Η σκοτεινή πλευρά της σοκολάτας

The Dark Side of Chocolate (2010) – Ντοκιμαντέρ [46']

Έρευνα: Μίκι Μιστράτι | Κάμερα: Ρομπέρτο Ρομάνο

 
Τι κρύβεται πίσω από την σοκολάτα; Ο Δανός δημοσιογράφος Μίκι Μιστράτι ταξιδεύει στην Αφρική για να μας αποκαλύψει ένα σκοτεινό παρασκήνιο για το οποίο ελάχιστα γνωρίζουμε.

Πίσω από τις απατηλές διαφημίσεις της βιομηχανίας σοκολάτας η οποία έχει κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ, υπάρχουν παιδιά που δουλεύουν ως σκλάβοι για τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων.

Το ντοκιμαντέρ καταγράφει την διακίνηση των παιδιών που είναι κάτω των 15 ετών (μερικές φορές ακόμη και επτάχρονα) και τα οποία «δουλεύουν» παράνομα στις φυτείες της Ακτής του Ελεφαντοστού κυρίως και σε άλλες φυτείες της Αφρικής, όπου παράγεται το 80% του κακάο που διακινείται στον υπόλοιπο κόσμο μέσω των μεγαλύτερων εταιρειών που παρασκευάζουν σοκολάτες.

Ο Μίκι Μιστράτι συναντά παιδιά τα οποία έχουν πέσει θύματα αυτής της βιομηχανίας, υπευθύνους εταιρειών που καλύπτουν την παιδική εκμετάλλευση καθώς και ανθρώπους οι οποίοι με κίνδυνο της ζωής τους προσπαθούν να σταματήσουν αυτό το κακό.

Carpe Diem

Το διαχρονικό «Άδραξε την μέρα!» υπήρξε πάντα η πρόκληση να αξιοποιήσουμε την δυναμική που κρύβουμε μέσα μας και να την κάνουμε μεταμορφωτική πράξη για την ζωή μας και τον κόσμο μας.

Η φράση μπορεί να λαμβάνει ένα ιδιαίτερο νόημα κάθε εποχή αλλά ειδικά στην συγκυρία μας όπου η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει πρωτόγνωρη κρίση, αποκτά ζωτική σημασία.

Η κρίση που παρουσιάζεται ως οικονομική δεν έχει καμία σχέση με τα στερεότυπα περί οικονομίας ή γιατί δήθεν δεν υπάρχει ανάπτυξη. Αυτή είναι μια σκόπιμα αλλά και επικίνδυνα αποπροσανατολιστική ερμηνεία.

Το αίτιο της κακοδαιμονίας μας σχετίζεται με το ότι συμμετέχουμε σε ένα σύστημα που λειτουργεί σε κενό ηθικής και εξ ορισμού μας υποχρεώνει οι πράξεις μας να λαμβάνουν χώρα σε ένα τέτοιο κενό. Αυτό ισοδυναμεί με το να προσπαθούμε να αναπνεύσουμε σε κενό αέρος, πράγμα που σίγουρα οδηγεί στην ασφυξία.

Μέσα σε αυτό το κενό ηθικής, η βασική για την επιβίωση ανάγκη της τροφής είναι η πρώτη που έχει αλωθεί. Αντί να έχουμε την ενδεδειγμένη διατροφή με βάση την ανατομία μας και τους νόμους του πλανήτη των φυτών, έχουμε μια συγκεκριμένη διατροφή που εξυπηρετεί την ιδεολογική βάση του συστήματος (την καταπίεση) και όλο το κακό συναπάντημα των αρνητικών αντιλήψεων.

Μέσα στη διατροφή γίνεται το «ξέπλυμα» όλων αυτών των χυδαίων αντιλήψεων αφού πράξεις και πρακτικές ολοφάνερα άδικες οι οποίες έχουν τεράστιο αρνητικό αντίκτυπο πρώτιστα στα μη ανθρώπινα ζώα, σε μεγάλες πληθυσμιακά ομάδες τεχνητά εξασθενημένων ανθρώπων και στο οικοσύστημα, αποσυνδέονται από τις συνέπειές τους και επιδοκιμάζονται.

Το «ξέπλυμα» της ανηθικότητας προϋποθέτει την βίαιη εισαγωγή της ανθρωπότητας στον ζουρλομανδύα του οργουελισμού. Γιατί μόνο έτσι:

- οι αδιάκοπες και κατά συρροή γενοκτονίες που διαπράττονται επί 24ώρου βάσεως εναντίον των μη ανθρώπινων ζώων (πάνω από150 εκατομμύρια ζώα οδηγούνται σε σφαγεία κάθε ημέρα σε όλο τον κόσμο) μπορούν να είναι «ειρήνη»,

- το καθεστώς του δούλου και της καταπίεσης που αυθαίρετα τους επιβάλουμε μπορεί να είναι «ελευθερία»,

- η απόλυτη φρίκη της ζωής τους (η βία της αρπαγής των μωρών τους, η επίθεση στη μητρότητα, η συντριπτικά μεγαλύτερη καταπίεση των θηλυκών ζώων και άπειρες άλλες κακοποιήσεις) μπορεί να είναι «ευημερία»,

- ο εκ προ μελέτης φόνος τους με ειδική βασανιστική διαδικασία όπου «πεθαίνουν κομμάτι κομμάτι»* μπορεί να είναι «ευσπλαχνικό τέλος»,

ενώ την ίδια στιγμή όλα αυτά να θεωρούνται «οικονομικός κλάδος» και «βιομηχανία» για το σύστημα, «επάγγελμα» για όσους εμπλέκονται σε αυτό, και «διατροφή» για όλους τους υπόλοιπους στους οποίους επιβάλλεται.

Είτε θέλουμε να το λάβουμε υπόψη μας είτε όχι, η διατροφή εξυμνεί και επιβραβεύει έμμεσα και ύπουλα (με την πρόσχημα της κάλυψης της πιο βασικής βιολογικής ανάγκης) όλα εκείνα που καταδικάζουμε σαν ανθρωπότητα και μάταια πασχίζουμε να ξορκίσουμε έξω από την ανθρώπινη κοινωνία.

Η διατροφή είναι η μόνιμη πληγή και πηγή των αρνητικών αντιλήψεων και συμπεριφορών και το τραγικότερο λάθος επειδή συγκαλύπτει το γεγονός ότι προσπαθούμε να επιλύσουμε ένα πρόβλημα με αδιαφορία για το θεμιτό ή το αθέμιτο του τρόπου που το κάνουμε. Επιβραβεύει και εντυπώνει μόνιμα στην συλλογική συνείδηση το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και το «δίκιο του ισχυρού» (δηλαδή την υπεροψία και την αλαζονεία).

Το ηθικό κενό που σκόπιμα μας επέβαλαν, παρακάμπτει και παραγράφει τις αξίες και μας επιτρέπει να λειτουργούμε άκριτα, μηχανικά και αυτόματα προκειμένου να ικανοποιήσουμε ανάγκες και επιθυμίες. Δεν μας επιτρέπει να δούμε τα μη ανθρώπινα ζώα ως φορείς του ίδιου με εμάς χαρακτηριστικού της αισθανόμενης ζωής και άρα ως άτομα και ζωές που αξίζουν σεβασμό, οπότε καταλήγουμε να τα θεωρούμε και να τα μεταχειριζόμαστε όπως ένα ακόμη αναλώσιμο υλικό μιας χρήσης.

Αντιμετωπίζουμε την ύπαρξη και την ζωή τους με μηδενισμό, οπότε εισπράττουμε μηδενισμό και ο κόσμος που ζούμε αντικατοπτρίζει ακριβώς τον τρόπο που τρώμε.

Η κρίση που βιώνουμε υπάρχει αυτούσια στην διατροφή μας και αυτή η κρίση θα υπάρχει και θα βαθαίνει όσο δεν θα αποκαθίσταται η δικαιοσύνη στην κάλυψη της ζωτικής ανάγκης της τροφής.

Το σύστημα συντηρεί σκόπιμα την παράνοια του σαρκοφάγου ανθρώπου και προσπαθεί επιθετικά από την πρώτη στιγμή της γέννησής μας να μας κάνει με το ζόρι σαρκοφάγους και καταναλωτές ζωικών.

Αυτό υπάγεται στην κύρια τακτική δημιουργίας χάους και υπονόμευσης του ηθικού των ανθρώπων ώστε τελικά να μην ξέρουν τι τους γίνεται και να είναι πλέον απόλυτα διαχειρίσιμοι και κατευθυνόμενοι. Το αποτέλεσμα είναι η απόλυτη σύγχυση του να καταλήγουν οι άνθρωποι σε αυτό που θα λέγαμε «διατροφικά gay»: με άλλα λόγια να νομίζουν πχ ότι είναι γυναίκες ενώ είναι άντρες και το αντίστροφο. Πρόκειται για μια τρικλοποδιά στο πιο καθοριστικό και καίριο μαζί με το φύλλο χαρακτηριστικό για κάθε πλάσμα, στην διατροφική ανατομία. Γιατί είναι η βασική τρικλοποδιά με την οποία αρχίζει η πτώση: η αλλοίωση της σκέψης και του συναισθηματικού κόσμου, η άλωση της συνείδησης, και προβλήματα υγείας. Είναι η τρικλοποδιά με την οποία αρχίζει η βασική αλλοτρίωση που ανοίγει τον δρόμο και σε όλες τις υπόλοιπες αλλοτριώσεις.

Όμως η παράνοια και ο μύθος του σαρκοφάγου ανθρώπου και κατά συνέπεια η διατροφή με ζωικά θα μπορούσαν άμεσα και εύκολα να ατονήσουν αν το σύστημα ήθελε και επεδίωκε κάτι τέτοιο.

Αλλά το έχει κατηγορηματικά απορρίψει γιατί αυτό εγκυμονεί τον τεράστιο κίνδυνο ο κόσμος να διαπαιδαγωγείται στο δίκαιο και στη συμπόνια πράγμα που είναι βόμβα στα θεμέλια ενός καταπιεστικού συστήματος.

Εάν δεν υπήρχε το καθημερινό «ζωντανό» παράδειγμα της καταπίεσης των ζώων και επομένως εάν η συλλογική συνείδηση δεν ήταν εξοικειωμένη με την βία και την επακόλουθη απαξίωση της ζωής, το σύστημα δεν θα μπορούσε εύκολα να νομιμοποιήσει και να χρησιμοποιήσει την βία και την καταπίεση και εναντίον των ανθρώπων και έτσι θα ατονούσε το ίδιο, χάνοντας την ιδεολογική του βάση (την καταπίεση) που του επιτρέπει να υπάρχει.

Μέσω της διατροφής με ζωικά μπορεί να επιβάλει και με το «νόμο» την επίθεση ενάντια στην ζωή ως αξία. Και με απαξιωμένη την ζωή στη συλλογική συνείδηση, το πεδίο είναι ανοικτό για κάθε αντιδραστική πολιτική και ατζέντα (όπως αυτή της παγκοσμιοποίησης στην παρούσα συγκυρία).

Γιατί αν ο κόσμος εθίζεται μέσω της διατροφής στην αδικία, αν δηλαδή για την δήθεν κάλυψη της τροφής του αποδέχεται την αδικία ως αναγκαίο κακό, τότε μπορεί να αποδεχθεί ως αναγκαία κακά, ως τετελεσμένα ή ως αναπόφευκτα και όλα τα υπόλοιπα αρνητικά πράγματα και τους μονόδρομους που το σύστημα του σερβίρει (εκμετάλλευση και των ανθρώπων, καταπίεση, πόλεμοι και επεμβάσεις, κατάργηση ελευθεριών και δικαιωμάτων, τοκογλυφία, ψευδοκρίσεις και ψευδοχρέη, πολιτικές λιτότητας, κλπ).

Η καταπίεση των ζώων η οποία στην συγκυρία μας έχει επιλεγεί από το σύστημα να περνάει κατά κύριο λόγο μέσα από μια διατροφή με ζωικά, συγκαλύπτει και δίνει το άλλοθι και στην καταπίεση των ανθρώπων:

Πόσοι στα αλήθεια μέσα στον κυκεώνα και στο χάος της καταπίεσης σκέφτονται την αγορά προϊόντων από άδικη εργασία και από sweatshops; Πόσοι σκέφτονται την αγορά προϊόντων που προέρχονται από παιδική εργασία; Ελάχιστοι. Η πλειοψηφία έχει προγραμματιστεί να ενδιαφέρεται και να εστιάζει αποκλειστικά στην επιθυμία της για το προϊόν, με οποιοδήποτε τίμημα και αν αυτό απαιτεί.

Εικόνα: http://www.bizarro.com/

Όσα προηγήθηκαν κάνουν πλέον φανερό ότι βρισκόμαστε στο μεταίχμιο δύο προοπτικών.

Η μια είναι αυτή που τώρα βαδίζουμε: η αδιέξοδη προοπτική της κουλτούρας του θανάτου όπου καταπιέζουμε άλλα όντα τα οποία είναι φορείς αισθανόμενης ζωής όπως εμείς. Χαραμίζουμε και πετάμε τη ζωή τους σαν σκουπίδι. Η ανθρωπότητα είναι σε τέτοιο αμόκ και τόσο απορροφημένη στην λεηλασία της ζωής τους που δεν καταλαβαίνει ότι έτσι λεηλατεί και την δική της ζωή.

Έτσι η εκ των άνωθεν υπαγόρευση να καταπιέζουμε τα ζώα, μας επιστρέφεται τώρα ως η αγριότερη καταπίεση που έχει γνωρίσει ποτέ το ανθρώπινο είδος επί γης από τους κατά καιρούς δυνάστες του. Τώρα γίνεται φανερό ότι δεν είναι δυνατόν ο κόσμος να είναι πλημμυρισμένος στην αδικία ενάντια στα ζώα, δεν γίνεται να επιβραβεύεται η καταπίεσή τους και εμείς να βιώνουμε μια κοινωνία δικαίου. Αυτό είναι εντελώς αντιφατικό. Μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται ότι το τίμημα το πληρώνουν μόνο τα ζώα (και αυτό το τίμημα είναι αδύνατο να το χωρέσει ο νους) όμως η βαρβαρότητα είναι εδώ και για όλους εμάς. Αφού όταν κυριαρχεί ο κορεσμός με την καταπίεση, το τίμημα το πληρώνει συνολικά η αισθανόμενη ζωή.

Και εδώ μεσολαβεί το «Άδραξε την μέρα!» με την αφυπνιστική και ξεσηκωτική του δύναμη.

Μας αναγγέλλει ότι ένας άλλος προορισμός και μια άλλη προοπτική μας αξίζει και μας περιμένει. Είναι η περιεκτική δικαιοσύνη για όλους και η κουλτούρα του σεβασμού της ζωής (του χαρακτηριστικού που κάνει μοναδικό τον πλανήτη στον οποίο υπάρχουμε).

Το «Άδραξε την μέρα!» γίνεται το «Άδραξε την αλήθεια» που θα μας επιτρέψει να βγούμε από την placebo αίσθηση ότι θα αλλάξουν τα πράγματα ή ότι θα περάσει η κρίση χωρίς να έχει επιλυθεί η αιτία που την παράγει.

Και μας προτρέπει να αδράξουμε την σοφία και να την αντιπαρατάξουμε στον τρέχοντα υπεροπτικό και αδιάφορο τρόπο που προσεγγίζαμε την απόλυτη αξία του πλανήτη: την αισθανόμενη ζωή, γιατί ο σεβασμός της είναι η πλέον υψηλή και σοφή πράξη.

Η σοφία είναι το αντίδοτο απέναντι στην κυρίαρχη παράνοια του ψευδοσαρκοφάγου. Είναι το αντίδοτο για να τελειώσουμε μια και καλή με την πεζή, αγοραία, χυδαία σκέψη, και με τις αστόχαστες, τυφλές πράξεις που κουβαλούν μέσα τους τη βία και οδηγούν σε υποκρισία και χάος.

Η σοφία είναι το μόνο που χρειαζόμαστε και αυτή δεν βρίσκεται κάπου μακριά ή έξω από εμάς αλλά είναι εντυπωμένη επάνω μας: στο σώμα μας και στην προδιάθεσή μας για το καλό.

Τα πάντα επάνω στην ανθρώπινη υπόσταση είναι εξελιγμένα για να δικαιώνουν αυτή την σοφία της ενότητας με την αισθανόμενη ζωή. Και η συνάντηση με αυτή τη σοφία είναι η μοναδική στιγμή κάθε ζωής και απόλυτα συμβολική της απελευθέρωσης.

Μια τέτοια πρωτόγνωρη εμπειρία μας αξίζει και μας περιμένει αρκεί να αποκαταστήσουμε και πάλι την επαφή μαζί της.

Αρκεί να την αδράξουμε και τότε κανένα πρόβλημα και καμία κρίση δεν είναι άλυτη.

Γιατί τότε, μαζί με το στίγμα του τυράννου της αισθανόμενης ζωής που μας φορτώνει τώρα το σύστημα της καταπίεσης (ισχυριζόμενο ότι διαπράττει το έγκλημα για μας και για να μας καλύψει τις ανάγκες), θα ξεφορτωθούμε μια και καλή και αυτό το ίδιο το σύστημα. 

................

* «Πεθαίνουν κομμάτι κομμάτι» - ‘They Die Piece by Piece’

Ένα συγκλονιστικό άρθρο της εφημερίδας Washington Post του 2001 σχετικά με το τι συμβαίνει στα σφαγεία.

«Η αποτυχημένη αναισθητοποίηση καταδικάζει τα ζώα να μετακινούνται στη γραμμή επεξεργασίας έχοντας πλήρως τις αισθήσεις τους, για όλο το διάστημα από το γδάρσιμο του δέρματος, το ρίξιμο σε βραστό νερό και την κατακρεούργησή τους».

Μόνο που η παραπάνω φρίκη είναι η στάνταρ πρακτική σφαγής είτε γίνεται εντός είτε εκτός σφαγείου.

Γιατί κόντρα στην ψευδή και παραπλανητική ρητορική περί «ευημερίας», «αναισθητοποίησης», «ευσπλαχνικού τέλους» ή οποιασδήποτε άλλης απατηλής φράσης, η διαδικασία σφαγής επιβάλλεται από ένα και μόνο πράγμα: από το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν έχει ανατομία σαρκοφάγου και δεν είναι φτιαγμένος να τρώει κρέας.

Τα πραγματικά σαρκοφάγα διαθέτουν τα σωματικά προσόντα να κυνηγούν και να σκοτώνουν τα ίδια τη λεία τους και την στιγμή που τα δαγκώνουν στο λαιμό ή στο σώμα, πίνουν και πάρα πολύ αίμα από αυτά τα ζώα.

Αντίθετα ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταναλώσει κρέας που έχει αίμα γι αυτό και στην διαδικασία σφαγής που ακολουθείται το ζώο δεν σκοτώνεται ακαριαία.

Ο ακαριαίος θάνατος με μια σφαίρα ή η ευθανασία με ένεση όπως γίνεται στα κατοικίδια αχρηστεύει το κρέας του ζώου.

Σκόπιμα λοιπόν το ζώο επιδιώκεται να παραμείνει ζωντανό για αρκετά λεπτά ώστε η καρδιά του να λειτουργεί για να διώξει όσο γίνεται περισσότερο αίμα έξω και σκόπιμα καταναγκάζεται να πεθάνει κομμάτι κομμάτι. 

Οπότε δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αυταπάτη ότι αυτή η διαδικασία πρόκειται ποτέ να αλλάξει ή ότι μπορεί να βελτιωθεί.

Ακόμα και στο υποθετικό σενάριο του να γίνει απόλυτα ανώδυνη, θα εξακολουθεί να είναι το αποτέλεσμα της παράνοιας του να κάνουμε με το ζόρι τον άνθρωπο σαρκοφάγο.

Παχύς, άρρωστος, και σχεδόν πεθαμένος

 

Το ντοκιμαντέρ «Παχύς, άρρωστος, και σχεδόν πεθαμένος – Fat, sick, and nearly dead» είναι μια εμπνευσμένη ταινία που εξιστορεί την προσωπική αποστολή του Αυστραλού Joe Cross να ανακτήσει την υγεία του.

45 κιλά υπέρβαρος, φορτωμένος με στεροειδή φάρμακα και υποφέροντας από μια εξουθενωτική αυτοάνοση ασθένεια (Κνίδωση), ο Joe είναι στο τέλος της ελπίδας. Στον καθρέφτη βλέπει έναν άνθρωπο 140 κιλών με μια τεράστια, κρεμασμένη κοιλιά και ένα μονοπάτι μπροστά του, που δεν θα τελειώσει καλά – με το ένα πόδι ήδη στον τάφο, το άλλο δεν είναι και πολύ πίσω.

Με τους γιατρούς και τα συμβατικά φάρμακα να μην μπορούν να βοηθήσουν μακροπρόθεσμα, ο Joe στρέφεται προς την μόνη επιλογή που του έχει απομείνει, την ικανότητα του σώματος να αυτο-θεραπεύεται. Εγκαταλείπει το πρόχειρο φαγητό και ξεκινά ένα ταξίδι στις ΗΠΑ παίρνοντας μαζί του έναν αποχυμωτή και μια γεννήτρια, υποσχόμενος να πίνει για τις επόμενες 60 ημέρες μόνο φρέσκο ​​χυμό φρούτων και λαχανικών.

Για τα επόμενα 5.000 χιλιόμετρα ο Joe έχει ένα στόχο στο μυαλό: να σταματήσει τα χάπια του και να επιτύχει έναν ισορροπημένο τρόπο ζωής.

Στην διάρκεια του οδοιπορικού και ενώ έχει μιλήσει με πάνω από 500 Αμερικανούς για την τροφή, την υγεία και τη μακροζωία, ο Joe φτάνει σε μια στάση φορτηγών στην Αριζόνα, όπου συναντά έναν οδηγό που πάσχει από την ίδια σπάνια πάθηση. Ο Phil Staples είναι νοσηρά παχύσαρκος και ζυγίζει 193 κιλά – μόλις ένα μπέργκερ μακριά από την καρδιακή προσβολή. Καθώς ο  Joe ανακάμπτει στην υγεία του, ο Phil ξεκινά το δικό του επικό ταξίδι του για να γίνει καλά.

Αυτό που προκύπτει δεν είναι παρά μια εκπληκτική, εμπνευσμένη ιστορία ίασης και ανθρώπινης σχέσης. Εν μέρει οδικό ταξίδι, εν μέρει μανιφέστο αυτοβοήθειας, η ταινία «Παχύς, άρρωστος, και σχεδόν πεθαμένος» αψηφά την παραδοσιακή μορφή ντοκιμαντέρ για να παρουσιάσει μια αντισυμβατική και εμψυχωτική ιστορία δύο ανδρών από διαφορετικούς κόσμους που ο καθένας συνειδητοποιεί ότι το μόνο πρόσωπο που μπορεί να τους σώσει είναι οι ίδιοι.

Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα

REBOOT του Joe Cross

Jointhereboot.com

.....

Η ταινία μπορεί να κατεβεί από το Vimeo.

Ελληνικοί υπότιτλοι για την ταινία

 

 

Αν η έρημος μπορεί να ξαναγίνει όαση, τότε όλα είναι εφικτά!

Αν η έρημος συμβολίζει τον απόλυτα αφιλόξενο τόπο, την οριστική καταστροφή και το μάταιο κάθε προσπάθειας για αναγέννηση, και αν αυτό το σεληνιακό τοπίο μετατρέπεται τελικά σε όαση, τότε κάλλιστα θα μπορούσαμε να μιλάμε για θαύμα.

Όμως αυτό που κατάφερε ο Αυστραλός ειδικός της περμακουλτούρας Geoff Lawton και το οποίο φαινομενικά μοιάζει με θαύμα, στην ουσία δεν είναι παρά η προσέγγιση των προβλημάτων με σοφία: αυτήν που απλόχερα μας παρέχει η Φύση, αρκεί να την παρατηρήσουμε και να την αφομοιώσουμε.

Αυτή η σοφία είναι που αναζωογονεί την δύναμη της θέλησης και αναγεννά τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και που οδηγεί τελικά αυθόρμητα στην τεχνογνωσία εκείνη που πραγματικά λύνει τα προβλήματα.

Η ερημοποίηση δεν είναι μόνο φυσικό φαινόμενο.

Από ένα σημείο και μετά είναι επίσης αποτέλεσμα της κακοποίησης του οικοσυστήματος από τις δραστηριότητες των ανθρώπων, όπως υλοτομία μέχρις εσχάτων και κατόπιν κτηνοτροφία.

Και αν η αρχαιότητα με έναν συγκριτικά πολύ μικρό πληθυσμό ανθρώπων μας κληροδότησε τεράστια οικολογική καταστροφή, τότε σήμερα που ο πληθυσμός έχει ξεπεράσει τα 7 δις, ο αντίκτυπος είναι πολλές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερος.

Το ανθρώπινο είδος είμαστε τώρα η υπερδύναμη στον πλανήτη και μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά έχουμε την δύναμη να πάμε τον κόσμο είτε προς την κατεύθυνση της ερημοποίησης ή προς την κατεύθυνση της ακμής του ευρύτερου οικοσυστήματος.

Αν με επίκεντρο τον εαυτό μας αναλύσουμε τον καθημερινό τρόπο ζωής μας με την ρουτίνα των συνηθειών που περιλαμβάνει, και αν δούμε τις προεκτάσεις τους τραβώντας γραμμές που τις συνδέουν με τις συνέπειες τους, τότε θα αντιληφθούμε ότι αυτές οι συνήθειες λειτουργούν ουσιαστικά ως μοχλοί.

Έχουν δηλαδή πολλαπλασιαστική ικανότητα για θετικό ή αρνητικό αντίκτυπο αφού αθροιστικά όλες αυτές οι ατομικές συνήθειες από μεμονωμένες σταγόνες ενώνονται σε ένα καθοριστικό ρεύμα.

Το μήνυμα λοιπόν του εγχειρήματος του Geoff Lawton δεν είναι απλά ότι το «ακατόρθωτο» και το «ουτοπικό» μπορεί να γίνει εφικτό.

Το μήνυμα είναι ότι σε αυτή τη συγκυρία ο καθοριστικός παράγοντας στην εξέλιξη αυτού του κόσμου είμαστε πλέον εμείς και ότι τίποτε δεν έχει κριθεί οριστικά ή τουλάχιστον τίποτε δεν είναι δεδομένο και μόνιμο, όσο κι αν φαίνεται ως τέτοιο.

Τα πάντα ρει όπως είπε ο Ηράκλειτος και άρα επίκειται άρδην αλλαγή του σκηνικού προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Τα πάντα τώρα εξαρτώνται από την δική μας διάθεση, αντίληψη, θέληση και σοφία γιατί μπορούν να μας οδηγήσουν σε αειφόρες και ζωτικής σημασίας πρακτικές (μία απ’ αυτές είναι η περμακουλτούρα), οι οποίες θα είναι καθοριστικές για το μέλλον μας.

Πες μου γιατί πρέπει να τρώμε τα ζώα – Γιατί; Γιατί;,

Why Must We Eat The Animals (Oh Why Oh Why)

Μουσική, στίχοι:  Cyrus Pirasteh

Τραγούδι: Greg Cipes και Jah Sun

Αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε αυτό το γιατί μέσα απ’ τη καρδιά μας και μακριά απ’ όλο τον προγραμματισμό που έχουμε δεχθεί, δηλαδή με καθαρή, ανεπηρέαστη ειλικρίνεια, θα διαπιστώσουμε ότι το ερώτημα είναι αφοπλιστικό.

Δεν έχουμε τι να πούμε. Μένουμε άναυδοι!

Δεν υπάρχει καμία απάντηση που μπορούμε να δώσουμε.

Υπάρχει μόνο το αυθαίρετο «γιατί έτσι» της αποσυνδεμένης από την αισθανόμενη ζωή «κουλτούρας» του θανάτου που είμαστε βυθισμένοι και που ως αυτόματα ακολουθούμε.

Μέσα σ’ αυτή την «κουλτούρα» δεν τρώμε για μας και για τον πραγματικό λόγο της ύπαρξής μας στον πλανήτη της ζωής: για να δικαιώνουμε και να τιμούμε την σύνδεση και την ενότητά μας με την αισθανόμενη ζωή και την αφοσίωση σ’ αυτήν.

Τρώμε μόνο και μόνο για να πλημμυρίζει αυτός ο κόσμος με την αντίληψη της υποτέλειας και της καταπίεσης ενώ ταυτόχρονα ευτελίζονται και ισοπεδώνονται όλες οι αξίες από έναν Δούρειο ίππο ψευδο-απόλαυσης και πλασματικού ευδαιμονισμού.

Είναι τέτοια η αλλοίωση και η απομάκρυνση από τον πραγματικό μας εαυτό ώστε τρώμε μόνο και μόνο για να υφίσταται και να εδραιώνεται ένα άνομο σύστημα που θέλει πρώτα και κύρια τα μη ανθρώπινα ζώα ως όντα χωρίς καμία αξία και κανένα δικαίωμα.

Και στη συνέχεια, με το ύπουλο σχέδιο της καταπίεσης τους μεταμφιεσμένο ως κάλυψη δήθεν της ανάγκης για τροφή, ένδυση και οτιδήποτε άλλο, να διαβρώνει και να εκμηδενίζει και την αξία της ανθρώπινης ζωής και να καταργεί και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αυτή η διαδικασία ανενδοίαστα και μάταια επινοεί τις μυριάδες προφάσεις, δικαιολογίες και άλλοθι για την άλωση της σκέψης και της συνείδησής μας.

Όμως απάντηση για το ερώτημα του τίτλου δεν έχει.

Γιατί πολύ απλά αυτό το γιατί δεν σηκώνει λόγια.

Αυτό το γιατί ζητάει την επίγνωση της αδικίας.

Και την επακόλουθη ανάληψη της προσωπικής ευθύνης.

Αυτό το γιατί ζητάει την συνειδητοποίηση του χρέους.

Και την μόνη πράξη που αυτή οδηγεί.

Την επανόρθωση της αδικίας.

Μεγαλώνοντας ένα vegan μωρό

του Roger Merenyi

από το περιοδικό The Vegan (Φθινόπωρο 2008)

της Vegan Society

Η κόρη μας, η Αντζελίνα, μόλις έγινε ενός έτους. Τρέφονταν με μητρικό γάλα από τη γέννησή της και αρχίσαμε να εισάγουμε στερεά τροφή περίπου στους επτά μήνες. Τώρα απολαμβάνει μια ευρεία ποικιλία φυτικών τροφών, όπως μήλο, μπανάνα, αχλάδι, αβοκάντο, μήλο κρέμα, αγγούρι, κολοκύθι, τοφού, ψωμί σικάλεως, ταχίνι, κινόα, ρύζι, γλυκοπατάτα, μπρόκολο, σπανάκι, μούρα goji, μπάρες φρούτων και γιαούρτι σόγιας. Στην Αντζελίνα αρέσουν τα γεύματά της και είναι εξαιρετικά σπάνιο να απορρίψει κάτι που της προσφέρουμε. Συνεχίζει να πίνει το γάλα της μητέρας της και της δίνουμε επίσης φιλτραρισμένο νερό.

Ευτυχώς στο Cambridge έχουμε μια μεγάλη ομάδα μαίες του ΕΣΥ και η μαία μας ήταν πολύ υποστηρικτική στην διατροφή μας. Όταν στα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης της συζύγου μου Άννας, ανέφερα ότι ήταν vegan, η μαία μας είπε απλά «Ω, κανένα πρόβλημα, πιθανά έχετε μια πολύ καλύτερη διατροφή από τις περισσότερες μου μελλοντικές μητέρες.» Ήταν επίσης πολύ υποστηρικτική στον τοκετό στο σπίτι. Παρά το γεγονός ότι το εθνικό ποσοστό γεννήσεων στο σπίτι ανέρχεται σε περίπου 2,5%, στο Cambridge είναι σχεδόν 5%. Ο τοκετός μας στο σπίτι πήγε πολύ καλά και είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες για τις δύο μαίες που ήρθαν στη μέση της νύχτας για να μας καθοδηγήσουν σ’ αυτήν την εμπειρία.

Ωστόσο, η θετική στάση της μαίας μας απέναντι στην vegan διατροφή δεν φαίνεται να αντικατοπτρίζεται στα έντυπα της κυβέρνησης. Η Miriam Muller μέλος της Vegan Society έχει τονίσει ότι ο οδηγός του ΕΣΥ Από την Γέννηση μέχρι τα Πέντε, ο οποίος διανέμεται δωρεάν σε όλους τους νέους γονείς, αναφέρει ότι «τα παιδιά χρειάζονται περίπου τρεις μερίδες» γάλακτος και γαλακτοκομικών προϊόντων την ημέρα, και επίσης συνεχίζει ότι «οι vegan δίαιτες δεν ... συνιστώνται για μωρά». Ορισμένες μη κυβερνητικές εκδόσεις, επίσης, φαίνεται να έχουν κολλήσει στο Μεσαίωνα. Μια πρόσφατη έκδοση του Rough Guide για την εγκυμοσύνη και τη γέννηση αναφέρει «ή ίσως να προσπαθήσετε την εγκυμοσύνη με μια vegan διατροφή (χωρίς ζωικά προϊόντα), η οποία απλά δεν είναι κατάλληλη για την ανάπτυξη του εμβρύου». Τέτοια ανακριβή και παραπλανητικά σχόλια σαφώς βασίζονται σε προκαταλήψεις και όχι γεγονότα.

Υπάρχουν πολύ περισσότερα στην ανατροφή ενός μωρού από τη διατροφή, φυσικά. Πέρα από τις πρακτικές απαιτήσεις, όπως σχεδόν την συνεχή επίβλεψη και το πλύσιμο σε πολυάριθμες πάνες, υπάρχει το εξαιρετικά σημαντικό καθήκον να διασφαλίσουμε ότι τα μωρά και τα μικρά παιδιά αισθάνονται ασφαλή και ότι τα αγαπάμε και τα εκτιμάμε.

Χρειάζονται καθησυχασμό, αγκαλιές και κατανόηση. Από τη γέννησή της, η Αντζελίνα πάντα κοιμόταν στο κρεβάτι μας, γεγονός που δίνει την δυνατότητα στην Άννα να την ταΐζει χωρίς να σηκώνεται τη νύχτα και πιστεύουμε ότι έχει δώσει στην Αντζελίνα μια αυξημένη αίσθηση ασφάλειας. Επίσης έχουμε χρησιμοποιήσει ένα μεταφορέα μωρού τύπου μάρσιπου κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους, μιας και είναι πιο φυσικό να έχουμε το μωρό μας κοντά μας αντί να κάθεται μόνη της σε ένα καρότσι.

Αφού εξετάσαμε διεξοδικά το θέμα του εμβολιασμού και τα πολλά ηθικά και ζητήματα υγείας γύρω από αυτόν, αποφασίσαμε να μην κάνουμε εμβόλια. Δίνουμε έμφαση στην οικοδόμηση του ανοσοποιητικού συστήματος της Αντζελίνας μέσω του θηλασμού, αποφεύγοντας την ραφιναρισμένη ζάχαρη και προσφέροντάς της άφθονα βιολογικά, ή κατά προτίμηση vegan-οργανικά φρούτα και λαχανικά. Έχουμε επίσης διαθέσιμα vegan ομοιοπαθητικά φάρμακα, αν χρειαστεί.

Ωστόσο, παρά τη σημασία όλων αυτών των άλλων πτυχών της ανατροφής των παιδιών μας εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η διατροφή είναι υψίστης σημασίας στο να προσφέρει ένα υγιές και ευτυχισμένο ξεκίνημα στη ζωή, και δεν μπορεί να υπάρξει αμφιβολία ότι η φυτοφαγία και η φιλοσοφία της για την αβλάβεια και τον ενεργό περιορισμό του κακού είναι θεμελιώδους σημασίας στο να δοθεί σε ένα παιδί το αίσθημα του σεβασμού προς τους άλλους και προς τον εαυτό του/της. Επιπλέον, η γενική αγνόηση που επιδεικνύουν οι περισσότεροι γονείς για τα ζώα και τη ζωή τους, από την βιομηχανική κτηνοτροφία μέχρι τα πειράματα στα ζώα και από τους ζωολογικούς κήπους στα τσίρκο, μπορεί σύντομα να εδραιώσει στο μυαλό ενός παιδιού την ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι ανώτεροι και ότι οι ιδιοτροπίες και οι επιθυμίες τους, προηγούνται των επιθυμιών των άλλων πλασμάτων. Κατά κάποιο τρόπο είναι σαν να λέμε σε ένα παιδί ότι ο ρατσισμός και ο σεξισμός είναι αποδεκτά σύγχρονα φαινόμενα.

Πιστεύουμε ότι το να ανατρέφεσαι με ένα πραγματικό σεβασμό για τα δικαιώματα των άλλων δημιουργεί έναν ευγενή ενήλικο. Γίνεται αυτές τις μέρες πολύς λόγος από την κυβέρνηση για ευθύνες, σεβασμό και για την ιδιότητα του πολίτη. Και όμως τα βρέφη και τα παιδιά βρίσκονται αντιμέτωπα με το διπλό στάνταρ του να βλέπουν χαριτωμένα, μικρά αρνάκια στα παιδικά βιβλία τους και μετά να ταΐζονται την νεκρή σάρκα των ίδιων ζώων στο καρεκλάκι τους. Είναι σαν να εκφράζει η κυβέρνηση τον αποτροπιασμό της για τα εγκλήματα με όπλα στους δρόμους μας, ενώ την ίδια στιγμή διαπράττει πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Δεν είναι λογικό, και το να διδάσκουμε τα παιδιά τέτοια διπλά μέτρα και σταθμά είναι μια προσβολή στη νοημοσύνη τους. Ευτυχώς καθώς μεγαλώνουν ένας αυξανόμενος αριθμός παιδιών, αναγνωρίζουν την υποκρισία που είναι συνυφασμένη με την κατανάλωση κρέατος και γαλακτοκομικών και υιοθετούν μια vegan διατροφή. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η τάση θα συνεχιστεί και ότι μπορούμε να προσβλέπουμε σε ένα πιο πολιτισμένο και ειρηνικό μέλλον για τους απογόνους του κόσμου, και τους ανθρώπινους αλλά και των μη-ανθρώπινους.

................................

Επιπλέον πληροφορίες

1- Vegan  ΜΩΡΑ &ΠΑΙΔΙΑ

Ένας οδηγός διατροφής της Vegan Society που περιλαμβάνει  την προ-σύλληψη και την εγκυμοσύνη

Τον οδηγό έχει επιμεληθεί η διατροφολόγος της Vegan Society Sandra Hood, η οποία έχει γράψει το βιβλίο Feeding your vegan infant  with confidence

2- Ταινία της Vegan Society Κάνοντας τη σύνδεση

Στο ένατο λεπτό της ταινίας η Hester Cambell (Εκπαιδευτής φυσικής κατάστασης) μιλάει για την vegan εγκυμοσύνη και ανατροφή του μωρού της

3- Εγκυμοσύνη και συμβουλευτική γονέων -  Vegan Future

4- Η Vegan διατροφή για τα νήπια και τα παιδιά

Reed Mangels, PhD, RD and Sandra Hood, BSc (Hons), SRD

(Περιοδικό The Vegan, φθινόπωρο 2002)