Ένας κήπος τροφής σε πεζοδρόμιο του Λος Άντζελες

Όταν ο Ron Finley, κάτοικος μιας γειτονιάς του Νότιου Λος Άντζελες, δημιουργούσε (το 2011) ένα κήπο με φαγώσιμα φυτά δεν φανταζόταν τις αντιδράσεις: θετικές και αρνητικές.

Ο λόγος ήταν η απίθανη τοποθεσία του κήπου: μια παραμελημένη λωρίδα, 3Χ45 μέτρα με ζιζάνια και βρωμιά ανάμεσα στο πεζοδρόμιο και το δρόμο. Η υπηρεσία του δήμου επιδόθηκε σε μια μάχη εναντίον του Finley με βάση τον οικιστικό κώδικα. Όμως μια τέτοια στείρα στάση σε μια συνοικία που είναι ήδη μια «τροφική έρημος»* (food desert) ενόχλησε και συσπείρωσε τους δημότες.

Ο Finley δημιούργησε τον κήπο αφού φοίτησε σε μια κηπουρική τάξη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια και διάλεξε τη θέση επειδή ήταν αχρησιμοποίητη, βολική και, επίσης, εξαιρετικά άσχημη. Η τοποθεσία είναι επίσης δημόσια, αλλά αυτό είναι και το ζήτημα: ο Finley δεν καλλιεργεί λαχανικά μόνο για να θρέψει τον εαυτό του, αλλά για να θρέψει και να εμπνεύσει το σύνολο της κοινότητας.

Αλλά ο δήμος που είχε την ιδιοκτησία της λωρίδας γης διέταξε τον Finley να καταστρέψει τον κήπο του, επειδή δεν ακολούθησε τις «οδηγίες διαμόρφωσης οικιακών χώρων στάθμευσης» οι οποίες επιτρέπουν μόνο ανθεκτικά στην ξηρασία φυτά κάτω από 10 μ. ύψος - με άδεια $ 400.

Με άλλα λόγια, μπορείτε να φυτέψετε χλοοτάπητα και να ρίχνετε άπειρα λίτρα νερού για να παραμείνει πράσινος, όπως κάνουν χιλιάδες, παρά το πρόβλημα της λειψυδρίας. Αλλά αλίμονο αν φυτέψετε φρούτα και λαχανικά που απαιτούν λιγότερο νερό και παρέχουν τροφή στους ανθρώπους. Και στην περίπτωση του Finley, αυτός συλλέγει βρόχινο νερό σε βαρέλια που του φτάνει για την άρδευση του κήπου μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού.

Τελικά ο Finley με την υποστήριξη της γειτονιάς και ακτιβιστών συγκέντρωσε 900 υπογραφές και κέρδισε το δικαίωμα να κρατήσει τον κήπο. Η ιστορία και το όραμά του Finley για τον επαναπροσδιορισμό των αχρησιμοποίητων ανοιχτών χώρων, όπως και  πολλών άλλων που αγωνίζονται για την αστική καλλιέργεια, θα πρέπει να εμπνέει όλους μας, και μας θυμίζει πως με λίγη δημιουργικότητα, με όραμα, και την προθυμία να λερώσουμε λίγο τα χέρια μας, μπορούμε να ξανακάνουμε χώρους από άσφαλτο και γρασίδι σε παραγωγικές θέσεις ομορφιάς.

Ο Ron Finley ίδρυσε και συμμετέχει στην τοπική οργάνωση: L.A. Green Grounds η οποία βοηθά τους ανθρώπους να ξεκινήσουν έναν αστικό κήπο και είναι μια οργάνωση με την φιλοσοφία “Pay it forward” που σημαίνει ότι όσοι δέχονται βοήθεια είναι υποχρεωμένοι με τη σειρά τους να δώσουν βοήθεια σε κάποιους άλλους.

...........

* Αναφέρεται σε ολόκληρες συνοικίες στις ΗΠΑ που κατακλύζονται από εστιατόρια γρήγορου φαγητού και μαγαζιά με επεξεργασμένα τρόφιμα αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα μαγαζί με φρέσκα φρούτα και λαχανικά.

Το κόλπο της κρίσης και του ψευδοχρέους δεν έπιασε στους Ισλανδούς

Σερβιρίστηκε με τον ίδιο τρόπο όπως και στην Ελλάδα αλλά οι Ισλανδοί δεν πιάστηκαν στον ύπνο. Δεν μπόρεσαν να δεχθούν με τίποτα την απάτη της στημένης τράπουλας όπου κάποιος έχει το δικαίωμα έκδοσης του χρήματος και όλοι οι  υπόλοιποι θα πρέπει να είναι χρεωμένοι σ’ αυτόν.

Έτσι οι Ισλανδοί πολίτες αρνήθηκαν να πληρώσουν την διαφθορά κάποιων ιδιωτικών επιχειρήσεων όπως είναι οι τράπεζες.  Αρνήθηκαν επίσης στα διεθνή όργανα υπερεξουσίας και κυριαρχίας (ΔΝΤ, ΕΕ, κλπ) να κάνουν κουμάντο στην οικονομία τους και στη χώρα τους.

Η ανατροπή του προηγούμενου διεφθαρμένου σκηνικού προήλθε από ένα ενεργό κίνημα πολιτών το οποίο ουσιαστικά επέβαλε τους όρους του και τους κανόνες του παιχνιδιού με την δύναμη του δικαίου και των επιχειρημάτων του και τώρα ο λαός της Ισλανδίας βρίσκεται στην φάση την Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης όπου διαμορφώνει άμεσα το νέο Σύνταγμα της χώρας του. (Στην σύγχρονη Ελληνική ιστορία το ίδιο πράγμα έχει γίνει επίσης τέσσερις φορές.)

Πρωτεργάτης του κινήματος υπήρξε ο Hordur Torfarson και είναι ο άνθρωπος που ανάγκασε την προηγούμενη κυβέρνηση της Ισλανδίας να παραιτηθεί και εν συνεχεία οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ να μην έχουν έρεισμα στη χώρα του και να αναγκαστούν να την εγκαταλείψουν.

Ο Torfarson διδάσκει τώρα μετα-μοντέρνα δημοκρατία σε όλη την Ευρώπη δηλώνοντας ότι ο υπόλοιπος κόσμος θα ωφεληθεί από το να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ισλανδίας: την προσαγωγή στην δικαιοσύνη των διεφθαρμένων τραπεζιτών, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την τρέχουσα οικονομική κρίση.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο νέος Ισλανδός πρόεδρος Olafur Ragnar Grimsson ο οποίος μίλησε στα πλαίσια της συνάντησης του Νταβός:

«Δεν ακολουθήσαμε τις παραδοσιακές (ορθόδοξες) πολιτικές. Πιστεύω ότι εκπλήσσει τον περισσότερο κόσμο το ότι πριν τέσσερα χρόνια κάναμε κάτι που φαινόταν λάθος, να αφήσουμε το οικονομικό σύστημα να καταρρεύσει. Εισαγάγαμε νομισματικούς ελέγχους, αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν, παρείχαμε υποστήριξη στους φτωχούς, δεν εφαρμόσαμε μέτρα λιτότητας στον βαθμό που βλέπετε εδώ στην Ευρώπη και το τελικό αποτέλεσμα μετά από τέσσερα χρόνια είναι ότι οι Ισλανδοί απολαμβάνουν πρόοδο και ανάκαμψη πολύ διαφορετική από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που υπέφεραν από την οικονομική κρίση.»

...

Η σκοτεινή πλευρά της σοκολάτας

The Dark Side of Chocolate (2010) – Ντοκιμαντέρ [46']

Έρευνα: Μίκι Μιστράτι | Κάμερα: Ρομπέρτο Ρομάνο

 
Τι κρύβεται πίσω από την σοκολάτα; Ο Δανός δημοσιογράφος Μίκι Μιστράτι ταξιδεύει στην Αφρική για να μας αποκαλύψει ένα σκοτεινό παρασκήνιο για το οποίο ελάχιστα γνωρίζουμε.

Πίσω από τις απατηλές διαφημίσεις της βιομηχανίας σοκολάτας η οποία έχει κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ, υπάρχουν παιδιά που δουλεύουν ως σκλάβοι για τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων.

Το ντοκιμαντέρ καταγράφει την διακίνηση των παιδιών που είναι κάτω των 15 ετών (μερικές φορές ακόμη και επτάχρονα) και τα οποία «δουλεύουν» παράνομα στις φυτείες της Ακτής του Ελεφαντοστού κυρίως και σε άλλες φυτείες της Αφρικής, όπου παράγεται το 80% του κακάο που διακινείται στον υπόλοιπο κόσμο μέσω των μεγαλύτερων εταιρειών που παρασκευάζουν σοκολάτες.

Ο Μίκι Μιστράτι συναντά παιδιά τα οποία έχουν πέσει θύματα αυτής της βιομηχανίας, υπευθύνους εταιρειών που καλύπτουν την παιδική εκμετάλλευση καθώς και ανθρώπους οι οποίοι με κίνδυνο της ζωής τους προσπαθούν να σταματήσουν αυτό το κακό.

Carpe Diem

Το διαχρονικό «Άδραξε την μέρα!» υπήρξε πάντα η πρόκληση να αξιοποιήσουμε την δυναμική που κρύβουμε μέσα μας και να την κάνουμε μεταμορφωτική πράξη για την ζωή μας και τον κόσμο μας.

Η φράση μπορεί να λαμβάνει ένα ιδιαίτερο νόημα κάθε εποχή αλλά ειδικά στην συγκυρία μας όπου η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει πρωτόγνωρη κρίση, αποκτά ζωτική σημασία.

Η κρίση που παρουσιάζεται ως οικονομική δεν έχει καμία σχέση με τα στερεότυπα περί οικονομίας ή γιατί δήθεν δεν υπάρχει ανάπτυξη. Αυτή είναι μια σκόπιμα αλλά και επικίνδυνα αποπροσανατολιστική ερμηνεία.

Το αίτιο της κακοδαιμονίας μας σχετίζεται με το ότι συμμετέχουμε σε ένα σύστημα που λειτουργεί σε κενό ηθικής και εξ ορισμού μας υποχρεώνει οι πράξεις μας να λαμβάνουν χώρα σε ένα τέτοιο κενό. Αυτό ισοδυναμεί με το να προσπαθούμε να αναπνεύσουμε σε κενό αέρος, πράγμα που σίγουρα οδηγεί στην ασφυξία.

Μέσα σε αυτό το κενό ηθικής, η βασική για την επιβίωση ανάγκη της τροφής είναι η πρώτη που έχει αλωθεί. Αντί να έχουμε την ενδεδειγμένη διατροφή με βάση την ανατομία μας και τους νόμους του πλανήτη των φυτών, έχουμε μια συγκεκριμένη διατροφή που εξυπηρετεί την ιδεολογική βάση του συστήματος (την καταπίεση) και όλο το κακό συναπάντημα των αρνητικών αντιλήψεων.

Μέσα στη διατροφή γίνεται το «ξέπλυμα» όλων αυτών των χυδαίων αντιλήψεων αφού πράξεις και πρακτικές ολοφάνερα άδικες οι οποίες έχουν τεράστιο αρνητικό αντίκτυπο πρώτιστα στα μη ανθρώπινα ζώα, σε μεγάλες πληθυσμιακά ομάδες τεχνητά εξασθενημένων ανθρώπων και στο οικοσύστημα, αποσυνδέονται από τις συνέπειές τους και επιδοκιμάζονται.

Το «ξέπλυμα» της ανηθικότητας προϋποθέτει την βίαιη εισαγωγή της ανθρωπότητας στον ζουρλομανδύα του οργουελισμού. Γιατί μόνο έτσι:

- οι αδιάκοπες και κατά συρροή γενοκτονίες που διαπράττονται επί 24ώρου βάσεως εναντίον των μη ανθρώπινων ζώων (πάνω από150 εκατομμύρια ζώα οδηγούνται σε σφαγεία κάθε ημέρα σε όλο τον κόσμο) μπορούν να είναι «ειρήνη»,

- το καθεστώς του δούλου και της καταπίεσης που αυθαίρετα τους επιβάλουμε μπορεί να είναι «ελευθερία»,

- η απόλυτη φρίκη της ζωής τους (η βία της αρπαγής των μωρών τους, η επίθεση στη μητρότητα, η συντριπτικά μεγαλύτερη καταπίεση των θηλυκών ζώων και άπειρες άλλες κακοποιήσεις) μπορεί να είναι «ευημερία»,

- ο εκ προ μελέτης φόνος τους με ειδική βασανιστική διαδικασία όπου «πεθαίνουν κομμάτι κομμάτι»* μπορεί να είναι «ευσπλαχνικό τέλος»,

ενώ την ίδια στιγμή όλα αυτά να θεωρούνται «οικονομικός κλάδος» και «βιομηχανία» για το σύστημα, «επάγγελμα» για όσους εμπλέκονται σε αυτό, και «διατροφή» για όλους τους υπόλοιπους στους οποίους επιβάλλεται.

Είτε θέλουμε να το λάβουμε υπόψη μας είτε όχι, η διατροφή εξυμνεί και επιβραβεύει έμμεσα και ύπουλα (με την πρόσχημα της κάλυψης της πιο βασικής βιολογικής ανάγκης) όλα εκείνα που καταδικάζουμε σαν ανθρωπότητα και μάταια πασχίζουμε να ξορκίσουμε έξω από την ανθρώπινη κοινωνία.

Η διατροφή είναι η μόνιμη πληγή και πηγή των αρνητικών αντιλήψεων και συμπεριφορών και το τραγικότερο λάθος επειδή συγκαλύπτει το γεγονός ότι προσπαθούμε να επιλύσουμε ένα πρόβλημα με αδιαφορία για το θεμιτό ή το αθέμιτο του τρόπου που το κάνουμε. Επιβραβεύει και εντυπώνει μόνιμα στην συλλογική συνείδηση το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και το «δίκιο του ισχυρού» (δηλαδή την υπεροψία και την αλαζονεία).

Το ηθικό κενό που σκόπιμα μας επέβαλαν, παρακάμπτει και παραγράφει τις αξίες και μας επιτρέπει να λειτουργούμε άκριτα, μηχανικά και αυτόματα προκειμένου να ικανοποιήσουμε ανάγκες και επιθυμίες. Δεν μας επιτρέπει να δούμε τα μη ανθρώπινα ζώα ως φορείς του ίδιου με εμάς χαρακτηριστικού της αισθανόμενης ζωής και άρα ως άτομα και ζωές που αξίζουν σεβασμό, οπότε καταλήγουμε να τα θεωρούμε και να τα μεταχειριζόμαστε όπως ένα ακόμη αναλώσιμο υλικό μιας χρήσης.

Αντιμετωπίζουμε την ύπαρξη και την ζωή τους με μηδενισμό, οπότε εισπράττουμε μηδενισμό και ο κόσμος που ζούμε αντικατοπτρίζει ακριβώς τον τρόπο που τρώμε.

Η κρίση που βιώνουμε υπάρχει αυτούσια στην διατροφή μας και αυτή η κρίση θα υπάρχει και θα βαθαίνει όσο δεν θα αποκαθίσταται η δικαιοσύνη στην κάλυψη της ζωτικής ανάγκης της τροφής.

Το σύστημα συντηρεί σκόπιμα την παράνοια του σαρκοφάγου ανθρώπου και προσπαθεί επιθετικά από την πρώτη στιγμή της γέννησής μας να μας κάνει με το ζόρι σαρκοφάγους και καταναλωτές ζωικών.

Αυτό υπάγεται στην κύρια τακτική δημιουργίας χάους και υπονόμευσης του ηθικού των ανθρώπων ώστε τελικά να μην ξέρουν τι τους γίνεται και να είναι πλέον απόλυτα διαχειρίσιμοι και κατευθυνόμενοι. Το αποτέλεσμα είναι η απόλυτη σύγχυση του να καταλήγουν οι άνθρωποι σε αυτό που θα λέγαμε «διατροφικά gay»: με άλλα λόγια να νομίζουν πχ ότι είναι γυναίκες ενώ είναι άντρες και το αντίστροφο. Πρόκειται για μια τρικλοποδιά στο πιο καθοριστικό και καίριο μαζί με το φύλλο χαρακτηριστικό για κάθε πλάσμα, στην διατροφική ανατομία. Γιατί είναι η βασική τρικλοποδιά με την οποία αρχίζει η πτώση: η αλλοίωση της σκέψης και του συναισθηματικού κόσμου, η άλωση της συνείδησης, και προβλήματα υγείας. Είναι η τρικλοποδιά με την οποία αρχίζει η βασική αλλοτρίωση που ανοίγει τον δρόμο και σε όλες τις υπόλοιπες αλλοτριώσεις.

Όμως η παράνοια και ο μύθος του σαρκοφάγου ανθρώπου και κατά συνέπεια η διατροφή με ζωικά θα μπορούσαν άμεσα και εύκολα να ατονήσουν αν το σύστημα ήθελε και επεδίωκε κάτι τέτοιο.

Αλλά το έχει κατηγορηματικά απορρίψει γιατί αυτό εγκυμονεί τον τεράστιο κίνδυνο ο κόσμος να διαπαιδαγωγείται στο δίκαιο και στη συμπόνια πράγμα που είναι βόμβα στα θεμέλια ενός καταπιεστικού συστήματος.

Εάν δεν υπήρχε το καθημερινό «ζωντανό» παράδειγμα της καταπίεσης των ζώων και επομένως εάν η συλλογική συνείδηση δεν ήταν εξοικειωμένη με την βία και την επακόλουθη απαξίωση της ζωής, το σύστημα δεν θα μπορούσε εύκολα να νομιμοποιήσει και να χρησιμοποιήσει την βία και την καταπίεση και εναντίον των ανθρώπων και έτσι θα ατονούσε το ίδιο, χάνοντας την ιδεολογική του βάση (την καταπίεση) που του επιτρέπει να υπάρχει.

Μέσω της διατροφής με ζωικά μπορεί να επιβάλει και με το «νόμο» την επίθεση ενάντια στην ζωή ως αξία. Και με απαξιωμένη την ζωή στη συλλογική συνείδηση, το πεδίο είναι ανοικτό για κάθε αντιδραστική πολιτική και ατζέντα (όπως αυτή της παγκοσμιοποίησης στην παρούσα συγκυρία).

Γιατί αν ο κόσμος εθίζεται μέσω της διατροφής στην αδικία, αν δηλαδή για την δήθεν κάλυψη της τροφής του αποδέχεται την αδικία ως αναγκαίο κακό, τότε μπορεί να αποδεχθεί ως αναγκαία κακά, ως τετελεσμένα ή ως αναπόφευκτα και όλα τα υπόλοιπα αρνητικά πράγματα και τους μονόδρομους που το σύστημα του σερβίρει (εκμετάλλευση και των ανθρώπων, καταπίεση, πόλεμοι και επεμβάσεις, κατάργηση ελευθεριών και δικαιωμάτων, τοκογλυφία, ψευδοκρίσεις και ψευδοχρέη, πολιτικές λιτότητας, κλπ).

Η καταπίεση των ζώων η οποία στην συγκυρία μας έχει επιλεγεί από το σύστημα να περνάει κατά κύριο λόγο μέσα από μια διατροφή με ζωικά, συγκαλύπτει και δίνει το άλλοθι και στην καταπίεση των ανθρώπων:

Πόσοι στα αλήθεια μέσα στον κυκεώνα και στο χάος της καταπίεσης σκέφτονται την αγορά προϊόντων από άδικη εργασία και από sweatshops; Πόσοι σκέφτονται την αγορά προϊόντων που προέρχονται από παιδική εργασία; Ελάχιστοι. Η πλειοψηφία έχει προγραμματιστεί να ενδιαφέρεται και να εστιάζει αποκλειστικά στην επιθυμία της για το προϊόν, με οποιοδήποτε τίμημα και αν αυτό απαιτεί.

Εικόνα: http://www.bizarro.com/

Όσα προηγήθηκαν κάνουν πλέον φανερό ότι βρισκόμαστε στο μεταίχμιο δύο προοπτικών.

Η μια είναι αυτή που τώρα βαδίζουμε: η αδιέξοδη προοπτική της κουλτούρας του θανάτου όπου καταπιέζουμε άλλα όντα τα οποία είναι φορείς αισθανόμενης ζωής όπως εμείς. Χαραμίζουμε και πετάμε τη ζωή τους σαν σκουπίδι. Η ανθρωπότητα είναι σε τέτοιο αμόκ και τόσο απορροφημένη στην λεηλασία της ζωής τους που δεν καταλαβαίνει ότι έτσι λεηλατεί και την δική της ζωή.

Έτσι η εκ των άνωθεν υπαγόρευση να καταπιέζουμε τα ζώα, μας επιστρέφεται τώρα ως η αγριότερη καταπίεση που έχει γνωρίσει ποτέ το ανθρώπινο είδος επί γης από τους κατά καιρούς δυνάστες του. Τώρα γίνεται φανερό ότι δεν είναι δυνατόν ο κόσμος να είναι πλημμυρισμένος στην αδικία ενάντια στα ζώα, δεν γίνεται να επιβραβεύεται η καταπίεσή τους και εμείς να βιώνουμε μια κοινωνία δικαίου. Αυτό είναι εντελώς αντιφατικό. Μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται ότι το τίμημα το πληρώνουν μόνο τα ζώα (και αυτό το τίμημα είναι αδύνατο να το χωρέσει ο νους) όμως η βαρβαρότητα είναι εδώ και για όλους εμάς. Αφού όταν κυριαρχεί ο κορεσμός με την καταπίεση, το τίμημα το πληρώνει συνολικά η αισθανόμενη ζωή.

Και εδώ μεσολαβεί το «Άδραξε την μέρα!» με την αφυπνιστική και ξεσηκωτική του δύναμη.

Μας αναγγέλλει ότι ένας άλλος προορισμός και μια άλλη προοπτική μας αξίζει και μας περιμένει. Είναι η περιεκτική δικαιοσύνη για όλους και η κουλτούρα του σεβασμού της ζωής (του χαρακτηριστικού που κάνει μοναδικό τον πλανήτη στον οποίο υπάρχουμε).

Το «Άδραξε την μέρα!» γίνεται το «Άδραξε την αλήθεια» που θα μας επιτρέψει να βγούμε από την placebo αίσθηση ότι θα αλλάξουν τα πράγματα ή ότι θα περάσει η κρίση χωρίς να έχει επιλυθεί η αιτία που την παράγει.

Και μας προτρέπει να αδράξουμε την σοφία και να την αντιπαρατάξουμε στον τρέχοντα υπεροπτικό και αδιάφορο τρόπο που προσεγγίζαμε την απόλυτη αξία του πλανήτη: την αισθανόμενη ζωή, γιατί ο σεβασμός της είναι η πλέον υψηλή και σοφή πράξη.

Η σοφία είναι το αντίδοτο απέναντι στην κυρίαρχη παράνοια του ψευδοσαρκοφάγου. Είναι το αντίδοτο για να τελειώσουμε μια και καλή με την πεζή, αγοραία, χυδαία σκέψη, και με τις αστόχαστες, τυφλές πράξεις που κουβαλούν μέσα τους τη βία και οδηγούν σε υποκρισία και χάος.

Η σοφία είναι το μόνο που χρειαζόμαστε και αυτή δεν βρίσκεται κάπου μακριά ή έξω από εμάς αλλά είναι εντυπωμένη επάνω μας: στο σώμα μας και στην προδιάθεσή μας για το καλό.

Τα πάντα επάνω στην ανθρώπινη υπόσταση είναι εξελιγμένα για να δικαιώνουν αυτή την σοφία της ενότητας με την αισθανόμενη ζωή. Και η συνάντηση με αυτή τη σοφία είναι η μοναδική στιγμή κάθε ζωής και απόλυτα συμβολική της απελευθέρωσης.

Μια τέτοια πρωτόγνωρη εμπειρία μας αξίζει και μας περιμένει αρκεί να αποκαταστήσουμε και πάλι την επαφή μαζί της.

Αρκεί να την αδράξουμε και τότε κανένα πρόβλημα και καμία κρίση δεν είναι άλυτη.

Γιατί τότε, μαζί με το στίγμα του τυράννου της αισθανόμενης ζωής που μας φορτώνει τώρα το σύστημα της καταπίεσης (ισχυριζόμενο ότι διαπράττει το έγκλημα για μας και για να μας καλύψει τις ανάγκες), θα ξεφορτωθούμε μια και καλή και αυτό το ίδιο το σύστημα. 

................

* «Πεθαίνουν κομμάτι κομμάτι» - ‘They Die Piece by Piece’

Ένα συγκλονιστικό άρθρο της εφημερίδας Washington Post του 2001 σχετικά με το τι συμβαίνει στα σφαγεία.

«Η αποτυχημένη αναισθητοποίηση καταδικάζει τα ζώα να μετακινούνται στη γραμμή επεξεργασίας έχοντας πλήρως τις αισθήσεις τους, για όλο το διάστημα από το γδάρσιμο του δέρματος, το ρίξιμο σε βραστό νερό και την κατακρεούργησή τους».

Μόνο που η παραπάνω φρίκη είναι η στάνταρ πρακτική σφαγής είτε γίνεται εντός είτε εκτός σφαγείου.

Γιατί κόντρα στην ψευδή και παραπλανητική ρητορική περί «ευημερίας», «αναισθητοποίησης», «ευσπλαχνικού τέλους» ή οποιασδήποτε άλλης απατηλής φράσης, η διαδικασία σφαγής επιβάλλεται από ένα και μόνο πράγμα: από το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν έχει ανατομία σαρκοφάγου και δεν είναι φτιαγμένος να τρώει κρέας.

Τα πραγματικά σαρκοφάγα διαθέτουν τα σωματικά προσόντα να κυνηγούν και να σκοτώνουν τα ίδια τη λεία τους και την στιγμή που τα δαγκώνουν στο λαιμό ή στο σώμα, πίνουν και πάρα πολύ αίμα από αυτά τα ζώα.

Αντίθετα ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταναλώσει κρέας που έχει αίμα γι αυτό και στην διαδικασία σφαγής που ακολουθείται το ζώο δεν σκοτώνεται ακαριαία.

Ο ακαριαίος θάνατος με μια σφαίρα ή η ευθανασία με ένεση όπως γίνεται στα κατοικίδια αχρηστεύει το κρέας του ζώου.

Σκόπιμα λοιπόν το ζώο επιδιώκεται να παραμείνει ζωντανό για αρκετά λεπτά ώστε η καρδιά του να λειτουργεί για να διώξει όσο γίνεται περισσότερο αίμα έξω και σκόπιμα καταναγκάζεται να πεθάνει κομμάτι κομμάτι. 

Οπότε δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αυταπάτη ότι αυτή η διαδικασία πρόκειται ποτέ να αλλάξει ή ότι μπορεί να βελτιωθεί.

Ακόμα και στο υποθετικό σενάριο του να γίνει απόλυτα ανώδυνη, θα εξακολουθεί να είναι το αποτέλεσμα της παράνοιας του να κάνουμε με το ζόρι τον άνθρωπο σαρκοφάγο.

Παχύς, άρρωστος, και σχεδόν πεθαμένος

 

Το ντοκιμαντέρ «Παχύς, άρρωστος, και σχεδόν πεθαμένος – Fat, sick, and nearly dead» είναι μια εμπνευσμένη ταινία που εξιστορεί την προσωπική αποστολή του Αυστραλού Joe Cross να ανακτήσει την υγεία του.

45 κιλά υπέρβαρος, φορτωμένος με στεροειδή φάρμακα και υποφέροντας από μια εξουθενωτική αυτοάνοση ασθένεια (Κνίδωση), ο Joe είναι στο τέλος της ελπίδας. Στον καθρέφτη βλέπει έναν άνθρωπο 140 κιλών με μια τεράστια, κρεμασμένη κοιλιά και ένα μονοπάτι μπροστά του, που δεν θα τελειώσει καλά – με το ένα πόδι ήδη στον τάφο, το άλλο δεν είναι και πολύ πίσω.

Με τους γιατρούς και τα συμβατικά φάρμακα να μην μπορούν να βοηθήσουν μακροπρόθεσμα, ο Joe στρέφεται προς την μόνη επιλογή που του έχει απομείνει, την ικανότητα του σώματος να αυτο-θεραπεύεται. Εγκαταλείπει το πρόχειρο φαγητό και ξεκινά ένα ταξίδι στις ΗΠΑ παίρνοντας μαζί του έναν αποχυμωτή και μια γεννήτρια, υποσχόμενος να πίνει για τις επόμενες 60 ημέρες μόνο φρέσκο ​​χυμό φρούτων και λαχανικών.

Για τα επόμενα 5.000 χιλιόμετρα ο Joe έχει ένα στόχο στο μυαλό: να σταματήσει τα χάπια του και να επιτύχει έναν ισορροπημένο τρόπο ζωής.

Στην διάρκεια του οδοιπορικού και ενώ έχει μιλήσει με πάνω από 500 Αμερικανούς για την τροφή, την υγεία και τη μακροζωία, ο Joe φτάνει σε μια στάση φορτηγών στην Αριζόνα, όπου συναντά έναν οδηγό που πάσχει από την ίδια σπάνια πάθηση. Ο Phil Staples είναι νοσηρά παχύσαρκος και ζυγίζει 193 κιλά – μόλις ένα μπέργκερ μακριά από την καρδιακή προσβολή. Καθώς ο  Joe ανακάμπτει στην υγεία του, ο Phil ξεκινά το δικό του επικό ταξίδι του για να γίνει καλά.

Αυτό που προκύπτει δεν είναι παρά μια εκπληκτική, εμπνευσμένη ιστορία ίασης και ανθρώπινης σχέσης. Εν μέρει οδικό ταξίδι, εν μέρει μανιφέστο αυτοβοήθειας, η ταινία «Παχύς, άρρωστος, και σχεδόν πεθαμένος» αψηφά την παραδοσιακή μορφή ντοκιμαντέρ για να παρουσιάσει μια αντισυμβατική και εμψυχωτική ιστορία δύο ανδρών από διαφορετικούς κόσμους που ο καθένας συνειδητοποιεί ότι το μόνο πρόσωπο που μπορεί να τους σώσει είναι οι ίδιοι.

Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα

REBOOT του Joe Cross

Jointhereboot.com

.....

Η ταινία μπορεί να κατεβεί από το Vimeo.

Ελληνικοί υπότιτλοι για την ταινία

 

 

Αν η έρημος μπορεί να ξαναγίνει όαση, τότε όλα είναι εφικτά!

Αν η έρημος συμβολίζει τον απόλυτα αφιλόξενο τόπο, την οριστική καταστροφή και το μάταιο κάθε προσπάθειας για αναγέννηση, και αν αυτό το σεληνιακό τοπίο μετατρέπεται τελικά σε όαση, τότε κάλλιστα θα μπορούσαμε να μιλάμε για θαύμα.

Όμως αυτό που κατάφερε ο Αυστραλός ειδικός της περμακουλτούρας Geoff Lawton και το οποίο φαινομενικά μοιάζει με θαύμα, στην ουσία δεν είναι παρά η προσέγγιση των προβλημάτων με σοφία: αυτήν που απλόχερα μας παρέχει η Φύση, αρκεί να την παρατηρήσουμε και να την αφομοιώσουμε.

Αυτή η σοφία είναι που αναζωογονεί την δύναμη της θέλησης και αναγεννά τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και που οδηγεί τελικά αυθόρμητα στην τεχνογνωσία εκείνη που πραγματικά λύνει τα προβλήματα.

Η ερημοποίηση δεν είναι μόνο φυσικό φαινόμενο.

Από ένα σημείο και μετά είναι επίσης αποτέλεσμα της κακοποίησης του οικοσυστήματος από τις δραστηριότητες των ανθρώπων, όπως υλοτομία μέχρις εσχάτων και κατόπιν κτηνοτροφία.

Και αν η αρχαιότητα με έναν συγκριτικά πολύ μικρό πληθυσμό ανθρώπων μας κληροδότησε τεράστια οικολογική καταστροφή, τότε σήμερα που ο πληθυσμός έχει ξεπεράσει τα 7 δις, ο αντίκτυπος είναι πολλές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερος.

Το ανθρώπινο είδος είμαστε τώρα η υπερδύναμη στον πλανήτη και μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά έχουμε την δύναμη να πάμε τον κόσμο είτε προς την κατεύθυνση της ερημοποίησης ή προς την κατεύθυνση της ακμής του ευρύτερου οικοσυστήματος.

Αν με επίκεντρο τον εαυτό μας αναλύσουμε τον καθημερινό τρόπο ζωής μας με την ρουτίνα των συνηθειών που περιλαμβάνει, και αν δούμε τις προεκτάσεις τους τραβώντας γραμμές που τις συνδέουν με τις συνέπειες τους, τότε θα αντιληφθούμε ότι αυτές οι συνήθειες λειτουργούν ουσιαστικά ως μοχλοί.

Έχουν δηλαδή πολλαπλασιαστική ικανότητα για θετικό ή αρνητικό αντίκτυπο αφού αθροιστικά όλες αυτές οι ατομικές συνήθειες από μεμονωμένες σταγόνες ενώνονται σε ένα καθοριστικό ρεύμα.

Το μήνυμα λοιπόν του εγχειρήματος του Geoff Lawton δεν είναι απλά ότι το «ακατόρθωτο» και το «ουτοπικό» μπορεί να γίνει εφικτό.

Το μήνυμα είναι ότι σε αυτή τη συγκυρία ο καθοριστικός παράγοντας στην εξέλιξη αυτού του κόσμου είμαστε πλέον εμείς και ότι τίποτε δεν έχει κριθεί οριστικά ή τουλάχιστον τίποτε δεν είναι δεδομένο και μόνιμο, όσο κι αν φαίνεται ως τέτοιο.

Τα πάντα ρει όπως είπε ο Ηράκλειτος και άρα επίκειται άρδην αλλαγή του σκηνικού προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Τα πάντα τώρα εξαρτώνται από την δική μας διάθεση, αντίληψη, θέληση και σοφία γιατί μπορούν να μας οδηγήσουν σε αειφόρες και ζωτικής σημασίας πρακτικές (μία απ’ αυτές είναι η περμακουλτούρα), οι οποίες θα είναι καθοριστικές για το μέλλον μας.