έμοιαζε με αυτά των χωρών της βιομηχανικής ιατρικής. Αυτά τα μωρά βρίσκονταν στα λιγοστά νοσοκομεία της Ουγκάντας:
"Η Gerber διαπίστωσε ότι δεν χαμογελούσαν μέχρι περίπου δυόμισυ μήνες μετά από τη γέννηση. Ούτε είχαν πρόωρη ανάπτυξη υπό οποιαδήποτε έννοια. Ούτε έδειχναν σημάδια αισθητικοκινητικής εκμάθησης, δεν επέδειξαν καμία ιδιαίτερη νοημοσύνη για περίπου δυόμισυ μήνες, οπότε και κάποια σημάδια νοημοσύνης έγιναν προφανή. Οι αναλύσεις αίματος έδειξαν ότι υψηλά επίπεδα αδενικών στεροειδών που συνδέονται με το στρες της γέννησης ήταν ακόμα παρόντα μετά από δυόμισυ μήνες. Αυτά τα νήπια κοιμόντουσαν πάρα πολύ, φωνάζαν όταν ήταν ξύπνια, ήταν οξύθυμα και είχαν κολικούς, και ήταν ευπαθή και ανίσχυρα. Έτσι το πρόβλημα δεν βρισκόταν σε κάποια φυλετική προδιάθεση για πρόωρη διανοητική ανάπτυξη. Το πρόβλημα βρισκόταν στο τι συμβαίνει στα νεογέννητα νήπια στα νοσοκομεία." 4

Το τραύμα της γέννησης και η αποτυχία σύνδεσης(δεσμού) είναι σοβαρά θέματα στη μελλοντική ζωή του μωρού. Ένα τόσο απλό πράγμα όπως η κοπή του ομφάλιου λώρου πάρα πολύ γρήγορα στο περιβάλλον γραμμή-παραγωγής των σύγχρονων νοσοκομείων προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά προξενώντας εγκεφαλική κάκωση – μικρά εγκεφαλικά, τα οποία αναφέρονται ως ανοξία. Ο Newell Kephart, διευθυντής του Κέντρου Επίτευξης για Παιδιά στο πανεπιστήμιο Purdue, λέει ότι το 15 έως 20 τοις εκατό όλων των παιδιών που εξετάστηκαν είχαν προβλήματα εκμάθησης και συμπεριφοράς ως αποτέλεσμα του μη ανιχνευθέντος ελάσσονος εγκεφαλικού τραυματισμού. Άλλοι λένε ότι το 20 έως 40 τοις εκατό του σχολικού πληθυσμού μειονεκτούν λόγω μαθησιακών προβλημάτων που μπορεί να σχετίζονται με τα νευρολογικές βλάβες κατά την γέννηση. 5

Ο Pearce στην μελέτη του το Μαγικό Παιδί, λέει για τα πειράματα που έγιναν από τον ιατρό William F. Windle. Ο Windle άρχισε να έχει αμφιβολίες για τις μεθόδους γέννησης της βιομηχανικής ιατρικής και έκανε μια δοκιμή με πιθήκους, (που κανονικά δεν χρειάζονται καμία βοήθεια για να γεννήσουν). Ο Windle πήρε διάφορες έγκυους πιθήκους και τις υπέβαλε στις κανονικές μεθόδους γέννησης των νοσοκομείων, συμπεριλαμβανομένων των φαρμάκων, της αναισθησίας, των λαβίδων και της κοπής του ομφάλιου λώρου στο συνηθισμένο χρόνο που το είχε δει αυτό να γίνεται στα νοσοκομεία.

Διαπίστωσε ότι λόγω των φαρμάκων και της αναισθησίας τα μωρά των πιθήκων δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν και χρειάστηκαν την τεχνητή αναπνοή που τα νοσοκομεία χρησιμοποιούν συνήθως. Αντί της προσκόλλησης στη μητέρα αμέσως μετά από την γέννα, τα μωρά των πιθήκων του Windle ήταν ανίσχυρα και δεν μπορούσαν να εκτελέσουν αυτόν τον στόχο. Στην πραγματικότητα δεν μπορούσαν να προσκολληθούν στις μητέρες τους για αρκετές εβδομάδες.

Αργότερα ο Windle έκανε αυτοψία στα νήπια που είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια της γέννησης ή που δεν έζησαν πολύ. Βρήκε σοβαρές εγκεφαλικές κακώσεις σε κάθε περίπτωση από την ανοξία στη γέννηση. Αργότερα έκανε αυτοψία στους πιθήκους που έζησαν μέχρι την ενηλικιότητα και διαπίστωσε ότι είχαν επίσης εγκεφαλικές κακώσεις. Ο Windle αργότερα έκανε αυτοψία σε ανθρώπινα μωρά που είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια της γέννησης ή αμέσως μετά και διαπίστωσε ότι είχαν εγκεφαλικές κακώσεις παρόμοιες με τους πιθήκους στα πειράματα του.

Οι εγκεφαλικές κακώσεις δεν είναι το μόνο αποτέλεσμα των σύγχρονων μεθόδων γέννησης. Τα ίδια τα σημάδια του γεννετικού τραύματος είναι συχνά σοβαρά. Ο μαζικός θεσμός της σύγχρονης βιομηχανικά βασισμένης ιατρικής, με την απέραντη σειρά των ακριβών μηχανημάτων και των βιομηχανικά παραχθέντων φαρμάκων φαίνεται να παράγει αποτελέσματα σύμφωνα με την ποιότητα αυτού του ίδιου του πολιτισμού - μηχανικότητα, μη αίσθηση και ανθρώπινη αλλοτρίωση. Αντί της θερμής άνεσης της μητέρας, το νήπιο αντιμετωπίζεται σαν ένα αντικείμενο, χαστουκίζεται από έναν ξένο και παίρνεται μακρυά από έναν άλλο ξένο σε έναν βρεφικό θάλαμο όπου τοποθετείται σε μια κούνια. Είναι σε αυτό το σημείο όπου οι άνθρωποι του πολιτισμού συχνά συνδέονται με τα υλικά αντικείμενα, δηλαδή, την κουβέρτα ασφάλειας. Ο Pearce ρωτά, "ποιά είναι η μεγάλη μάθηση; Τί χτίζεται στις ίδιες εκείνες ίνες του συστήματος μυαλό-εγκέφαλος-σώμα ως αρχική εμπειρία της ζωής;" Είναι ότι, "η συναντήσεις με τους ανθρώπους είναι αιτίες σοβαρού, συνεχούς, άκαμπτου στρες, και ότι το στρες βρίσκει τη μόνη μείωσή του μέσω της επαφής με τα υλικά αντικείμενα." 6

Ακόμη και μια ικανοποιητική γέννηση είναι μια από τις μεγάλες τραυματικές εμπειρίες της ζωής οποιουδήποτε ατόμου. Η εμπειρία της γέννησης είναι στην πραγματικότητα μια πάλη για τη ζωή. Ο εμβρυϊκός θάνατος είναι η πέμπτη αιτία θανάτου στις ΗΠΑ. Ο Arthur Janov ως ψυχίατρος από νωρίς είχε οδηγηθεί στο γεννετικό τραύμα ως πηγή μερικών από τα προβλήματα των ασθενών του. Μετά από μερικά χρόνια δημιούργησε μια μέθοδο θεραπείας που συνειδητά περιλάμβανε τη ανάκληση της εμπειρίας γέννησης. Διαπίστωσε ότι εάν ο συνειδητός ενήλικος μπορούσε να ξαναζήσει την εμπειρία γέννησης και να καταλάβει την εμπειρία μέσα στο ενήλικο πλαίσιο, τα συμπτώματα των φόβων, οι φοβίες, οι διανοητικοί φραγμοί και ούτω καθ'εξής θα εξατμίζονταν. Άρχισε να το αποκαλεί αυτό Πρωταρχική Θεραπεία.

Μετά από χρόνια εργασίας με την Πρωταρχική Θεραπεία, ο Janov συμπεραίνει:
"Έχω δει κάθε πιθανό συνδυασμό και μεταλλαγή διανοητικής ασθένειας. Έχω δει τι μπορούν να κάνουν οι κακές οικογένειες, τι μπορεί να κάνουν τα ορφανοτροφεία και η απόρριψη, τι μπορούν να κάνουν ο βιασμός και η αιμομιξία και παρόλα αυτά η άποψή μου είναι ότι το γεννετικό και προ-γεννετικό τραύμα είναι επικρατέστερο πέρα από σχεδόν οποιοδήποτε μεταγενέστερο είδος τραύματος. Γιατι σε εκείνη την γεννετική διαδικασία αποτυπώνεται ο τρόπος που πρόκειται να χειριστούμε τις ζωές μας από κει και πέρα. Εντυπώνονται τα γνωρίσματα της προσωπικότητας. Αποτυπώνονται οι τρόποι που βλέπουμε τον κόσμο. Διαμορφώνονται οι προδιαθέσεις. Το τι θα γίνουμε βρίσκεται στο πλαίσιο της γέννας.
"Η καλύτερη μαρτυρία που ξέρω για την σημασία των εναλλακτικών πρακτικών γέννας είναι η ποιοτική διαφορά μεταξύ των γεννημένων φυσικά και μη-τραυματικά παιδιών και εκείνων που γεννήθηκαν κάτω από τις συμβατικές περιστάσεις. Η δεύτερη καλύτερη μαρτυρία που ξέρω είναι η τεράστια αλλαγή που πραγματοποιείται στους ασθενείς της Πρωταρχικής Θεραπείας που έχουν ξαναζήσει τα τραύματα που υποβλήθηκαν κατά την γέννηση."

Το τραύμα της γέννησης, όπως το περιγράφει ο Janov, είναι η πρώτη αποτύπωση επάνω στο άτομο, αλλά δεν είναι η τελευταία. Υπάρχει το σημαντικό θέμα της ακολουθίας δεσμών που ο Joseph Chilton Pearce και άλλοι περιγράφουν.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
2 Imprints: The Life Long Effects of the Birth Experience. Arthur Janov. Coward-McCann, Inc. pub. New York. 1983. p. 249.
3 Magical Child: Rediscovering Nature's Plan For Our Children. Joseph Chilton Pearce. Bantam pub. New York. 1980. pp. 42,43.
4 ibid. pp. 43,44.
5 ibid. pp. 56,57.
6 ibid. p. 70.


ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΕΔΩ:
http://www.rainbowbody.net/Finalempire
http://www.box.net/shared/q9ak9zhacj

The Age of Stupid

The Age of Stupid (Η εποχή των ηλιθίων) είναι η νέα ταινία από τον σκηνοθέτη Franny Armstrong (McLibel) και τον παραγωγό John Battsek(One Day In September). Ο βραβευμένος με Όσκαρ Pete Postlethwaite(In The Name of the Father, Brassed Off) πρωταγωνιστεί ως το άτομο που ζει μόνο του στον κατεστραμμένο κόσμο του 2055, και που κοιτάζοντας κάποια "παλιά" βίντεο από το 2008 διερωτάται: γιατί δεν σταματήσαμε την κλιματική αλλαγή όταν είχαμε την δυνατότητα;

Η ταινία The Age of Stupid είναι 90λεπτη και θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ ταινιών Sundance τον Ιανουάριο του 2009 και θα βγει στους κινηματογράφους τον Μάρτιο του 2009.

http://www.ageofstupid.net/

Βίγκαν Ημερολόγιο
2009


Το Ημερολόγιο Χορτοφαγίας είναι και φέτος εδώ για να σας συνοδεύσει στο 2009 με 12 υπέροχες βίγκαν συνταγές από την ελληνική και διεθνή κουζίνα.

Κατεβάστε το

και εκτυπώστε το

από

εδώ

Τρυπήστε τα φύλλα με τη μηχανή βιβλιοδεσίας, περάστε το πλαστικό σπιράλ και το ημερολόγιο σας είναι έτοιμο για να το κρεμάσετε στο τοίχο ή να το δωρήσετε!

Το μέτρο των ενοικιαζόμενων ποδηλάτων διευρύνεται στις Ευρωπαϊκές πόλεις

Μετά το Παρίσι (απ’όπου και η εικόνα) και την Βαρκελώνη όπου ήδη εφαρμόζεται, και το Λονδίνο μελετά ένα νέο σύστημα ενοικιαζόμενων ποδηλάτων για το κοινό που θα μπορούσε να εισαχθεί το 2010.

Το σύστημα θα είναι διαθέσιμο σε μια περιοχή που αντιστοιχεί περίπου στη ζώνη 1, στο κεντρικό Λονδίνο, αν και η περιοχή θα μπορούσε να επεκταθεί εάν το σχέδιο λειτουργήσει χωρίς προβλήματα.

Τα σχέδια του Λονδίνου είναι να εγκατασταθούν περίπου 6.000 ποδήλατα σε 400 σταθμούς με μέχρι 10.500 σημεία επιστροφής.

Συγκρίνετε το αυτό με τα 20.000 ποδήλατα του Παρισιού ή τα 9.000 της Βαρκελώνης, τα οποία είναι και οι μεγαλύτερες έως τώρα εφαρμογές του συστήματος ενοικίασης ποδηλάτων της Ευρώπης.

Ακόμη και με λιγότερα ποδήλατα, οι ποδηλάτες θα φαίνονται πιθανόν ξεχωριστοί, μιας και το σχέδιο απαιτεί το ποδήλατο-πρότυπο να είναι χαρακτηριστικό της πόλης (σκεφτείτε τα μαύρα ταξί ή τα διόροφα λεωφορεία).

Το τελικό πρότυπο των σταθμών και των ποδηλάτων θα αποφασιστεί το προσεχές έτος.