Συμβατικό ή βιολογικό; Καμία διαφορά για τα ζώα

Γιατί ο Veganism είναι σημαντικός;

Σε ολόκληρο τον κόσμο, ο άνθρωπος αρνείται να επιτρέψει στα ζώα να ζήσουν την ζωή της επιλογής τους. Πάνω από 150 εκατομμύρια ζώα σκοτώνονται άγρια κάθε ημέρα για να ικανοποιήσουν την όρεξή μας για προϊόντα που προέρχονται από τα σώματα τους: γαλακτοκομικά, αυγά και κρέας.

Γαλακτοκομικά

Όπως με τους ανθρώπους, οι αγελάδες παράγουν γάλα για τα παιδιά τους και επομένως παράγουν γάλα μόνο αφού γεννήσουν. Η τεχνητή γονιμοποίηση γίνεται συνήθως εισάγοντας με το χέρι ένα ειδικό όπλο γονιμοποίησης που ωθείται στον κόλπο της αγελάδας. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο έτσι ώστε η αγελάδα να συνεχίσει να παράγει γάλα. Το μωρό της απομακρύνεται από αυτήν αμέσως μετά τη γέννα, και προορίζεται να γίνει μοσχαρίσιο κρέας ή μία άλλη γαλακτοκομική αγελάδα. Μετά από 4 έως 6 χρόνια χρησιμοποίησης της από εμάς ως μηχανής γάλακτος, η παραγωγή της μειώνεται και αφού δεν έχει άλλη οικονομική αξία για μας, στέλνεται στη σφαγή. Η σάρκα της καταλήγει συχνά στα χάμπουργκερ των φαστ φουντ. Όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων και των βιολογικών και ελευθέρας βοσκής, προέρχονται από αγελάδες που προορίζονται για το σφαγείο.

Αυγά

Η ζωή για τις κότες που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή αυγών αρχίζει σε ένα εκκολαπτήριο. Οι αρσενικοί νεοσσοί, ανίκανοι να κάνουν αυγά και επομένως θεωρούμενοι άνευ αξίας, σκοτώνονται κατά τη γέννα, είτε με ασφυξία, ή αλέθονται ζωντανοί. Οι θηλυκοί νεοσσοί γεννούν αυγά ολόκληρη τη ζωή τους, τα οποία θα καταναλωθούν από τους ανθρώπους. Μετά από 18 μήνες, η παραγωγή τους περιορίζεται και, μη έχοντας άλλη οικονομική αξία για εμάς, οι κότες σκοτώνονται. Οι οργανισμοί τους είναι τόσο αδύναμοι από τη γέννηση τόσων πολλών αυγών που η σάρκα τους, θεωρείται ακατάλληλη για ανθρώπινη κατανάλωση, και χρησιμοποιείται ως τροφή των κατοικίδιων ζώων. Όλα τα αυγά, συμπεριλαμβανομένων των βιολογικών, και ελευθέρας βοσκής, προέρχονται από πτηνά που προορίζονται να θανατωθούν.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις, τα ζώα χρησιμοποιούνται χωρίς τη συγκατάθεση και τους απαγορεύεται να ζήσουν την ζωή της επιλογής τους. Σε τελική ανάλυση, ποιός θα επέλεγε να ζήσει μια ζωή με εγγυημένο ένα βάναυσο τέλος στο σφαγείο; Για την κτηνοτροφία, η αξία των ζώων είναι μόνο αυτό που μπορούμε να πάρουμε από αυτά. Οι ζωές τους δεν θεωρούνται ότι έχουν οποιαδήποτε δική τους αξία. Οι άνθρωποι αναπαράγουν, εκτρέφουν και σκοτώνουν τα ζώα με σκοπό να μπορούμε να πάρουμε από αυτά τα προϊόντα των σωμάτων τους - γαλακτοκομικά, αυγά και σάρκα - για να τα καταναλώσουμε. Αναπαράγουμε τα ζώα για να μας υπηρετούν. Στα ζώα δεν δίνεται ποτέ η επιλογή.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα αναγνωρίζουν ότι είναι λάθος να χρησιμοποιούνται τα ζώα χωρίς την συγκατάθεσή τους και να τα εξαναγκάζουμε σε ζωές δουλείας για τις επιθυμίες μας.

Θα έπρεπε να υπάρχει ένας νόμος...

Ναι, όφειλε να υπάρχει ένας νόμος ενάντια στη χρησιμοποίηση των ζώων χωρίς συγκατάθεσή τους. Αλλά οι νόμοι δεν είναι αρκετοί. Ακριβώς όπως η κατάργηση της δουλείας δεν τερμάτισε τον ρατσισμό, έτσι και οι νόμοι δεν θα τερματίσουν την αντίληψη της κοινωνίας ότι τα ζώα υπάρχουν για δική μας χρήση. Η ισχυρότερη αλλαγή συμβαίνει όταν εμείς οι ίδιοι αποφασίσουμε ότι δεν θα συμμετάσχουμε πλέον στη χρήση οποιασδήποτε ύπαρξης και βοηθήσουμε να τερματιστεί το σύστημα που υποστηρίζει και στηρίζεται στη εκμετάλλευση των ζώων.

Από την στιγμή που μπήκατε σ’ αυτήν την σελίδα, πάνω από 150.000 ζώα θανατώθηκαν για τροφή στον κόσμο. Μπορείτε να βοηθήσετε να σταματήσει αυτό.

Τι μπορώ να κάνω;

Επειδή η χρήση των ζώων συμβαίνει σχεδόν παντού στην κοινωνία μας, οι περισσότεροι από μας δεν έχει τύχει ποτέ να την πολυσκεφτούν. Αλλά εάν αποφασίσετε ότι είναι λάθος να εξαναγκάζουμε τα ζώα σε ζωές δουλείας για τις επιθυμίες μας, τότε μπορείτε να δείξετε έμπρακτα τον σεβασμό σας προς αυτά με την άρνησή σας να συμμετέχετε σε αυτό το σύστημα της καταπίεσης. Είτε είναι τα ζώα που σκοτώνονται για τα γαλακτοκομικά, τα αυγά και το κρέας, αυτά που ζούνε σε περιορισμό στους ζωολογικούς κήπους και στα τσίρκο, αυτά που κακοποιούνται στο όνομα της επιστήμης, ή γδέρνονται για τη γούνα τους, όλα αυτά τα ζωντανά, αναπνέοντα πλάσματα είχαν ζωές που εμείς οι άνθρωποι αποφασίσαμε ότι ήταν λιγότερο σημαντικές από τις επιθυμίες μας. Επιλέγοντας να μην τρώμε ζωικά προϊόντα, να μην πηγαίνουμε σε ζωολογικούς κήπους και τσίρκο, να μην χρησιμοποιήσουμε τα προϊόντα που δοκιμάζονται στα ζώα, και να μην φοράμε δέρμα και γούνα, δείχνουμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο την αντίθεση μας στην εκμετάλλευση των ζώων.

Εξίσου σημαντικό είναι να εκπαιδεύετε όλους γύρω σας - φίλους, οικογένεια, συναδέλφους - για την καταπίεση των ζώων και να τους ζητήσετε να τερματίσουν τη συμμετοχή τους στην χρήση και στην θανάτωση τους. Κατ' αυτό τον τρόπο, αρχίζουμε να αποδυναμώνουμε το σύστημα που καθιστά την εκμετάλλευση των ζώων αποδεκτή και αρχίζουμε να δημιουργούμε έναν νέο κόσμο όπου κανένας δεν χρησιμοποιείται χωρίς την συγκατάθεσή του.

10 δισεκατομμύρια ζώα σφαγιάζονται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ και 55 δισεκατομμύρια σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Τροφής και Γεωργίας των Ην. Εθνών(FAO).

Ο αριθμός που αλλάζει, αναφέρεται στα ζώα που θανατώθηκαν από τότε που μπήκατε σ'αυτή την ιστοσελίδα.

Όταν λέμε:

Η μοίρα των αρσενικών νεοσσών

Οι αρσενικοί νεοσσοί ούτε μπορούν να κάνουν αυγά, ούτε ανήκουν στην τροποποιημένη ράτσα κοτόπουλων που υφίστανται εκμετάλλευση για το κρέας τους. Έτσι θεωρούνται άχρηστοι για τις βιομηχανίες αυγών ή κρέατος. Αμέσως μετά την εκκόλαψη, εκατοντάδες εκατομμύρια ανεπιθύμητοι αρσενικοί νεοσσοί θανατώνονται από την βιομηχανία αυγών ετησίως, συνήθως σε θάλαμο αερίων, με ασφυξία, ή αλέθονται ζωντανοί.

Μωρά υπό περιορισμό

Η φύση θέλει τα θηλαστικά ζώα να πίνουν το γάλα της μητέρας τους. Για τα ζώα όμως που υποδούλωσε και εκμεταλλεύεται ο άνθρωπος αυτό δεν επιτρέπεται. Για παράδειγμα, τα νεαρά μοσχαράκια απομακρύνονται βάναυσα αμέσως μετά την γέννα από την μητέρα τους και δεν αφήνονται να πιουν μητρικό γάλα, αφού αυτό αποσπάται για να διοχετευθεί για κατανάλωση από το μοναδικό θηλαστικό που επιμένει να μην απογαλακτίζεται: τον άνθρωπο. Μετά από μια σύντομη ζωή αφόρητου περιορισμού θα ζήσουν την απόλυτη φρίκη του σφαγείου για να γίνουν "φιλέτο μοσχαράκι", ενώ ήταν ακόμη μωρά 4 - 4,5 μηνών.

Οι εικόνες είναι από την http://www.hsus.org

Τεχνητές επιδημίες και γρίπη των χοίρων

του Πέτρου Αργυρίου

Από την εφημερίδα Holistic Life, τεύχος 32

Η γρίπη των χοίρων είναι μια τεράστια ευκαιρία. Όσο περίεργη και αν φαντάζει μια τέτοια διατύπωση, η αλήθεια είναι πως η γρίπη των χοίρων δεν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία “επιδημία” αλλά απλά ένα ακόμη προϊόν μιας βιομηχανίας επιδημιών που μεταφράζει τον φόβο σε κέρδος.

Την τελευταία τουλάχιστον τριακονταετία, υπάρχει ένας μηχανισμός παραγωγής πανδημικών απειλών που προωθείται από την πολιτική, τα media, τις φαρμακοβιομηχανίες, από συγκεκριμένες επιστημονικές κοινότητες και από τον στρατό.

Η συγκεκριμένη πολιτική υγείας ανήκει σε μια γενικότερη πολιτική παραγωγής και διαχείρισης φόβου. Οι κατατρομαγμένοι πολίτες γίνονται υποστηρικτές και εργαλεία της πολιτικής δημόσιας υγείας που τον δημιουργεί.

Το AIDS, για παράδειγμα, ξεπήδησε σε μια εποχή όπου η Αμερική έκανε μια πουριτανική στροφή και το σεξ άρχιζε να ξαναχρωματίζεται ηθικά και θρησκευτικά και με την υποβαθμισμένη και εξαθλιωμένη Αφρική να υποβαθμίζεται και να εξαθλιώνεται ακόμη περισσότερο. Ακολούθησαν πανδημικές προβλέψεις για τον ιό του δυτικού Νείλου, για τους ιούς Hantavirus, για τον SARS κορωνοϊό, για την γρίπη των πουλερικών και εσχάτως για την γρίπη των χοίρων. Ο SARS, πέρα από τις πραγματικές του διαστάσεις, υπήρξε μια πολύ φτηνή άσκηση ετοιμότητας από την οποία οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους έβγαλαν συμπεράσματα για το πώς η ανερχόμενη δύναμη του παγκοσμιοποιημένου κόσμου που ονομάζεται Κίνα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε μια εσωτερική απειλή και στη διεθνή απομόνωση. Ο ιός της γρίπης των πουλερικών χρησιμοποιήθηκε εκτός των άλλων και ως άλλοθι για την ανάπτυξη των βιολογικών εξοπλισμών σε μια εποχή όπου η Αμερική είχε βαφτεί με το χρώματα του πολέμου.

Όλες αυτές οι “πανδημίες” έχουν τόσα πολλά κοινά χαρακτηριστικά που μοιάζει να χουν βγει από το ίδιο καλούπι. Για την ακρίβεια μάλλον έχουν βγει από το ίδιο καλούπι:

α) Σε όλες τις πιθανές “πανδημίες” υπεύθυνοι ήταν οι ιοί, μια βιολογική παραλλαγή για τον πραγματικό ρόλο της οποίας δεν ξέρουμε παρά ελάχιστα.

β) Με την εξαίρεση ίσως του AIDS (και αυτό πάλι με κάθε επιφύλαξη), καμία από τις προβλέψεις πανδημίας δεν δικαιώθηκε, ούτε κατά διάνοια.

γ) Ελάχιστα κρούσματα κάποιον νόσων μεταμορφώθηκαν εν ριπή οφθαλμού από το μαγικό ραβδάκι του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας σε πιθανές “πανδημίες”.

δ) Τεράστια συμβόλαια με φαρμακευτικές υπογράφηκαν για την αγορά “αντιικών” και την ανάπτυξη εμβολίων.

ε) Σε όλες αυτές τις επιδημίες η φύση ήταν ο εχθρός. Μακάκοι, νυχτερίδες, κουνούπια, γουρούνια θεωρήθηκαν ότι μετέφεραν στους ανθρώπους νόσους που θα μπορούσαν να εξελιχτούν πανδημίες.

Αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος στη φύση είχε φυσικά τις συνέπειές του. Το 1999, στο “ξέσπαμα” του ιού του δυτικού Νείλου στις ΗΠΑ, θεωρήθηκε ότι ο φορέας της νόσου είναι το κουνούπι. Μαζικοί αεροψεκασμοί με εντομοκτόνα, κυρίως Malathion γύρω αλλά και πάνω από πυκνοκατοικημένες περιοχές της Νέας Υόρκης για να εξαφανιστεί τα “πανδημικά κουνούπια” προκάλεσαν μεγάλες οικολογικές καταστροφές:

Τον Σεπτέμβριο του 1999, αμέσως μετά τους ψεκασμούς, το 95% του πληθυσμού των αστακών στην περιοχή γύρω από το Long Island είχαν εξαφανιστεί.[i] To 2001, χιλιάδες νεκρά ψάρια ξεβράζονται καθ όλη την ακτογραμμή του κόλπου Flanders της κομητείας Suffolk της Νέας Υόρκης. Το εντομοκτόνο Scourge που χρησιμοποιήθηκε για τους ψεκασμούς της Ν.Υ. περιέχει την ουσία ρισμεθρίνη, ουσία άκρως τοξική για ψάρια και οστρακόδερμα ακόμη και σε ελάχιστες ποσότητες. Η χρήση της ουσίας αυτής απαγορεύεται κοντά σε ανοιχτές θάλασσες.[ii] Όλα αυτά για μια νόσο για την οποία ο καθηγητής Mark Wilson δήλωνε ειρωνικά πως “Είναι πιο πιθανό να με χτυπήσει λεωφορείο παρά να κολλήσω τον ιό του Δυτικού Νείλου”[iii]

Στην γρίπη των πουλερικών, χιλιάδες άγρια αλλά και εκτρεφόμενα πτηνά σφαγιάστηκαν.

Στην γρίπη των χοίρων, στην Αίγυπτο, σε μια χώρα όπου δεν έχει αναφερθεί ούτε ένα κρούσμα(!), σφαγιάστηκαν 500.000 γουρούνια, σε μια αποτρόπαια και εντελώς αδικαιολόγητη οργανωμένη επιχείρηση σπατάλης ζωής.[iv]

Με τέτοιους παραλογισμούς στα πλαίσια του ακήρυχτου μα πολύ πραγματικού πολέμου κατά της φύσης, δεν θα μου φανεί καθόλου παράξενο κάποια στιγμή να αποφασίσουμε ομόφωνα, για να διαφυλάξουμε την ασφάλεια της δικιάς μας ζωής να αποφασίσουμε να εξαφανίσουμε κάθε άλλο είδος ζωής από το πρόσωπο του πλανήτη. Μόνο έτσι θα χουμε το κεφάλι μας ήσυχο από επιδημίες.

στ) Καμία, απολύτως καμία από τις πανδημίες δεν αντιμετωπίστηκε με σωφροσύνη από τις αρμόδιες αρχές. Αντίθετα, οι υπερβολές ήταν καθημερινές και η δημιουργία φόβου και πανικού σκόπιμη.

Σε εκπομπή της Oprah Winfrey, στις 18 Φεβρουαρίου 1987 δηλώθηκε πως λόγω του AIDS “ένας στους πέντε ετεροφυλόφιλους μπορεί να είναι νεκρός στα επόμενα τρία χρόνια”. Δήλωση που ήταν όσο τρομακτική άλλο τόσο αναληθής ήταν. Το 2008 ο ΠΟΥ ανακοίνωσε πως η απειλή παγκόσμιας ετεροφυλοφιλικής πανδημίας AIDS τελείωσε.[v]

Στο SARS, εκατομμύρια ανθρώπων κυκλοφορούσαν με μάσκες. Ο τότε υπουργός υγείας του Οντάριο Tony Clement είπε για τους πολίτες που δεν ακλουθούσαν την επιβληθείσα καραντίνα πως “μπορούμε να τους αλυσοδέσουμε στα κρεβάτια τους αν αυτό χρειάζεται…”[vi]

Στην γρίπη των πουλερικών, ο κατεξοχήν αρμόδιος επιστήμονας, ο Jeffrey Taubenberger δήλωνε πως “η πιθανότητα πανδημίας τα επόμενα δύο με τρία χρόνια είναι 100%.”

Και παρόλα αυτά είμαστε ακόμη ζωντανοί, τουλάχιστον οι περισσότεροι από μας και με την εξαίρεση του AIDS σχεδόν κανένας από μας δεν έχει πεθάνει από τις ¨καινές επιδημίες”

Ο φόβος φυλάει τα έρμα λοιπόν. Αλλά ποιος φυλάει τους φύλακες;

Η συνέχεια του άρθρου εδώ:

http://www.holisticlife.gr/pdf/issue_32.pdf

---

[i] New York Times, 9 December 2001, “With Lobsters scarce, questions abound”, by Laurie Nadel

[ii] New York Times, 28 October 2001, “Fish die and a pesticide is in the spotlight”, by John Rather

[iii] “How scared should we be?”, 5 September 2001, by Rebecca Skloot, Johns Hopkins School of Public Health Magazine,

[iv] http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/8072953.stm

[v] Threat of world Aids pandemic among heterosexuals is over, report admits By Jeremy Laurance The independent Sunday, 8 June 2008

[vi] BBC news, 1 June 2003, ‘Bed chains’ for Canada SARS violators

Το σιωπηλό μαρτύριο των αστακών

www.animalaid.org.uk

Τα δεινά των αστακών κρατούν μεγάλο χρονικό διάστημα – ανασύρονται από το φυσικό βαθύβιο περιβάλλον τους μέσα σε μια παγίδα, τους δένουν τις δαγκάνες τους, κατόπιν μεταφέρονται στα καταστήματα και κρατούνται κάτω από συνθήκες ψύξης σε κατάσταση ημι-συνείδησης.

Στοιχεία για τους αστακούς

Οι αστακοί ανήκουν στην κατηγορία των καρκινοειδών ασπόνδυλων ζώων. Τα καρκινοειδή απορρίπτουν τους σκληρούς σκελετούς τους κατά διαστήματα προκειμένου να μεγαλώσουν. Οι αστακοί έχουν ένα "κεφάλι" το οποίο περιέχει την καρδιά, τα πεπτικά και σεξουαλικά όργανα – και μια "ουρά" (κοιλία) η οποία περιέχει το έντερο και τον πρωκτό. Το μάτι, τα στοματικά μέρη και ο εγκέφαλος (εγκεφαλικό γάγγλιο) βρίσκονται κάτω από το κεφάλι. Οι άγριοι αστακοί μπορούν να ζήσουν μέχρι 100 χρόνια. Η κύηση τους διαρκεί 9 μήνες.

Οι αστακοί έχουν αναπτύξει ιδιαίτερα τα συστήματα της όσφρησης και της γεύσης και χρησιμοποιούν περίπλοκα σήματα για να αντιληφθούν συνεχώς οποιεσδήποτε αλλαγές στο τοπικό περιβάλλον τους. "Οσφρήζονται" τις χημικές ουσίες στο νερό με τις κεραίες τους και "γεύονται" με τις αισθητήριες τρίχες κατά μήκος των ποδιών τους. Οι αστακοί μπορούν να παράγουν και να ανιχνεύσουν ήχους χαμηλής συχνότητας. Ο βρυχηθμός "των αστακών με δεμένες δαγκάνες" μπορεί να γίνει αισθητός όταν εξάγονται από τον φυσικό βιότοπο ή την δεξαμενή τους. Οι Αμερικάνικοι αστακοί "παράγουν τραχείς ήχους" κατά τη διάρκεια επιθετικών συγκρούσεων, "κροταλίζουν" όταν είναι απομονωμένοι και "παράγουν σύντομους, οξείς ήχους" όταν είναι έξω από το καταφύγιο τους.

Οι αστακοί έχουν δέκτες πόνου

Οι αστακοί δεν έχουν μια συγκεντρωμένη περιοχή εγκεφάλου όπως τα θηλαστικά – αντ' αυτού έχουν μεγάλα γάγγλια (μεγάλη συστάδα νευρικών κυττάρων) επάνω και κάτω από το στόμα και μικρότερα γάγγλια σε κάθε τμήμα στο σώμα.

Το Δίκτυο Οστρακόδερμων (Shellfish Network) λέει, "Ο αστακός είναι δυνατόν να αισθάνεται πόνο σε οποιοδήποτε από αυτά τα σημεία." Αν και οι αστακοί δεν έχουν εγκεφαλικό φλοιό (η περιοχή του εγκεφάλου που μεταφράζει τα ερεθίσματα πόνου στην αίσθηση του πόνου), οι ζωολόγοι τους περιγράφουν ως έχοντες σύνθετα νευρικά συστήματα. Ο Ζωολόγος ασπόνδυλων ζώων Jaren Horsley Ph.D. έχει μελετήσει τα καρκινοειδή για χρόνια και δηλώνει ότι ο αστακός, "έχει ένα περίπλοκο νευρικό σύστημα που, μεταξύ άλλων, του επιτρέπει να διαισθανθεί ενέργειες που θα του προκαλέσουν κακό... [ Οι αστακοί ], είμαι βέβαιος ότι μπορούν να αισθανθούν πόνο."

Παγίδευση και αιχμαλωσία

Τα Makro διατηρούν τους αστακούς τους σε θερμικές θήκες με ένα μικρό πακέτο πάγου για να "μειώσουν την δραστηριότητα" τους. Δεν έχουμε κανέναν τρόπο να μάθουμε εάν οι αστακοί υποφέρουν σε αυτήν την επιβεβλημένη κατάσταση νάρκης. Ξέρουμε, εντούτοις, ότι η προκαλούμενη υποθερμία σε άλλα ζώα (ερπετά, αμφίβια και ψάρια) δεν θεωρείται ότι μειώνει την ευαισθησία στον πόνο. Έτσι λοιπόν επειδή ψύχονται, αυτό απαραιτήτως δεν σημαίνει ότι δεν αισθάνονται τον πόνο και πιθανώς θα παραμένουν ευαίσθητοι στα σωματικά τραύματα.

Οι αστακοί πιάνονται σε παγίδες. Κάθε χρόνο, χιλιάδες παγίδες χάνονται. Εάν η παγίδα δεν έχει έναν μηχανισμό χρονομετρημένης απελευθέρωσης, οι αστακοί θα αφεθούν απλά να πεθάνουν από την πείνα, τον κανιβαλισμό ή να ξεβραστούν σε μια παραλία. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, οι αστακοί τυπικά συσκευάζονται στενά μαζί σε δεξαμενές με τις δαγκάνες τους δεμένες με λάστιχα για να τους εμποδίσουν να τραυματίσουν ο ένας τον άλλον.

Βράζονται ζωντανοί

Ο γνωστός σεφ Gordon Ramsey εξηγεί με ακρίβεια πως σκοτώνει τους ζωντανούς αστακούς και πως αισθάνεται όταν το κάνει. "Πάντα αισθάνεσαι καλύτερα όταν έχεις σκοτώσει κάτι. ... Μαχαιρώνω το κεφάλι του αστακού. Αισθάνεσαι όλο και καλύτερα για αυτό... Ένας Θεός ξέρει πόσους έχω σκοτώσει... τους βυθίζω σε ζωμό λαχανικών που βράζει, και οι ουρές τους κτυπιούνται επάνω κάτω και κραυγάζουν και μπορείτε να ακούσετε τις δαγκάνες τους να γρατζουνάνε στις πλευρές, και παίρνω μεγάλη ευχαρίστηση από αυτό." (περιοδικό Independent, 12 Οκτωβρίου 2003).

Το Δίκτυο Οστρακόδερμων (Shellfish Network) λέει ότι όταν οι αστακοί ρίχνονται στο βραστό νερό "συμπεριφέρονται άγρια, κτυπώντας τις ουρές τους και προσπαθούν να δραπετεύσουν". Ο θάνατος τους μπορεί να πάρει από 15 δευτερόλεπτα μέχρι 7 λεπτά.

Επίσης είναι μύθος ότι οι αστακοί βαθμιαία χάνουν τις αισθήσεις τους εάν το νερό βράσει αργά. Οι φρεσκοπιασμένοι αστακοί τινάζονται, τρέμουν, παλεύουν και κτυπιούνται βίαια καθώς η θερμοκρασία αυξάνεται. Οι αστακοί που έχουν γίνει ανενεργοί λόγω των παρατεταμένων περιόδων μεταφοράς ή περιορισμού μπορεί να μην αντιδράσουν τόσο προφανώς αλλά αυτό δεν σημαίνουν ότι έχουν γίνει αναίσθητοι στον πόνο.