Αποτσίγαρα:

Οικολογική και αισθητική καταστροφή για τις παραλίες

Ποιός σου δίνει το δικαίωμα να μου γεμίζεις τη παραλία που θα πάω να κάνω το μπάνιο μου με αποτσίγαρα;

Γιατί να εκτείθεμαι στο αποκρουστικό και άκρως αντιαισθητικό θέαμα των απανταχού αποτσίγαρων σου;

Γιατί να σιχαίνομαι να ακουμπήσω τα πράγματα μου και να καθαρίζω τα αποτσίγαρα σου για να καθήσω;

Γιατί μου κατάντησες τις παραλίες-κόσμημα της Ελλάδας σε απέραντους σκουπιδότοπους γεμάτους αποτσίγαρα;

Έχεις την εντύπωση ότι τα αποτσίγαρα σου δεν είναι σκουπίδια;

Νομίζεις ότι οι γόπες του τσιγάρου είναι βιοδιασπώμενες;

Είσαι γελασμένος γιατι οι γόπες είναι από πλαστικό και θα παραμένουν εκεί που τις πέταξες για πάρα πολλά χρόνια.

Και είναι τελείως ανεύθυνο από μέρους σου να ρυπαίνεις απερίσκεπτα χωρίς προηγουμένως να έχεις μάθει για τις καταστρεπτικές συνέπειες που προκαλεί αυτή η πράξη σου στο περιβάλλον.

Αλλά αυτό που με θλίβει βαθύτατα είναι η παντελής έλλειψη αίσθησης του ωραίου και η έλλειψη σεβασμού σου για το φυσικό κάλλος και η ευκολία με την οποία το μαγαρίζεις.

Αν θες να ξέρεις οι παραλίες υπήρχαν για δις χρόνια ανέπαφες και πεντακάθαρες και έχουν χρησιμοποιηθεί πριν από σένα από εκατομμύρια ανθρώπους.

Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να τις καταντήσεις μέσα σε τόσο λίγα χρόνια σε αποκρουστικούς σκουπιδότοπους με τα αποτσίγαρα σου.

Σκέψου καλά την επόμενη φορά που θα πας να κάνεις την σιχαμερή αυτή κίνηση και ανέλαβε τις ευθύνες των πράξεων σου.

Αν δεν θα πέταγες τη γόπα σου στο πάτωμα του σπιτιού σου, γιατί να την πετάξεις εδώ;

Φέρε μαζί σου ένα μεταλλικό τασάκι και ρίξε εκεί τα αποτσίγαρα σου.

Και φεύγοντας μάζεψε όλα εκείνα τα περσινά, προπέρσινα, παραπροπέρσινα και βάλε αποτσίγαρα που έθαψες εκεί.

Συνέντευξη για την ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΑ

που δόθηκε στον ALPHA 989
την Κυριακή 29 Ιουλίου στην εκπομπή του
ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ
"Με την άδεια σας"

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

Φυσική Δόμηση

Με χώμα και άχυρο

Το χώμα είναι πιθανόν ακόμα και στις μέρες μας το πιο κοινό οικοδομικό υλικό στον κόσμο. Διάφορες τεχνικές οι οποίες ποικίλουν από τόπο σε τόπο ανάλογα με τις γεωλογικές και κλιματολογικές συνθήκες, χρησιμοποιούν τη γη σαν βασικό συστατικό στο χτίσιμο σπιτιών. Στον δυτικό κόσμο βέβαια αυτές οι πρακτικές μπορεί να είναι παρελθόν, εξακολουθούν όμως να επικρατούν στις περισσότερες περιοχές της Ασίας και της Αφρικής.

Σε μία από τις πιο αρχαίες τεχνικές χτισίματος με γήινα υλικά, το κομπ, χρησιμοποιούνται τα χέρια και τα πόδια για να σχηματιστούν μάζες πηλού αναμεμιγμένου με άμμο και άχυρο οι οποίες τοποθετούνται η μία πάνω στην άλλη διαμορφώνοντας έτσι μονολιθικές κατασκευές με μεγάλη σταθερότητα. Η λέξη κομπ προέρχεται από μια παλιά αγγλική λέξη cob που σημαίνει σβώλος.

Η διαφορά του κομπ από το κτίσιμο με πλίνθους συνίσταται στην ευκολία της κατασκευής και την ελευθερία του σχεδιασμού. Εφόσον δεν απαιτούνται ίσιες φόρμες ή καλούπια το ίδιο το υλικό οδηγεί σε οργανικά σχήματα: καμπύλοι τοίχοι, θόλοι και αψίδες. Χτίζοντας με το κομπ είναι εμπειρία παρόμοια με γλυπτική με πηλό.

Τα γήινα σπίτια είναι δροσερά το καλοκαίρι και ζεστά τον χειμώνα. Η αντοχή τους σε μια μεγάλη γκάμα καιρικών συνθηκών τα κάνει άνετα και βιώσιμα στα πιο κρύα κλίματα αλλά και συνθήκες ερήμου. Οι τοίχοι με πάχος που κυμαίνεται από 40 έως και 60 εκατοστά έχουν τεράστια θερμική μάζα και επαρκή μόνωση ειδική για χρήση παθητικών ηλιακών συστημάτων θέρμανσης. Απαιτείται ελάχιστη πρόσθετη θέρμανση τον χειμώνα και καθόλου ψύξη ακόμη και τις πιο ζεστές μέρες. Το κομπ χρησιμοποιήθηκε επί χιλιετίες ακόμη και στις σκληρές κλιματολογικές συνθήκες των βρετανικών ακτών στο ύψος των Αλεούτιων νήσων. Χιλιάδες άνετα και γραφικά σπίτια από κομπ στην Αγγλία κατοικούνται συνέχεια εδώ και αιώνες έχοντας μάλιστα και πολύ μεγάλη τρέχουσα εμπορική αξία.

Η αναγέννηση του κομπ ξεκίνησε στην Αμερική όπου απολαμβάνει μια συνεχώς αυξανόμενη δημοσιότητα όχι μόνο λόγω των παραπάνω αναφερομένων πλεονεκτημάτων αλλά και από την δυνατότητα που προσφέρει στον ιδιοκτήτη – κατασκευαστή να αποφύγει τα τεράστια οικονομικά φορτία και τις δεσμεύσεις που συνεπάγεται η αγορά κατοικίας.

Αυτή η αρχαία τεχνική δεν συνεισφέρει στην καταστροφή των δασών, την κατασπατάληση των ορυκτών πόρων, την μόλυνση και ούτε εξαρτάται από βιομηχανικά υλικά και βαριά μηχανήματα. Η γη είναι μη τοξική και τελείως ανακυκλώσιμη. Σ’ αυτή την εποχή της περιβαλλοντολογικής υποβάθμισης και της έλλειψης φυσικών πόρων με τις χιλιάδες κρυμμένες τοξίνες στα σπίτια μας δεν είναι λογικό να επιστρέψουμε στο πιο αθώο φθηνό και υγιεινό οικοδομικό υλικό;

ΠΗΓΗ : http://www.cob.gr

Παραδίδουμε κυριολεκτικά καμμένη γη

στο μέλλον του πλανήτη.

Πάρνηθα: κρανίου τόπος

Ποιός νους να χωρέσει ότι όλος αυτός ο πλούτος ζωής, που υπήρχε για εκατομμύρια χρόνια, και που συνεχώς εξελισσόταν σε ομορφιά και χάρη, δεν υπάρχει πια;

Έλατα και ελάφια, άχρονα μέσα στους αιώνες, σύνδεσαν τις τύχες τους σε μια ευγενή άμιλλα για την επίτευξη της απόλυτης ομορφιάς και της απόλυτης χάρης.

Κλαδιά και κέρατα, μπλεγμένα σε ένα μεγαλειώδες έργο της Φύσης.

Όσο ομόρφαινε το ένα, τόσο πιό χαριτωμένο γινόταν το άλλο.

Και η ζωή του δάσους κυλούσε αρμονικά συμπαρασύροντας σε οίστρο δημιουργικής έμπνευσης όλα τα άλλα πλάσματα, ακόμα και τον αέρα και τα νερά που σμίλευαν με απαράμιλη τέχνη το τοπίο του βουνού.

Το δάσος ήταν ένας παράδεισος.

Ήταν τόσο εκτυφλωτικά όμορφο που ακόμα και οι κεραυνοί το έβλεπαν με δέος και δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή να το κάψουν.

Το δάσος μετατράπηκε σε κόλαση από χέρι και μυαλό μανιακό, ανώμαλο, αρρωστημένο.

Όταν γίνεται στάχτη ένας ολόκληρος εθνικός δρυμός, που υποτίθεται ότι είναι ότι πιό προστατευόμενο υπάρχει, τότε τί να περιμένουμε και να ελπίζουμε για τα κοινά δάση και τα υπόλοιπα εναπομείναντα οικοσυστήματα αυτού του τόπου που κάποτε φημιζόταν για τα 6.000 είδη της πανίδας και της χλωρίδας του;

Η προοπτική είναι κατάμαυρη σαν το μακάβριο θέαμα των απανθρακωμμένων κορμών και κορμιών.

Παραδίδουμε καμμένη γη.

Παραδίδουμε θάνατο.

Συνεχώς και με ολοένα πιό εντεινόμενους ρυθμούς παραδίδουμε όλο και περισσότερο θάνατο στις επόμενες γενιές των ανθρώπων, των ζώων και των υπολοίπων ειδών του πλανήτη.

Και το εξωφρενικό είναι ότι είμαστε τόσο αποχαυνωμένοι και βυθισμένοι στην καταστροφική μας μανία που δεν βλέπουμε και το δικό μας τέλος.

Είμαστε σε ένα Τιτανικό που ενώ έχει χτυπήσει το παγόβουνο και ήδη βουλιάζει, ενεργούμε σαν να μην έχουμε πάρει είδηση και επιμένουμε ακόμα πιό ακάθεκτα και επιθετικά στην ίδια πορεία που μας οδήγησε στη σύγκρουση.

Είναι ένας περίεργος αυτισμός που αποκλείει κάθε επαφή με το περίγυρο μας.

Είναι ένας ανθρωποκεντρισμός άνευ προηγουμένου και ένας εγκλωβισμός στο θαυμαστό μας νέο κόσμο, περιχαρακωμμένο και ξεκομμένο από τους ρυθμούς και τους νόμους του πλανήτη, που καταρέει αδυνατώντας πλέον να αμυνθεί στον ολοκληρωτικό πόλεμο που του έχουμε εξαπολύσει εδώ και χιλιετίες.

Όλο το ιστορικό των 10.000 χρόνων του ανθρώπινου "πολιτισμού" είναι μια συνεχής καταστροφή της φύσης και γενοκτονίας των άλλων ειδών.

Οι επιστήμονες λένε ότι στην εποχή μας ζούμε την έκτη μαζική εξάλειψη ειδών, αυτή τη φορά όμως σε αντίθεση με τις πέντε προηγούμενες είναι προκαλούμενη από τον άνθρωπο.

Με τον όρο μαζική εννοούμε ότι εξαφανίζεται πάνω από το 95% των ειδών του πλανήτη, δηλαδή εκατομμύρια είδη, πολλά από τα οποία ούτε κάν έχουμε προλάβει να τα γνωρίσουμε και να τα μελετήσουμε.

Και όμως μπροστά στην ζοφερή αυτή πραγματικότητα της μαζικής καταστροφής της Φύσης, έχουμε υψώσει ένα τείχος μαζικής άρνησης της.

Έχουμε βαλθεί να δόσουμε το τελικό χτύπημα στη Γη όσο γίνεται πιό σύντομα.

Αυξάνουμε τους αριθμούς μας ανεξέλεκτα, εξαπλωνόμαστε συνεχώς σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη στερώντας ζωτικό χώρο από τα άλλα είδη, αυξάνουμε συνεχώς την κατανάλωση ενέργειας, σπαταλάμε άσκοπα και προκλητικά τους εναπομείναντες φυσικούς πόρους, προξενούμε ατέλειωτη και μόνιμη ρύπανση, προωθούμε τη ταχύτατη διάβρωση και ερημοποίηση της γης, αδειάζουμε από ζωή θάλασσες και ωκεανούς, προκαλούμε τη γενοκτονία δισεκατομμυρίων ζώων, και συνολικά ζούμε μια ζωή που βασίζεται στον όλεθρο και στο θάνατο.

Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία πλέον ότι η φύση και ο άνθρωπος με τις τρέχουσες καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές αντιλήψεις και συνήθειες του δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

Όλη αυτή η χαοτική συμπεριφορά και η άλογη ύβρις προς την υπέρτατη αρμονία που εκπροσωπεί η Φύση μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος και στη μαζική εξάλλειψη μας από το πρόσωπο της Γης.

Είμαστε αντιμέτωποι με τη τελική πρόκληση: να αποδείξουμε με τις πράξεις μας πια ότι έχουμε θέση σε αυτόν τον μοναδικά μεγαλειώδη πλανήτη και να επανενταχτούμε στους ρυθμούς του έτσι ώστε να αποκατασταθεί η ισορροπία, να επουλωθούν οι πληγές και να ξεγίνει όλο αυτό το κακό που αδιάκριτα σκορπίσαμε.

.............................

Ναι ακούστηκε και αυτό.

Στις στιγμές του απόλυτου πανικού και της απεγνωσμένης μάχης για την επιβίωση από τις φλόγες, τα ελάφια που έτρεχαν να σωθούν από τη φωτιά, έπεφταν νεκρά από τις σφαίρες κάποιων απερίγραπτων ανθρωπόμορφων τεράτων.

Ναι στη φυσική αναγέννηση του δρυμού της Πάρνηθας

Όχι στην αναδάσωση

Το οικοσύστημα του δρυμού της Πάρνηθας (αλλά και όλων των άλλων καμμένων δασών) πρέπει να χαρακτηριστεί υπο αναγέννηση δάσος και να αφεθεί στην ησυχία του.

Η μόνη ανθρώπινη παρέμβαση που χρειάζεται αυτή τη στιγμή είναι η προστασία από την καταπάτηση και τη βοσκή και η πυρασφάλεια του διασωθέντος δάσους.

Τα υπόλοιπα είναι δουλειά της Φύσης, η οποία μπορεί να αναγεννηθεί φυσικά και να επαναδημιουργήσει τη χαμένη βιοποικιλότητα του οικοσυστήματος, για να μπορέσουν να ξαναβγούν οι ντόπιες ποικιλίες από δρύες και πλατάνια, οξυές κι μαύρα πεύκα.

Η αναδάσωση δεν κάνει δάση αλλά ουσιαστικά άχαρες, αφύσικες μονοκαλλιέργειες δέντρων.

Μιά νέα μελέτη δασικών εκτάσεων που κάηκαν τη δεκαετία του ’90 στη βόρεια Καλιφόρνια συμπεραίνει ότι υπάρχει αρκετή έως θαυμάσια πιθανότητα για να αναγεννηθεί φυσικά ένα επαρκές επίπεδο κωνοφόρων, σε περιοχές όπου δεν έγινε αναδάσωση.

"Όταν αφεθούν στη φυσική αναγέννηση, φαίνεται ότι τα κωνοφόρα μπορεί να επιστρέψουν πιό αργά αλλά με περισσότερη ποικιλία από ότι με την αναδάσωση, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις πάντα επανέρχονται," είπε ο David Hibbs υπεύθυνος της έρευνας και καθηγητής του πανεπιστημίου του Oregon.

Η φωτιά κάνει το χώμα λιγότερο όξινο και το ποσό των θρεπτικών συστατικών που είναι διαθέσιμα στα φυτά αυξάνει. Γι’αυτό και τα φυτά ξεσπούν σε κατάφυτη ανάπτυξη μετά τη φωτιά.

Το πως το δάσος αναπτύσσεται ξανά εξαρτάται από το τύπο της φωτιάς και από το τι επέζησε μετά από αυτήν. Το ποσοστό του θόλου του αρχικού δάσους που παραμένει και τα οργανικά απομεινάρια επηρεάζουν το τι αναπτύσσεται μετά.

Τα κουκουνάρια – ο κύριος μηχανισμός αναγέννησης – με ασφάλεια προστατεύουν το νέο δάσος. Ακόμα και όταν μια φονικά ζεστή φωτιά σκοτώσει τα πεύκα, συχνά τα νεκρά δέντρα περιέχουν ώριμα κουκουνάρια και οι σπόροι επιβιώνουν.

Οι σπόροι μπορούν να αντέξουν θερμοκρασίες των 900° για σύντομο διάστημα. Η ζέστη από τη φωτιά κάνει τα κουκουνάρια να ανοίξουν και να απελευθερώσουν τους σπόρους. Μέσα σε 5 με 10 χρόνια το δάσος ξανασπέρνεται με σπόρους.

Μετά τη φωτιά τα περισσότερα κωνοφόρα ξαναγίνονται σε περίπου 25 χρόνια. Το γρασσίδι και τα λουλούδια έρχονται στις καμμένες περιοχές και γρήγορα ξαναβγάζουν σπόρους, απολαμβάνοντας τα εξτρά θρεπτικά συστατικά.

Η φυσική αναγέννηση του δάσους είναι σίγουρη αλλά είναι θέμα χρόνου.

ΩΔΗ ΣΤΗ ΠΑΡΝΗΘΑ

Οι εξωγήινοι είναι ανάμεσα μας.

Περιφέρουν την αποκρουστική όψη τους ανενόχλητοι,

Αδιαφορώντας για τη δυσφορία που μας προκαλούν.

Γλιστρούν δίπλα μας με αλυσοπρίονα,

Ανοίγουν δρόμο με ερπύστριες,

Περνούν πίσω από τζάμια σκούρα, φρουρίων κινητών,

Μιλούν πίσω από πόρτες βαριές, οίκων αυθαίρετων, δασικών.

Ομορφιά τους είναι η ασχήμια.

Λογική τους η παράνοια.

Δημιουργία τους ο όλεθρος.

Και ηδονή τους μια διαστροφική μανία εμπρησμού.

Η ύπαρξη τους είναι ένας συνεχής θάνατος

Κι ούτε στιγμή δεν παύουν να μας θυμίζουν

πόσο εφιαλτικά ξένοι είναι σ’αυτή τη Γη.

Από τη πύρινη κόλαση του βουνού των Κενταύρων

ως το ολοκαύτωμα του Φλαμπουριού και της Πάρνηθας.

Πνίγοντας μέσα στην εκκωφαντική οχλαγωγία τους

το θρήνο του τελευταίου ελαφιού

που έσβησε πλάι στα καμμένα έλατα

αδυνατώντας να αντέξει

τη συμφορά που έπεσε στην αγέλη τους

αδυνατώντας να αντέξει

το χαμό του δάσους

που για αμέτρητες γενιές ήταν σπίτι τους.