Η πανίδα θύμα τροχαίων

Η πανίδα της Γης βιώνει την απόλυτη κόλαση και τη συντέλεια ζώντας υπό τον ανελέητο διωγμό του ανθρώπου σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Η έκτη μαζική εξάλειψη ειδών έχει λάβει κατακλυσμικές διαστάσεις με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά η καταστροφή και ο αφανισμός είναι προκαλούμενα από τον άνθρωπο.

Πουθενά δεν μπορούν πια να βρουν ησυχία τα εναπομείναντα ζώα, πουλιά και ψάρια αυτού του πλανήτη από τη συνεχή, επεκτατική παρουσία του ανθρώπου.

Δεν τους φτάνουν οι φωτιές και η αποψίλωση των δασών, η συρρίκνωση του ζωτικού τους χώρου σε μικρούς θύλακες, περικυκλωμμένους από ανθρώπινους οικισμούς, το συνεχές και λαθραίο κυνήγι σε σημείο αφανισμού, αλλά έχουν συν τοις άλλοις και το κίνδυνο των τροχαίων, πληρώνοντας βαρύ τίμημα κάθε χρόνο.

Εκατομμύρια ζώα αφήνουν τη τελευταία τους πνοή στην ασφάλτο μεταξύ αυτών και σπάνια είδη, όπως και ο ασβός της φωτογραφίας.

Πόσοι άραγε να έχουν απομείνει στην ελληνική φύση;

Και πόσο άτυχο πρέπει να ήταν αυτό το ζωάκι στη φωτογραφία, για να πάει από τροχαίο μέσα σε ένα ερημικό βουνό της Βοιωτίας;

Πρώτη φορά βλέπω αυτό το πανέμορφο ζώο, που μόνο ακουστά το είχα και η τραγωδία είναι ότι το βλέπω νεκρό.

Μεγάλο κρίμα!

Ίσως συμβολικό της σπάνιας ζωής και της πανίδας που χάνεται άδικα και άδοξα.

Η αναγέννηση των δασών είναι θέμα χορτοφαγίας (veganism)

Σύμφωνα με τη πρόσφατη έκθεση της Οργάνωσης για τη Διατροφή και την Γεωργία των Η.Ε. (FAO) τα εκτρεφόμενα ζώα χρησιμοποιούν το 30% της επιφάνειας της Γης. (στην έκταση αυτή περιλαμβάνονται τα βοσκοτόπια και το 33% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων για ζωοτροφή)

Αντίστοιχα η γεωργία καταλαμβάνει το 12% της επιφάνειας της Γης.

Όπως υποστηρίζει η έκθεση, η κτηνοτροφία είναι ο κύριος παράγοντας καταστροφής των δασών, και αυτές οι εκτάσεις υποβαθμίζονται συνεχώς με τη καλλιέργεια και βοσκή. Το αποτέλεσμα είναι η διάβρωση του εδάφους, η σχεδόν πλήρης εξαφάνιση της άγριας ζωής και η ερημοποίηση.

Όμως η πίεση προς τα δάση για νέες εκτάσεις συνεχώς εντείνεται με την ολοένα αυξανόμενη ζήτηση ζωικών προϊόντων, τα οποία έχουν καθιερωθεί ως βασική διατροφή.

Γίνεται φανερό πλέον ότι η διατροφή μας είναι τελικά αυτή που θα κρίνει αν θα συρρικνωθούν ή αν θα υπάρχουν δάση.

Δεδομένου ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την ευαισθησία να ασχοληθούμε με ανακύκλωση, με εξοικονόμηση ενέργειας, κλπ, είναι φυσικό να θέλουμε να προεκτείνουμε αυτήν την ευαισθησία και στην υιοθέτηση της χορτοφαγίας, η οποία πέρα από τα αδιαμφισβήτητα οφέλη υγείας και την συμπόνια προς τα ζώα, μπορεί να εξασφαλίσει και την αναγέννηση των δασών.

Η χορτοφαγία στηρίζεται στην γεωργική παραγωγή που όπως είδαμε χρειάζεται μόλις το 1/3 των εκτάσεων που χρησιμοποιεί σήμερα η κτηνοτροφία.

Έτσι απελευθερώνουμε μεγάλες εκτάσεις γης και τις επιστρέφουμε στη πανίδα και τη χλωρίδα του τόπου μας και του πλανήτη μας για να ανακάμψει και να ξανα-ακμάσει.

http://www.fao.org/newsroom/en/news/2006/1000448/index.html

ftp://ftp.fao.org/docrep/fao/009/a0970e/a0970e17.pdf

http://xortofagia.blogspot.com/2006/12/blog-post_18.html

Αποτσίγαρα:

Οικολογική και αισθητική καταστροφή για τις παραλίες

Ποιός σου δίνει το δικαίωμα να μου γεμίζεις τη παραλία που θα πάω να κάνω το μπάνιο μου με αποτσίγαρα;

Γιατί να εκτείθεμαι στο αποκρουστικό και άκρως αντιαισθητικό θέαμα των απανταχού αποτσίγαρων σου;

Γιατί να σιχαίνομαι να ακουμπήσω τα πράγματα μου και να καθαρίζω τα αποτσίγαρα σου για να καθήσω;

Γιατί μου κατάντησες τις παραλίες-κόσμημα της Ελλάδας σε απέραντους σκουπιδότοπους γεμάτους αποτσίγαρα;

Έχεις την εντύπωση ότι τα αποτσίγαρα σου δεν είναι σκουπίδια;

Νομίζεις ότι οι γόπες του τσιγάρου είναι βιοδιασπώμενες;

Είσαι γελασμένος γιατι οι γόπες είναι από πλαστικό και θα παραμένουν εκεί που τις πέταξες για πάρα πολλά χρόνια.

Και είναι τελείως ανεύθυνο από μέρους σου να ρυπαίνεις απερίσκεπτα χωρίς προηγουμένως να έχεις μάθει για τις καταστρεπτικές συνέπειες που προκαλεί αυτή η πράξη σου στο περιβάλλον.

Αλλά αυτό που με θλίβει βαθύτατα είναι η παντελής έλλειψη αίσθησης του ωραίου και η έλλειψη σεβασμού σου για το φυσικό κάλλος και η ευκολία με την οποία το μαγαρίζεις.

Αν θες να ξέρεις οι παραλίες υπήρχαν για δις χρόνια ανέπαφες και πεντακάθαρες και έχουν χρησιμοποιηθεί πριν από σένα από εκατομμύρια ανθρώπους.

Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να τις καταντήσεις μέσα σε τόσο λίγα χρόνια σε αποκρουστικούς σκουπιδότοπους με τα αποτσίγαρα σου.

Σκέψου καλά την επόμενη φορά που θα πας να κάνεις την σιχαμερή αυτή κίνηση και ανέλαβε τις ευθύνες των πράξεων σου.

Αν δεν θα πέταγες τη γόπα σου στο πάτωμα του σπιτιού σου, γιατί να την πετάξεις εδώ;

Φέρε μαζί σου ένα μεταλλικό τασάκι και ρίξε εκεί τα αποτσίγαρα σου.

Και φεύγοντας μάζεψε όλα εκείνα τα περσινά, προπέρσινα, παραπροπέρσινα και βάλε αποτσίγαρα που έθαψες εκεί.

Συνέντευξη για την ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΑ

που δόθηκε στον ALPHA 989
την Κυριακή 29 Ιουλίου στην εκπομπή του
ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ
"Με την άδεια σας"

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

Φυσική Δόμηση

Με χώμα και άχυρο

Το χώμα είναι πιθανόν ακόμα και στις μέρες μας το πιο κοινό οικοδομικό υλικό στον κόσμο. Διάφορες τεχνικές οι οποίες ποικίλουν από τόπο σε τόπο ανάλογα με τις γεωλογικές και κλιματολογικές συνθήκες, χρησιμοποιούν τη γη σαν βασικό συστατικό στο χτίσιμο σπιτιών. Στον δυτικό κόσμο βέβαια αυτές οι πρακτικές μπορεί να είναι παρελθόν, εξακολουθούν όμως να επικρατούν στις περισσότερες περιοχές της Ασίας και της Αφρικής.

Σε μία από τις πιο αρχαίες τεχνικές χτισίματος με γήινα υλικά, το κομπ, χρησιμοποιούνται τα χέρια και τα πόδια για να σχηματιστούν μάζες πηλού αναμεμιγμένου με άμμο και άχυρο οι οποίες τοποθετούνται η μία πάνω στην άλλη διαμορφώνοντας έτσι μονολιθικές κατασκευές με μεγάλη σταθερότητα. Η λέξη κομπ προέρχεται από μια παλιά αγγλική λέξη cob που σημαίνει σβώλος.

Η διαφορά του κομπ από το κτίσιμο με πλίνθους συνίσταται στην ευκολία της κατασκευής και την ελευθερία του σχεδιασμού. Εφόσον δεν απαιτούνται ίσιες φόρμες ή καλούπια το ίδιο το υλικό οδηγεί σε οργανικά σχήματα: καμπύλοι τοίχοι, θόλοι και αψίδες. Χτίζοντας με το κομπ είναι εμπειρία παρόμοια με γλυπτική με πηλό.

Τα γήινα σπίτια είναι δροσερά το καλοκαίρι και ζεστά τον χειμώνα. Η αντοχή τους σε μια μεγάλη γκάμα καιρικών συνθηκών τα κάνει άνετα και βιώσιμα στα πιο κρύα κλίματα αλλά και συνθήκες ερήμου. Οι τοίχοι με πάχος που κυμαίνεται από 40 έως και 60 εκατοστά έχουν τεράστια θερμική μάζα και επαρκή μόνωση ειδική για χρήση παθητικών ηλιακών συστημάτων θέρμανσης. Απαιτείται ελάχιστη πρόσθετη θέρμανση τον χειμώνα και καθόλου ψύξη ακόμη και τις πιο ζεστές μέρες. Το κομπ χρησιμοποιήθηκε επί χιλιετίες ακόμη και στις σκληρές κλιματολογικές συνθήκες των βρετανικών ακτών στο ύψος των Αλεούτιων νήσων. Χιλιάδες άνετα και γραφικά σπίτια από κομπ στην Αγγλία κατοικούνται συνέχεια εδώ και αιώνες έχοντας μάλιστα και πολύ μεγάλη τρέχουσα εμπορική αξία.

Η αναγέννηση του κομπ ξεκίνησε στην Αμερική όπου απολαμβάνει μια συνεχώς αυξανόμενη δημοσιότητα όχι μόνο λόγω των παραπάνω αναφερομένων πλεονεκτημάτων αλλά και από την δυνατότητα που προσφέρει στον ιδιοκτήτη – κατασκευαστή να αποφύγει τα τεράστια οικονομικά φορτία και τις δεσμεύσεις που συνεπάγεται η αγορά κατοικίας.

Αυτή η αρχαία τεχνική δεν συνεισφέρει στην καταστροφή των δασών, την κατασπατάληση των ορυκτών πόρων, την μόλυνση και ούτε εξαρτάται από βιομηχανικά υλικά και βαριά μηχανήματα. Η γη είναι μη τοξική και τελείως ανακυκλώσιμη. Σ’ αυτή την εποχή της περιβαλλοντολογικής υποβάθμισης και της έλλειψης φυσικών πόρων με τις χιλιάδες κρυμμένες τοξίνες στα σπίτια μας δεν είναι λογικό να επιστρέψουμε στο πιο αθώο φθηνό και υγιεινό οικοδομικό υλικό;

ΠΗΓΗ : http://www.cob.gr

Παραδίδουμε κυριολεκτικά καμμένη γη

στο μέλλον του πλανήτη.

Πάρνηθα: κρανίου τόπος

Ποιός νους να χωρέσει ότι όλος αυτός ο πλούτος ζωής, που υπήρχε για εκατομμύρια χρόνια, και που συνεχώς εξελισσόταν σε ομορφιά και χάρη, δεν υπάρχει πια;

Έλατα και ελάφια, άχρονα μέσα στους αιώνες, σύνδεσαν τις τύχες τους σε μια ευγενή άμιλλα για την επίτευξη της απόλυτης ομορφιάς και της απόλυτης χάρης.

Κλαδιά και κέρατα, μπλεγμένα σε ένα μεγαλειώδες έργο της Φύσης.

Όσο ομόρφαινε το ένα, τόσο πιό χαριτωμένο γινόταν το άλλο.

Και η ζωή του δάσους κυλούσε αρμονικά συμπαρασύροντας σε οίστρο δημιουργικής έμπνευσης όλα τα άλλα πλάσματα, ακόμα και τον αέρα και τα νερά που σμίλευαν με απαράμιλη τέχνη το τοπίο του βουνού.

Το δάσος ήταν ένας παράδεισος.

Ήταν τόσο εκτυφλωτικά όμορφο που ακόμα και οι κεραυνοί το έβλεπαν με δέος και δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή να το κάψουν.

Το δάσος μετατράπηκε σε κόλαση από χέρι και μυαλό μανιακό, ανώμαλο, αρρωστημένο.

Όταν γίνεται στάχτη ένας ολόκληρος εθνικός δρυμός, που υποτίθεται ότι είναι ότι πιό προστατευόμενο υπάρχει, τότε τί να περιμένουμε και να ελπίζουμε για τα κοινά δάση και τα υπόλοιπα εναπομείναντα οικοσυστήματα αυτού του τόπου που κάποτε φημιζόταν για τα 6.000 είδη της πανίδας και της χλωρίδας του;

Η προοπτική είναι κατάμαυρη σαν το μακάβριο θέαμα των απανθρακωμμένων κορμών και κορμιών.

Παραδίδουμε καμμένη γη.

Παραδίδουμε θάνατο.

Συνεχώς και με ολοένα πιό εντεινόμενους ρυθμούς παραδίδουμε όλο και περισσότερο θάνατο στις επόμενες γενιές των ανθρώπων, των ζώων και των υπολοίπων ειδών του πλανήτη.

Και το εξωφρενικό είναι ότι είμαστε τόσο αποχαυνωμένοι και βυθισμένοι στην καταστροφική μας μανία που δεν βλέπουμε και το δικό μας τέλος.

Είμαστε σε ένα Τιτανικό που ενώ έχει χτυπήσει το παγόβουνο και ήδη βουλιάζει, ενεργούμε σαν να μην έχουμε πάρει είδηση και επιμένουμε ακόμα πιό ακάθεκτα και επιθετικά στην ίδια πορεία που μας οδήγησε στη σύγκρουση.

Είναι ένας περίεργος αυτισμός που αποκλείει κάθε επαφή με το περίγυρο μας.

Είναι ένας ανθρωποκεντρισμός άνευ προηγουμένου και ένας εγκλωβισμός στο θαυμαστό μας νέο κόσμο, περιχαρακωμμένο και ξεκομμένο από τους ρυθμούς και τους νόμους του πλανήτη, που καταρέει αδυνατώντας πλέον να αμυνθεί στον ολοκληρωτικό πόλεμο που του έχουμε εξαπολύσει εδώ και χιλιετίες.

Όλο το ιστορικό των 10.000 χρόνων του ανθρώπινου "πολιτισμού" είναι μια συνεχής καταστροφή της φύσης και γενοκτονίας των άλλων ειδών.

Οι επιστήμονες λένε ότι στην εποχή μας ζούμε την έκτη μαζική εξάλειψη ειδών, αυτή τη φορά όμως σε αντίθεση με τις πέντε προηγούμενες είναι προκαλούμενη από τον άνθρωπο.

Με τον όρο μαζική εννοούμε ότι εξαφανίζεται πάνω από το 95% των ειδών του πλανήτη, δηλαδή εκατομμύρια είδη, πολλά από τα οποία ούτε κάν έχουμε προλάβει να τα γνωρίσουμε και να τα μελετήσουμε.

Και όμως μπροστά στην ζοφερή αυτή πραγματικότητα της μαζικής καταστροφής της Φύσης, έχουμε υψώσει ένα τείχος μαζικής άρνησης της.

Έχουμε βαλθεί να δόσουμε το τελικό χτύπημα στη Γη όσο γίνεται πιό σύντομα.

Αυξάνουμε τους αριθμούς μας ανεξέλεκτα, εξαπλωνόμαστε συνεχώς σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη στερώντας ζωτικό χώρο από τα άλλα είδη, αυξάνουμε συνεχώς την κατανάλωση ενέργειας, σπαταλάμε άσκοπα και προκλητικά τους εναπομείναντες φυσικούς πόρους, προξενούμε ατέλειωτη και μόνιμη ρύπανση, προωθούμε τη ταχύτατη διάβρωση και ερημοποίηση της γης, αδειάζουμε από ζωή θάλασσες και ωκεανούς, προκαλούμε τη γενοκτονία δισεκατομμυρίων ζώων, και συνολικά ζούμε μια ζωή που βασίζεται στον όλεθρο και στο θάνατο.

Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία πλέον ότι η φύση και ο άνθρωπος με τις τρέχουσες καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές αντιλήψεις και συνήθειες του δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

Όλη αυτή η χαοτική συμπεριφορά και η άλογη ύβρις προς την υπέρτατη αρμονία που εκπροσωπεί η Φύση μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος και στη μαζική εξάλλειψη μας από το πρόσωπο της Γης.

Είμαστε αντιμέτωποι με τη τελική πρόκληση: να αποδείξουμε με τις πράξεις μας πια ότι έχουμε θέση σε αυτόν τον μοναδικά μεγαλειώδη πλανήτη και να επανενταχτούμε στους ρυθμούς του έτσι ώστε να αποκατασταθεί η ισορροπία, να επουλωθούν οι πληγές και να ξεγίνει όλο αυτό το κακό που αδιάκριτα σκορπίσαμε.

.............................

Ναι ακούστηκε και αυτό.

Στις στιγμές του απόλυτου πανικού και της απεγνωσμένης μάχης για την επιβίωση από τις φλόγες, τα ελάφια που έτρεχαν να σωθούν από τη φωτιά, έπεφταν νεκρά από τις σφαίρες κάποιων απερίγραπτων ανθρωπόμορφων τεράτων.