Ειρηνοποιός

Ένα ποίημα αφιερωμένο στον αισθανόμενο άνθρωπο μέσα μας

Προδημοσίευση του διηγήματος «Το διπλό πορτρέτο»

από το νέο βιβλίο του Χρήστου Γεωργιάδη
«Το γάλα των παιδιών και άλλα διηγήματα»

ΠΗΓΗ: ecologotexnia.weebly.com

____________________

Το διπλό πορτρέτο*
____________________

Ελεύθερος επιτέλους
Σου πήραν τη ζωή
Δεν μπόρεσαν να σου πάρουν τη περηφάνια
U2, Pride

Η παγκόσμια κοινή γνώμη συγκλονίστηκε από το φονικό. Ο Σίσιλ, το λιοντάρι έμβλημα της Αφρικής, είχε εκτελεστεί εν ψυχρώ για πενήντα χιλιάδες δολάρια, για το κέφι κάποιου μυαλού άρρωστου που είχε πληρώσει το αντίτιμο της παρανοϊκής αυτής συναλλαγής. Το μυστήριο όμως εκτοξεύθηκε στα ύψη όταν μαθεύτηκε ότι την ίδια μέρα, στην άλλη άκρη της γης και την ίδια ακριβώς ώρα της δολοφονίας ένα άλλο αρσενικό λιοντάρι αυτοκτονούσε κλεισμένο στο χώρο του στο ζωολογικό πάρκο μπροστά στα μάτια των επισκεπτών. Η κοινή γνώμη γεμάτη απορία για την τραγική σύμπτωση παρακολουθούσε αποσβολωμένη τις εξελίξεις γιατί ασυναίσθητα υποψιαζόταν ότι μια τέτοια συγκυρία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ήταν τυχαία. Αναμφισβήτητα υπήρχε κάποια σύνδεση μεταξύ των δύο γεγονότων. Η αγωνία κορυφωνόταν και τα μέσα ενημέρωσης για καιρό συζητούσαν το θέμα προσπαθώντας να δώσουν μια εξήγηση. Ακούστηκαν πολλές εικασίες, κλήθηκαν ειδικοί αλλά μάταια όμως. Πειστική εξήγηση δεν μπορούσε να δοθεί, δεν μπορούσαν να βρουν το συνδετικό κρίκο των δυο τραγικών πράξεων. Αλλά εγώ ήξερα από πρώτο χέρι, τι είχε συμβεί. Έκρινα όμως ότι δεν ήταν πρέπον για την αξιοπρέπεια των θυμάτων αλλά και τη δική μου να μιλήσω γι’ αυτό εν θερμώ. Δε θα μιλούσα μέσα σε όλη αυτή τη σύγχυση που είχε δημιουργηθεί γύρω από το θέμα και μάλιστα σε μέσα που καραδοκούσαν σαν αρπακτικά να καπηλευτούν το δράμα. Και από την άλλη, ποιος θα πίστευε έναν όψιμο γητευτή λιονταριών; Ποιος θα με έπαιρνε σοβαρά, αν έλεγα όλα αυτά που είχα βιώσει; Το πιο πιθανό ήταν ότι θα με περνούσαν για τρελό. Στα επίμονα λοιπόν ερωτήματα των μέσων απάντησα τυπικά όπως και οι άλλοι επισκέπτες του πάρκου, λέγοντας ότι δεν μπορούσα να καταλάβω και να ερμηνεύσω τι είχε γίνει εκείνη τη μέρα. Αποφάσισα όμως ότι θα μιλούσα μόλις καταλάγιαζε ο θόρυβος και αυτό έκανα.

Στη ζωή μου έμαθα ότι είναι καλό να κρατάς χαμηλό προφίλ και να μην αποκαλύπτεις προσωπικά δεδομένα, ιδιαίτερα εκείνα που αφορούν πεποιθήσεις και ειδικά όταν πρόκειται για θέματα που έχουν σχέση με τα δικαιώματα των ζώων. Είναι σίγουρο ότι οι εργοδότες μου, το ζωολογικό πάρκο της πόλης που ζω,  δε θα μου είχαν δώσει αυτή την ανάθεση για τα πορτρέτα των ζώων αν γνώριζαν ότι είμαι στην ειρηνική διατροφή και ότι έχω υιοθετήσει τη φιλοσοφία της περιεκτικής δικαιοσύνης για όλα τα πλάσματα. Στην αρχή βέβαια το μυαλό μου το απέρριψε αμέσως. Ήταν αδιανόητο να επισκεφτώ ένα χώρο με αιχμάλωτα φυλακισμένα ζώα. Μετά όμως που το ξανασκέφτηκα, το είδα διαφορετικά, αν και πάλι υπήρχε ένας σχετικός ενδοιασμός, μιας και δεν είχα αναλάβει ποτέ πριν κάτι ανάλογο. Όμως το σκεπτικό μου τώρα ήταν ότι θα είχα μια ευκαιρία να γνωρίσω από μέσα το θέμα της χρήσης των ζώων για λόγους ψυχαγωγίας. Έτσι, με τις πληροφορίες που θα συγκέντρωνα από πρώτο χέρι, θα μπορούσα να βοηθήσω στην ευαισθητοποίηση του κόσμου. Και μ’ αυτή τη λογική δέχθηκα την πρόταση που μου έκανε ο υπεύθυνος του ζωολογικού πάρκου να ζωγραφίσω κάποια από τα ζώα που κρατούσαν εκεί. Αυτά τα πορτρέτα θα διακοσμούσαν την αίθουσα υποδοχής ενώ τα αντίγραφά τους θα πωλούνταν ως σουβενίρ στους επισκέπτες.

Θα ξεκινούσα με το λιοντάρι. Αυτό ήθελαν να γίνει πρώτο. Ήταν το νέο απόκτημα του πάρκου και ο υπεύθυνος με οδήγησε κατευθείαν εκεί. «Αυτό είναι το καμάρι μας» μου είπε μόλις φτάσαμε, δείχνοντας το λιοντάρι που εκείνη τη στιγμή κοιμόταν. Μια πινακίδα έξω από το περιφραγμένο χώρο έγραφε «Panthera Leo, αφρικανικό λιοντάρι». Όμως εκείνος μου είπε ότι όλοι εκεί τον αποκαλούν με το τίτλο που δικαιωματικά του αξίζει: ο βασιλιάς. Του είπα ότι καταρχήν χρειαζόμουν κάποιο διάστημα παρατήρησης. Έπρεπε να μελετήσω το χώρο και τη συμπεριφορά του ζώου πριν ξεκινήσω ώστε να καταλήξω στην οπτική γωνία και στην προοπτική. Ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα με μοντέλο που δεν υπήρχε δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας. Ο υπεύθυνος με διαβεβαίωσε ότι θα είχα κάθε βοήθεια και ότι για ό,τι ήθελα θα μπορούσα να απευθύνομαι στον υπάλληλο που το φρόντιζε.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα με παρατήρηση. Πήγαινα από νωρίς το πρωί στο βασιλιά, στο πιο κοντινό σημείο επαφής μαζί του, στην πίσω μεριά του χώρου που τον κρατούσαν, εκεί που δεν είχαν πρόσβαση οι επισκέπτες. Με χώριζε μόνο ένα χοντρό σιδερένιο κάγκελο απ’ αυτόν κι εκεί, σε αυτή την απόσταση αναπνοής, ένιωθα να με πλημμυρίζει ένα απέραντο δέος γι’ αυτό το υπέροχο ζώο. Όμως όσο παρατηρούσα τόσο ράγιζε η καρδιά μου που έβλεπα ένα ζώο περήφανο και δυνατό να χαραμίζεται φυλακισμένο σε μια αιχμαλωσία αδικαιολόγητη και μάταιη. Ενώ στο όνομά του έβλεπα ένα απέραντο οξύμωρο γιατί ήταν ένας βασιλιάς που του είχαν αφαιρέσει όλο το μεγαλείο της δύναμης και της ελευθερίας και με ένα βασίλειο συρρικνωμένο σε λίγα τετραγωνικά. Ήταν ένας βασιλιάς έκπτωτος και ατιμασμένος, καταδικασμένος να εκτίθεται στα περίεργα μάτια των περαστικών, στις κάμερες και στα φλας. Ήταν ένας βασιλιάς που τον κατάντησαν θέαμα σε μιαν ακόμη νοσηρή επινόηση, αυτή του ζωολογικού πάρκου, που είχε γεμίσει με την προκλητική παρουσία της τις πιο πολλές πόλεις του πλανήτη. Ήταν το έκθεμα μιας ιδιωτικής επιχείρησης που νοιάζεται μόνο για το κέρδος, για το πόσους επισκέπτες μπορούσε να ελκύσει αυτός και όλοι οι άλλοι, οι παρά τη θέλησή τους τρόφιμοι του πάρκου.

Από την πρώτη στιγμή επιδίωξα την εξοικείωση μαζί του και άρχισα να του μιλάω. Του υπέβαλλα τα σέβη μου και του συστήθηκα λέγοντάς του ότι για λίγες μέρες θα είμαι ο προσωπικός του ζωγράφος. Παρέμενα ώρες στη θέση αυτή με τα σύνεργά μου σε ετοιμότητα για τα πρώτα πρόχειρα σκίτσα και εκεί βίωνα μαζί του τη ρουτίνα αυτού του φυλακισμένου πλάσματος που επαναλαμβανόταν κάθε μέρα με την ίδια μονότονη σειρά. Κάθε πρωί στις εννιά ο υπάλληλος ερχόταν να τον ταΐσει. Έμπαινε προσεκτικά σε ένα σιδερένιο προθάλαμο και αράδιαζε στο πάτωμα την τροφή του βασιλιά. Μετά έβγαινε ασφαλίζοντας το χώρο και με μοχλούς απ’ έξω άνοιγε το χώρο που είχε αφήσει την τροφή η οποία άλλοτε ήταν εννιά - δέκα κοτόπουλα ή κουνέλια, άλλοτε ένα αρνί ή άλλα κρέατα. Άλλοτε πάλι ήταν ζώα του κήπου, γιατί αυτή είναι συνηθισμένη πρακτική στα ζωολογικά πάρκα ανά τον κόσμο, όπου σκοτώνουν χιλιάδες ζώα κάθε χρόνο. Ο βασιλιάς τα σιχαινόταν όλα αυτά που του πέταγαν και τα έτρωγε με φανερή απέχθεια, μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά. Έτρωγε πράγματα που ήταν έξω από τη διατροφική του αλυσίδα, που δε θα κυνηγούσε ποτέ στη φύση. Ο ρόλος του στη σαβάνα ήταν να θηρεύει και να διατηρεί την ισορροπία των φυτοφάγων πληθυσμών και τώρα τον είχαν εκφυλίσει να διατηρεί τη μακάβρια ισορροπία μιας ανωμαλίας. Τον είχαν καταδικάσει να μετέχει στο φαύλο κύκλο της εκτροφής ζώων, τα οποία τα μεγάλωναν έγκλειστα με γενετικά τροποποιημένους σπόρους καλαμποκιού και σόγιας.

Με αυτή τη διατροφική κακοποίηση που τον βάραινε όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά ξεκινούσε η μέρα του. Και μετά ακολουθούσε το μαρτύριο του επισκεπτηρίου μέχρι τη δύση του ήλιου. Ένα συνεχές ρεύμα από περαστικούς και μια συνεχής οχλοβοή που τον κούραζε και τον ενοχλούσε απίστευτα. Γι’ αυτό και πέρναγε όλο το διάστημα της ημέρας σε μια κατάσταση νωθρότητας και υπνηλίας και σηκωνόταν απ’ τη θέση του μόνο για να πιει νερό. Αυτό ήταν το πρώτο σημάδι της βεβαρημένης ψυχολογίας του και μια μορφή καθαρά στερεοτυπικής συμπεριφοράς. Αυτή δεν ήταν ιδιαιτερότητα του βασιλιά αλλά εμφανίζεται σε όλα τα έγκλειστα ζώα και γίνεται έντονα εμφανής σε περιπτώσεις περιορισμού τους σε μικρά κελιά. Και τότε το αβάσταχτο στρες και η ψύχωση που κατακλύζει τα ζώα, τα τρελαίνει και τα κάνει να περπατούν απελπισμένα σε ένα μανιασμένο, νευρικό και ασταμάτητο πέρα δώθε. Από τη θέση του παρατηρητή έβλεπα καθαρά ότι η όχληση της μέρας καταπονούσε το βασιλιά. Τον έκανε να αναζητά με λαχτάρα την ησυχία της νύχτας γιατί εκεί μέσα στο σκοτάδι κρυβόταν το μαρτύριό του. Η νύχτα έκρυβε το κελί του και έφερνε την ψευδαίσθηση της ελεύθερης σαβάνας. Και τότε βρυχιόταν δυνατά και η φωνή του αντηχούσε και συγκλόνιζε όλο το πάρκο.

Με τη διεισδυτική ματιά του ζωγράφου παρατηρούσα κάθε κίνηση του βασιλιά. Μαγευόμουν συνεχώς από την επιβλητικότητα της μορφής του και τη σκεφτόμουν μέσα στην ελευθερία για την οποία προορίστηκε. Όμως η θλιβερή εικόνα που τώρα αντίκριζα και την οποία βίωνα από κοντά με έκανε να υποφέρω όλο και περισσότερο για τη ζωή που του είχαν επιβάλλει. Μέσα στο βλέμμα του διάβαζα τα αισθήματά του και εκεί έβλεπα μόνο κατάθλιψη. Έβλεπα όλο τον πόνο που κουβάλαγε στην ψυχή του και πονούσα κι εγώ μαζί του. Και αυθόρμητα έβγαιναν από το στόμα μου λόγια ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον μαζί με την υπόσχεση να τον βοηθήσω να βρει ξανά την ελευθερία του. Κι εκείνος σίγουρα καταλάβαινε, γιατί άνοιγε ακόμη πιο πολύ τα θλιμμένα του μάτια και σε εκείνο το βλέμμα έβλεπα καθαρά τη λαχτάρα για λύτρωση από τα δεινά που τον είχαν καταδικάσει. Η αλήθεια ήταν ότι δεν είχα πλέον καμία διάθεση για ζωγραφική έχοντας για μοντέλο ένα πλάσμα που υποφέρει. Αλλά τα επίμονα ερωτήματα του υπεύθυνου για την πρόοδο του πορτρέτου με έφερναν στην πραγματικότητα κι εγώ τον απέφευγα δείχνοντάς του κάποια σκίτσα και λέγοντάς του ότι δε δείχνω ποτέ το έργο μου πριν τελειώσει. Όμως μέσα μου βρισκόμουν σε δίλημμα. Είχα αποφασίσει ότι δε θα ζωγραφίσω αλλά από την άλλη δεν ήθελα να αποχωριστώ το βασιλιά. Ήθελα να βρίσκομαι μαζί του όσο περισσότερο γίνεται και να του συμπαρίσταμαι όσο μπορώ στις δύσκολες στιγμές του, αλλά γνώριζα ότι αυτό δε θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Ο χωρισμός ήταν θέμα χρόνου και με βαριά καρδιά κατέληξα ότι την επόμενη μέρα θα δήλωνα την παραίτησή μου.

Την ίδια εκείνη μέρα έμεινα ως αργά.  Έπεφτε το ηλιοβασίλεμα και είχαμε μείνει μόνοι πλέον οι δυο μας. Καθώς το φως έφευγε, πλησίασα κοντά του με σκοπό να του εξομολογηθώ την απόφαση μου να μην κάνω αυτό το πορτρέτο. Όμως παρέμενα διστακτικός, γιατί τα είχα εντελώς χαμένα, ψάχνοντας να βρω έναν τρόπο να τον αποχαιρετίσω. Τότε ο βασιλιάς, εκείνος που απαξιούσε και δεν πλησίαζε τους επισκέπτες, με πλησίασε σε απόσταση αναπνοής με το πρόσωπό του κολλημένο στα σίδερα του κελιού. Το φως είχε χαθεί και είδα δυο μεγάλα μάτια να γυαλίζουν στο σκοτάδι. Ένοιωσα το καυτό του χνώτο στο πρόσωπό μου και τον άκουσα να μου μιλά με ανθρώπινη φωνή: «Ξέρω τι νιώθεις και τι θέλεις να μου πεις, αλλά αν θες να με απελευθερώσεις, θα πρέπει να μείνεις και να κάνεις αυτό το πορτρέτο. Θα πρέπει να με ζωγραφίσεις. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.» Και πριν προλάβω να συνέλθω από το σοκ και να ρωτήσω οτιδήποτε, συνέχισε: «Θα σου εκμυστηρευτώ την ιστορία μου. Θα σου τα πω όλα γιατί ξέρω ότι είσαι φίλος των ζώων και θέλεις το καλό μας. Αλλά όταν λέω να με ζωγραφίζεις, δεν εννοώ σ’ αυτή τη θέση που βρίσκομαι τώρα. Δεν έχει νόημα να με ζωγραφίσεις σε τέτοια κατάντια. Κοίταξε με! Εδώ μέσα πεθαίνω. Ζω έναν αργό θάνατο. Μου τα στέρησαν όλα και από πάνω με προσβάλλουν φωνάζοντάς με βασιλιά. Ένας βασιλιάς χωρίς ελευθερία, χωρίς βασίλειο.  Στη σαβάνα θα περιπλανιόμουν σε μια περιοχή έως και πεντακόσια τετραγωνικά χιλιόμετρα κι εδώ με συρρίκνωσαν σε πεντακόσια  τετραγωνικά μέτρα. Και μαζί συρρικνώθηκε και η ζωή μου και μαράζωσε. Την καταδίκασε η συρρικνωμένη νοημοσύνη κάποιων ατόμων του είδους σου. Δυστυχώς αυτή κυριαρχεί και δεν μπορεί να μας δει ως αισθανόμενα όντα αλλά μόνο ως αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Κι ενώ μας στερεί κάθε δυνατότητα αυτόνομης και ελεύθερης διαβίωσης, παραπλανητικά μιλά για διατήρηση των ειδών, για εκπαίδευση και άλλα τέτοια εντελώς ψευδή και προκλητικά. Εκπαίδευση σημαίνει σεβασμός της αξίας της ζωής και των δικαιωμάτων της και εδώ μέσα δεν υπάρχει ούτε ίχνος απ’ αυτά και ούτε μπορεί να υπάρξει. Το μόνο που υπάρχει σε αφθονία εδώ είναι η εξοικείωση με τα ζώα - κατάδικους. Γι’ αυτό και τα μάτια που περνούν όλη μέρα από εδώ μας κοιτούν χωρίς όμως πραγματικά να βλέπουν πόσο υποφέρουμε. Μας κοιτούν και δεν εξοργίζονται μπροστά στη στέρηση της ελευθερίας μας, ούτε καταδικάζουν τις φυλακές που μας  πέταξαν να σαπίζουμε. Και φεύγουν χωρίς να κάνουν την πιο απλή σκέψη, ότι η θέση μας είναι στην άγρια φύση, στη φύση που δημιουργεί ελεύθερα όντα και δε στερεί την ελευθερία κανενός και πουθενά.  Γι’ αυτό σου λέω, δεν έχει νόημα να με ζωγραφίσεις εμένα ως εμένα. Θα με ζωγραφίσεις ως Σίσιλ, το δίδυμο αδελφό μου στην Αφρική. Αυτό το πορτρέτο θα είναι διπλό. Θα είμαι εγώ αλλά θα είναι κι εκείνος, θα είμαι εγώ μέσα από εκείνον, γιατί εκείνος είναι ελεύθερος.»

Στο σημείο αυτό ήθελα πάλι να τον διακόψω αλλά εκείνος συνέχισε ασταμάτητος. «Η ζωή μας ξεκίνησε σε εκτροφείο. Ναι σε εκτροφείο. Εκεί γεννηθήκαμε αλλά τα λιοντάρια δεν τα εκτρέφουν για καλό. Η πλειοψηφία μας προορίζεται για μια ζωή επικηρυγμένη, σε ένα κυνήγι εντελώς παρανοϊκό και αρρωστημένο. Αλλά πριν καταλήξουμε εκεί, περνάμε από διάφορα στάδια. Στην αρχή, όσο είμαστε κουταβάκια, μας πουλάνε πρώτα σε κήπους για να μας χαϊδεύουν οι επισκέπτες. Περάσαμε κι εμείς από αυτούς τους κήπους με τα χέρια που μας χάιδευαν σαν αντικείμενα, σαν παιχνίδια. Και μετά στον τελικό προορισμό, στα συρματοπλεγμένα ράντζα των εκτελέσεων, όπου όποιος καταβάλει το αντίτιμο μπορεί να μας εξοντώσει ως τρόπαιο. Κάποιοι λίγοι αγοράζονται από ζωολογικά πάρκα όπως έγινε με εμένα. Για τον Σίσιλ ευτυχώς τα πράγματα πήγαν καλύτερα γιατί τον άφησαν στη σαβάνα σε ένα τεράστιο προστατευόμενο πάρκο. Ήθελα, όσο τίποτε στη ζωή μου, να είμαι κι εγώ εκεί. Αυτή είναι η μεγάλη μου επιθυμία, πριν πεθάνω να τον ξαναδώ, να ξαναβρεθώ δίπλα του στα μέρη που ανήκουμε. Να ξαναδώ τον Σίσιλ, να ζήσουμε για πάντα μαζί. Κάθε στιγμή τον σκέφτομαι, είμαι συνέχεια μαζί του. Κι αυτός το ίδιο. Είμαστε μια ψυχή. Είμαστε ένα! Νοιώθω κάθε του ανάσα, κάθε του κίνηση και αυτό μου δίνει κουράγιο να ζω. Αυτόν να ζωγραφίσεις! Έλα αύριο να ξεκινήσουμε.»

Την άλλη μέρα είδα ένα μεταμορφωμένο βασιλιά. Δεν έβλεπες ένα λιοντάρι σε κλουβί, αλλά ένα λιοντάρι στο στοιχείο του, στην άγρια φύση. Παράτησε την νωχελικότητα και την υπνηλία του προηγούμενου διαστήματος και βάλθηκε να δείχνει τη συμπεριφορά ενός ελεύθερου πλάσματος. Ήταν πλέον ο Σίσιλ και θαρρείς με τηλεπάθεια βίωνε κάθε στιγμή του αδερφού του. Στεκόταν όρθιος σε αγέρωχη στάση και κοιτάζοντας πέρα μακριά, οσφραινόταν τον αέρα. Έβγαλα τα σύνεργα και άρχισα να σχεδιάζω. Οι επισκέπτες, μα πιο πολύ ο υπεύθυνος και οι υπάλληλοι του πάρκου, τα έχασαν με την απρόσμενη ζωτικότητα του βασιλιά. Με κολάκευαν λέγοντάς μου ότι είμαι ένας γητευτής λιονταριών. Εγώ όμως δεν έδινα σημασία. Ήμουν απορροφημένος στο πορτρέτο και το βλέμμα μου ακολουθούσε συνεχώς το βασιλιά. Τον είδα να παίρνει στάση θηρευτή. Χαμήλωσε το σώμα και προχωρούσε αθόρυβα και πολύ προσεκτικά σαν να παραμόνευε το θήραμα. Και καθώς ήταν απορροφημένος σ’ αυτή τη σκηνή, ξαφνικά τινάζεται απότομα στον αέρα και βγάζει έναν απίστευτα δυνατό σπαραχτικό βρυχηθμό. Οι επισκέπτες πάγωσαν από την τρομαχτική κραυγή αλλά εγώ άκουσα καθαρά την αγωνιώδη φωνή του: «Μη Σίσιλ! Είναι παγίδα! Μην πλησιάζεις αυτό το σκοτωμένο ζώο. Το κρέμασαν εκεί για δόλωμα. Μη Σίσιλ! Μη! Φύγε, γύρνα πίσω!»

Και συνέχισε να βρυχάται με όλη του την δύναμη σε κατάσταση εξαλλοσύνης. Ούρλιαζε σε μια ύστατη προσπάθεια να προλάβει τον αδελφό του που τον έβλεπε να πηγαίνει στο χαμό, σε μια πορεία χωρίς επιστροφή, σε ένα γεύμα που στην πρώτη δαγκωματιά θα γινόταν μοιραίο. Ήθελε να ξορκίσει το κακό και να το σταματήσει. Όλο του το είναι είχε δοθεί σ’ αυτό το εναγώνιο μουγκρητό, σε μια τιτάνια προσπάθεια να σπείρει τον πανικό και τον τρόμο σε ένα ψυχρό βλέμμα που ακίνητο σημάδευε. Προσπαθούσε απεγνωσμένα να συνετίσει ένα άρρωστο μυαλό με την ελπίδα να το αποτρέψει να δώσει εντολή στο δάχτυλο που κρατούσε τη σκανδάλη.

Μάταια όμως. Οι δυο πλευρές συνεχίζουν ανένδοτες προς μια σύγκλιση δόλια, προς μια συνάντηση προγραμματισμένη από εγκέφαλο νοσηρό. Ο Σίσιλ προχωρεί μαγνητισμένος από το ανέλπιστο εύρημα. Ακόμη ένα βήμα. Τα δόντια χώνονται με ευχαρίστηση στη σάρκα και κόβουν την πρώτη μπουκιά. Η γλώσσα δίνει το ερέθισμα της απόλαυσης. Για μια μόλις στιγμή. Γιατί τότε, πριν καν προλάβει να καταπιεί, η μοιραία εκπυρσοκρότηση του θανάτου γεμίζει τον αέρα με την ηχώ της ύπουλης ενέδρας. Η σφαίρα εκτοξεύεται στο φονικό προορισμό της κυνηγώντας δαιμονισμένα τη ζωή. Σφηνώνεται στο κορμί του Σίσιλ με φρικτό πόνο και τον κάνει να τιναχτεί σπασμωδικά στον αέρα. Και πριν σταματήσει το πρώτο τράνταγμα, το διεστραμμένο μυαλό έχει οπλίσει το φονικό χέρι που λυσσασμένα πατά τη σκανδάλη ξανά και ξανά και ξανά. Δεύτερη σφαίρα και τρίτη και τέταρτη και πέμπτη και έκτη σε μια μακάβρια χορογραφία από θανατηφόρους σπασμούς με τραγικό, ακαριαίο φινάλε. Ο Σίσιλ σωριάζεται νεκρός. Ο Σίσιλ χάθηκε. Τον εκτέλεσε εν ψυχρώ, χωρίς αναστολές και χωρίς τύψεις το ίδιο ψυχρό σκεπτικό που εκτελούσε αργά και το βασιλιά. Οι σφαίρες ήταν σαν να έχουν μπει και στο δικό του κορμί. Είχε κι αυτός εν ψυχρώ εκτελεστεί και σε κατάσταση αμόκ ρίχτηκε στη δική του μακάβρια χορογραφία. Για κάθε σφαίρα έπαιρνε φόρα και χτυπούσε με δύναμη το κεφάλι του στα χοντρά συμπαγή σίδερα που περιόριζαν τη ζωή του. Χτυπιέται με μανία και τα σίδερα βροντούν.  Χτυπιέται με λύσσα και το αίμα κοκκινίζει τη χαίτη του. Μέχρι που στο έκτο χτύπημα καταρρέει. Το άψυχο σώμα του κείτεται ακίνητο μέσα στη φυλακή του. Ο βασιλιάς είναι νεκρός. Είναι μαζί με τον Σίσιλ ξανά. Τώρα πια κανείς δεν μπορεί να τους χωρίσει.







* Το διήγημα είναι εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία του Σίσιλ, ενός αρσενικού αφρικανικού λιονταριού, το οποίο δολοφονήθηκε την 1η Ιουλίου 2015 στη Ζιμπάμπουε από τον αμερικανό οδοντίατρο Walter Palmer. Η δολοφονία του προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή και ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών.

Η ταυτότητα

Ήταν ένα ήσυχο άτομο. Δεν πείραξε ποτέ κανένα. Ήταν η μάνα μου!

Ήταν ένα ήσυχο άτομο. Δεν πείραξε ποτέ κανένα. Ήταν ο πατέρας μου!

Ήταν ένα ήσυχο άτομο. Δεν πείραξε ποτέ κανένα. Ήταν ο αδελφός μου!

Ήταν ένα ήσυχο άτομο. Δεν πείραξε ποτέ κανένα. Ήταν η αδελφή μου!

Ήταν ένα ήσυχο άτομο. Δεν πείραξε ποτέ κανένα. Ήταν ο φίλος μου!

Ήταν ένα ήσυχο άτομο. Δεν πείραξε ποτέ κανένα. Ήτανε το μωρό μου!

Βασίλειο:                     Ζώο

Συνομοταξία:            Σπονδυλωτό

Ομοταξία:                  Θηλαστικό

Κατηγορία:                Ζώο με οπλές

Τάξη:                             Αρτιοδάκτυλο

Οικογένεια:                Βοοειδή

Υποοικογένεια:        Αμνοερίφια

Γένος:                            Πρόβατο

Είδος:                            Εξημερωμένο πρόβατο

Η ταυτότητα του θύματος βρέθηκε

Μα το έγκλημα δεν εξιχνιάζεται,

Γιατί δεν κατονομάζεται

Με θύτη ένα άλλοθι

Κρυμμένο ως τροφή,

Συνήθεια, παράδοση

Που δεν κατηγορείται,

Ούτε καταζητείται

Το κάλεσμα της ειρηνικής διατροφής

Η πνιγμένη κραυγή του πόνου της αισθανόμενης ζωής που δόλια δολοφονείται σε εγκαταστάσεις του αίσχους (σφαγεία) μπορεί να μη φτάνει στ’ αυτιά μας, αφήνει όμως πάντα ένα μόνιμο απόηχο που σαν βουητό διαταράσσει την ηθική χειμερία νάρκη και προειδοποιεί ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ναι, τώρα φαίνεται καθαρά ότι αυτό το κάτι είναι η ίδια η αξία της ζωής, η οποία απαξιώνεται με το ψευδές πρόσχημα της κάλυψης της ανάγκης της τροφής. Μια κολοσσιαία εκστρατεία λεηλασίας της ζωής (των ζώων) έχει μετατρέψει τον πλανήτη (της ζωής) σε ένα απέραντο κολαστήριο. Η προφανής, συνετή επιλογή της ειρηνικής διατροφής αποσιωπάται και αποκλείεται. Η πιο βασική βιολογική μας ανάγκη, η τροφή, αλώθηκε για να μας παρεκκλίνει στο ξένο ρόλο της καταπίεσης των ζώων: σε απερίσκεπτα πιόνια μιας κλιμακούμενης λεηλασίας η οποία τελικά στηρίζει και την δική μας καταπίεση.

Όμως η  αλήθεια του σώματος μας αλλά και ο αισθανόμενος άνθρωπος που φέρουμε μέσα μας, δεν συμβιβάζονται. Ούτε στιγμή δεν παύουν να μας καλούν να επιστρέψουμε στην ουσία της ύπαρξής μας: σε μια ζωή συμφιλίωσης, σύνδεσης, και ειρήνης με τον κόσμο μας και τα πλάσματά του.

Η ανάγκη ειρηνοποίησης είναι άμεση για να πάψουμε να ζούμε πλημμυρισμένοι στο αίμα των αθώων. Το κάλεσμα της συγκυρίας είναι να γίνουμε ειρηνοποιοί αγκαλιάζοντας μια διατροφή που τερματίζει την καταδίκη των ζώων. Με την ειρηνική διατροφή ανοίγουμε μια λυτρωτική προοπτική στην οποία όχι απλά επιβιώνουμε διατροφικά αλλά θριαμβεύουμε σε κάθε επίπεδο. Ακόμα πιο σημαντικά όμως, αποκαθιστούμε την κουλτούρα της ζωής και της ειρήνης που τόσο έχει ανάγκη ο κόσμος μας. Και οι ζωές που βρίσκουν καταφύγιο στη ζωή μας, θα μας ευγνωμονούν για πάντα.

Όταν είσαι στη Ρώμη, μην κάνεις ό,τι κάνουν οι Ρωμαίοι

Πριν υιοθετήσεις άκριτα τα ήθη των Ρωμαίων σκέψου ότι αυτοί δεν είναι ούτε το προπύργιο της ηθικής ούτε το πρότυπο αισθανόμενου ανθρώπου. Είναι αυτοί που γυρίζουν από αρένα σε αρένα πανηγυρίζοντας την βαρβαρότητα. Είναι τα άβουλα αυτόματα της καταπίεσης υποβαθμισμένα στο ρόλο του όχλου που άγεται και φέρεται, ως πλήθη που πανηγυρίζουν την καταπίεση της ζωής. Δεν είναι αυτόνομα σκεπτόμενα άτομα παρά κατευθυνόμενοι ιδιώτες και βέβαια δεν είναι το μοντέλο προς μίμηση.

Ούτε και η ρωμαϊκή δομή είναι το πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης. Η Ρώμη είναι η μεγάλη αρένα της καταπίεσης και της κουλτούρας του θανάτου. Ο θεμέλιος λίθος της είναι η καταπίεση. Αυτή την έχτισε και η ρωμαϊκή αυτοκρατορία βασίστηκε σε αυτήν για να δημιουργηθεί και να εδραιωθεί. Άρα τι δουλειά μπορεί να έχει ο άνθρωπος μέσα σε μια τέτοια καταπιεστική δομή;

Η Ρώμη είναι ίσως το πιο συμβολικό παράδειγμα μια δομής που προήλθε ως αποτέλεσμα της ανωμαλίας που εισήγαγε στην ανθρωπότητα η «εξημέρωση» των ζώων. Η συγκεκριμένη πρακτική η οποία κυριολεκτικά σήμαινε υποδούλωση για τα ζώα ήταν η ανωμαλία μέσα στο οικοσύστημα της Γης που τα ανέτρεψε όλα και έθεσε τη βάση για τα συστήματα καταπίεσης.

Η Φύση δημιουργεί πλάσματα ελεύθερα και η ελευθερία είναι ο απαράβατος νόμος του οικοσυστήματος ώστε να υπάρχει όλη αυτή η βιοποικιλότητα ειδών, να ακμάζει και να εξελίσσεται. Πουθενά η Φύση δεν στερεί την ελευθερία κανενός είδους, όμως η «εξημέρωση» έκανε ακριβώς αυτό και μάλιστα όπως φαίνεται όχι για λόγους επιβίωσης (μιας και η ανακάλυψη της γεωργίας που είχε προηγηθεί είχε λύσει το πρόβλημα της πείνας παράγοντας περίσσεια τροφής.)

Η «εξημέρωση», το καθεστώς δηλαδή που πατάει στην καταπίεση των ζώων για να εγκαθιδρύσει την πλήρη καταπίεση της ζωής (συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων), είναι όπως όλα δείχνουν η συνομωσία του κατώτερου είδους ανθρώπου που θέλησε να κυριαρχήσει και να εξουσιάσει τους πάντες. Έτσι σχεδόν άμεσα η καταπίεση πέρασε και στην ανθρώπινη κοινωνία με την κατάλυση της μητριαρχίας και την σταδιακή εδραίωση της πατριαρχίας. Και καθιερώθηκε δια πυρός και σιδήρου το καθεστώς καταπίεσης της αισθανόμενης ζωής ως η μια και μόνη κοινή διάλεκτος επικοινωνίας, η οποία έγινε η Lingua Franca της ανθρωπότητας και έθεσε τη βάση για τα συστήματα καταπίεσης τα οποία με διαφορετικές μορφές εναλλάσσονται από τότε.

Η συμμόρφωση λοιπόν σε μια τέτοια δομή και η ζωή στη Ρώμη είναι μια προβληματική και αδιέξοδη κατάσταση. Η διαβίωση ως Ρωμαίος είναι κυριολεκτικά μια καταδίκη: είσαι καταδικασμένος να ζεις για πάντα μέσα σε μια ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μέσα σε ένα καθεστώς ξένο, που δεν είναι για σένα και δεν υπάρχει για το δικό σου όφελος: ένα ολιγαρχικό καθεστώς που συντρίβει την αξία της ζωής με διάφορα ψευδή προσχήματα (με το ψευδές πρόσχημα της κάλυψης της ανάγκης πρώτιστα της τροφής – και εν συνεχεία και των υπόλοιπων αναγκών - εκμηδενίζεται η ζωή των μη ανθρώπινων ζώων, ενώ με το πρόσχημα του ψευδοχρέους εκμηδενίζεται η ζωή των ανθρώπων).

Η ανατροφή ως Ρωμαίος είναι η καταδίκη του να ζεις με «άρτο και θεάματα», μέσα σε ένα καθεστώς που σκόπιμα συντρίβει τις αξίες και τον αισθανόμενο άνθρωπο προκειμένου να παραδειγματίζει και να δυσεκπαιδεύει στην αρρωστημένη αρχή του: την καταπίεση της αισθανόμενης ζωής. Μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα πλήρους απαξίωσης της ζωής (και συνεπώς της πλήρους αβεβαιότητας), η πιθανότητα να βρεθείς από την κερκίδα στην αρένα είναι απλά θέμα χρόνου. Η ζωή μέσα στην ευφημιστικά αποκαλούμενη Pax Romana (Ρωμαϊκή Ειρήνη) δεν είναι παρά μια ζωή συνεχούς τρόμου όπου σε ανύποπτο χρόνο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει το «θέαμα» στο Κολοσσαίο.

Όμως το απόλυτα τραγικό, το οποίο η βυθισμένη στην αλαζονεία της Ρώμη αδυνατεί να δει, είναι ότι η ρωμαϊκή κοινωνία είναι μια κοινωνία παρακμής που οσονούπω θα καταρρεύσει και θα κατασπαραχτεί με τον ίδιο τρόπο που κατασπάραζε τους άλλους στην εποχή της δύναμής της. Είναι μια δομή αυτοκαταστροφική η οποία σπέρνοντας τον σπόρο της καταπίεσης είναι καταδικασμένη να τον εισπράξει αφού στην ουσία θρέφει το χέρι που θα την καταλύσει, εκπαιδεύει τον επόμενο καταπιεστή που θα γκρεμίσει την τρέχουσα αυτοκρατορία για να δημιουργήσει μιαν άλλη.

Έτσι μέσα από μια τέτοιου είδους διαδοχή όπου το ένα καταπιεστικό σύστημα καταλύεται από ένα άλλο, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία της αρχαιότητας (αλλάζοντας μορφή) έφτασε να είναι η παγκοσμιοποίηση του σήμερα. Και μέσα σε αυτή την νέα αυτοκρατορία βλέπουμε πλέον ένα παγκοσμιοποιημένο σύστημα – Κολοσσαίο που στην αρένα του διαδραματίζεται μια ασταμάτητα κλιμακούμενη βαρβαρότητα και ύβρις απέναντι στη ζωή: δισεκατομμύρια μη ανθρώπινα ζώα θανατώνονται κάθε χρόνο με το ψέμα της τροφής ενώ την ίδια στιγμή ολόκληρα έθνη κατασπαράζονται προκειμένου να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί το σχέδιο της πλήρους συγκέντρωσης της εξουσίας στα χέρια της κακόβουλης και άνομης συμμορίας που κρύβεται πίσω από την νέα αυτοκρατορία της παγκοσμιοποίησης.

Όταν είσαι στη Ρώμη, γίνε vegan

Από την εποχή της «εξημέρωσης» η ανθρωπότητα κυριολεκτικά καταναγκάστηκε να μιλάει την Lingua Franca της καταπίεσης: όλοι σχεδόν πλην των vegan, μιλούν την ίδια γλώσσα όταν πρόκειται για τα ζώα: τα αντιλαμβάνονται ως εκμεταλλεύσιμους και αναλώσιμους πόρους και όχι ως φορείς αισθανόμενης ζωής.

Όμως η καταπίεση των ζώων μας κρατάει στην Ρώμη της βαρβαρότητας. Και αυτή η Ρώμη διαιωνίζεται όταν κάποιος αυτόματα και χωρίς να το σκέφτεται περνά από το ένα γεύμα στο επόμενο το οποίο περιλαμβάνει τα σώματα ή τις εκκρίσεις των μη ανθρώπινων ζώων, επιβραβεύοντας και πανηγυρίζοντας εν αγνοία του την λεηλασία και την καταπίεση της ζωής.

Έτσι η Ρώμη (αλλά και η κάθε Ρώμη που προηγήθηκε ή ακολούθησε μετά από αυτήν) μπορεί να αναπαράγεται μέσα από τον ύπουλο τρόπο του να μεταμφιέζει και να συγκαλύπτει την καταπίεση ως ανάγκη (ταυτίζοντας την πλασματικά με την ανάγκη της τροφής με ζωικά αλλά και όλες τις άλλες ανάγκες) και μέσα από τον «άρτο και θεάματα» να μπορεί να εκμαυλίζει, να αλώνει και τελικά να ελέγχει την συνείδηση.

Όμως ο άρτος και θεάματα με τις ζωές των άλλων, δηλαδή ο εθισμός και ο πανηγυρισμός της καταπίεσης της ζωής, είναι εκτός θέματος από την πραγματική φύση του ανθρώπου. Είναι προσβολή για την πεπτική ανατομία μας που είναι αυτή ενός φυτοφάγου πλάσματος να ζήσουμε όλη μας τη ζωή καταναλώνοντας τον θάνατο και τη μιζέρια της ζωής των άλλων. Είναι κατάντια να ζούμε στην σκοτεινή πλευρά ενός συστήματος που υπηρετεί το άδικο και κάνει κακό σε αθώα, ανυπεράσπιστα πλάσματα. Και το πλέον τραγικό είναι κατάντια για να ένα αισθανόμενο ον όπως ο άνθρωπος να ακυρώνεται και να ζει τη ζωή του με αυτό που του πλασάρει ως τροφή το σύστημα της καταπίεσης (κρέας, γάλα και αυγά και όλα τα άλλα παραπλανητικά αποκαλούμενα ζωικά προϊόντα) γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν προϊόντα που προέρχονται από ζωή. Αυτά τα δήθεν «προϊόντα» είναι το σήμα κατατεθέν αυτού του καταπιεστικού συστήματος και τα εργαλεία της υποδούλωσης και του ανθρώπου.

Βρισκόμαστε πλέον στην συγκυρία-κλειδί των εξελίξεων όπου είναι επιτακτικά ζωτικής σημασίας να καταδικάσουμε το Κολοσσαίο και την αρένα της καταπίεσης και να δικαιώσουμε το είναι μας και την πραγματική φύση του ανθρώπου, αυτό με το οποίο είμαστε κι εμείς φτιαγμένοι: την αισθανόμενη ζωή. Και αποδίδοντας τα του Καίσαρος τω Καίσαρι να καταδικάσουμε το σύστημα που μας μαθαίνει να απαξιώνουμε τη ζωή και να τερματίσουμε μια για πάντα τον κύκλο της αναπαραγωγής του με άλλη μορφή.

Και από την Lingua Franca της καταπίεσης να περάσουμε σε μια νέα κοινή διάλεκτο. Να καθιερώσουμε τη νέα γλώσσα του σεβασμού της ζωής, που δεν άλλη από την Lingua vegan, την γλώσσα που αποκαθιστά τις αξίες και υπερασπίζεται την αξία της ζωής στη πράξη.

Ο Homo Ρωμαίος, αυτός γενικά που είναι αποσυνδεμένος από την αισθανόμενη ζωή και από το γίγνεσθαι του πλανήτη της ζωής και των νόμων του, έχει από καιρό κάνει τον αιμοσταγή κύκλο του (κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει εμφανιστεί καθόλου) και θα έπρεπε ήδη να είναι κλειδωμένος στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η πραγματική μας φύση ψάχνει διακαώς τη διέξοδο, να βγει οριστικά και αμετάκλητα στο προσκήνιο. Ας μη κρατάμε άλλο καταπιεσμένο το πραγματικό μας εαυτό: ας απελευθερώσουμε τον Homo vegan από μέσα μας. 

Η ιστορία μου

Έχει εδραιωθεί ένας κόσμος που στηρίζεται στην καταπίεση του άλλου, ένας κόσμος ανυπόφορος για την μη ανθρώπινη ζωή (τα ζώα) αλλά και για την ανθρώπινη. Είναι ένας κόσμος γεμάτος πόνο και οδύνη, κορεσμένος μέσα σε μια περιρρέουσα κουλτούρα απαξίωσης της ζωής. Αυτός ο κόσμος είναι θλιβερός και αδιέξοδος και δεν έχει να περιμένει καμία εξέλιξη ή βελτίωση όσο η καταπίεση θα παραμένει αδιαμφισβήτητη, όσο δηλαδή οι άνθρωποι θα κρατούνται στη καταστολή του ψεύδους, των αντιδραστικών αντιλήψεων και των επιβεβλημένων μονόδρομων στην διατροφή, στην υγεία, στην πολιτική, στην οικονομία και σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Γι αυτό και βίντεο όπως το παραπάνω είναι ανεκτίμητης αξίας για να ξαναξεκινήσουμε τη ζωή μας στη σωστή και δίκαιη βάση του σεβασμού της αξίας της ζωής και σε ένα μέλλον περιεκτικής δικαιοσύνης (veganism) για όλα τα πλάσματα. Η εικαστική καλλιτέχνης Gretchen Ryan μαζί με την οργάνωση Mercy For Animals μας μεταφέρουν μέσα σε 3 λεπτά στο αδιανόητο παρασκήνιο της «παραγωγής» γάλακτος που είναι γεμάτο τραυματικές εμπειρίες, πολλαπλές κακοποιήσεις, ποδοπάτηση της αξίας της μητρότητας και καταπίεσης του θηλυκού. Το βίντεο με τίτλο «Η ιστορία μου» είναι φτιαγμένο στο στυλ των βίντεο που καταγράφουν την κακομεταχείριση ατόμων κατά την εφηβεία όπου το βιωμένο σοκ έχει κάνει τα άτομα αυτά σχεδόν να χάσουν τη φωνή τους και η εξιστόρηση του δράματός τους γίνεται με γραπτά σημειώματα. Μέσα από αυτά τα σημειώματα αλλά ακόμα περισσότερο μέσα από το εκφραστικό και συναισθηματικά φορτισμένο βλέμμα της Gretchen μεταφερόμαστε στον κόσμο της απομόνωσης και της συντριβής που καταναγκάζεται να βιώσει μια μη ανθρώπινη μητέρα.

Και η λυτρωτική δύναμη της αλήθειας μας δείχνει ότι κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να γίνεται πιόνι και αυτόματο της καταπίεσης που μηχανικά συντρίβει τις αξίες και την αισθανόμενη ζωή γύρω του και τελικά και την δική του. Η λυτρωτική δύναμη της αλήθειας επίσης μας λέει ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε οτιδήποτε θετικό από την παγιωμένη στην συγκυρία μας ρουτίνα της καταπίεσης των ζώων (πρώτα και κύρια των θηλυκών – για γάλα και αυγά) η οποία ακυρώνει τον αισθανόμενο άνθρωπο.

Είναι απόλυτα τραγική κατάληξη για την γυναίκα (φορέα και η ίδια της μητρότητας) να συνηγορεί στην καταπίεση της μητρότητας και του θηλυκού. Οι περισσότερες από αυτές ήδη μητέρες που έχουν θηλάσει τα δικά τους παιδιά, που έχουν νοιώσει αυτόν το μοναδικό, απόλυτα στενό, προσωπικό δεσμό μεταξύ μητέρας και μωρού, που γνωρίζουν ότι το μητρικό τους γάλα προορίζεται για το δικό τους μωρό, και που τέλος έχουν βιώσει την φυσική διαδικασία του απογαλακτισμού, είναι τραγικό να αναζητούν το γάλα μιας άλλης μητέρας, το γάλα που δεν τους ανήκει. Είναι τραγική ειρωνεία να αναζητούν να πιούν οι ίδιες ή να δώσουν στα παιδιά τους ένα φορτισμένο με απέραντη οδύνη, λευκό, ψυχρό υγρό που προέρχεται από ένα πλάσμα που δυσφορεί, από μια μητέρα που θρηνεί την απώλεια του μωρού της και που βιώνει το απόλυτο δράμα.

Το κάλεσμα λοιπόν έχει γίνει και απευθύνεται πρώτα και κύρια στις γυναίκες. Αυτές είναι που θα πρέπει άμεσα να συνειδητοποιήσουν και να πάψουν να συμμετέχουν στην καταπίεσή τους, μέσα από την καταπίεση του θηλυκού στα μη ανθρώπινα ζώα και να αποκαταστήσουν έτσι και πάλι την κυρίαρχη αξία της μητρότητας. Και εν συνεχεία να θέσουν το μήνυμα παντού, σε ολόκληρη τη κοινωνία, ώστε να γίνει φανερή στον καθένα η αδικία και η καταπίεση των ζώων και το αποκρουστικό έκτρωμά της να εξαφανιστεί για πάντα από προσώπου γης.

 

Η εναγώνια κραυγή των αμνών που πρέπει οπωσδήποτε να ακούσουμε

Ξαφνικά οι Σειρήνες της ύπνωσης που μας κρατούσαν εγκλωβισμένους σε αιμοσταγή «έθιμα» σωπαίνουν. Οι παρεμβολές και τα παράσιτα ενός ανώμαλου συστήματος που μας ωθεί σε μια διατροφή που συντρίβει τη ζωή υποχωρούν και σβήνουν.

Τώρα ακούγονται καθαρά στη συνείδηση οι φωνές αυτών που συστηματικά και σκόπιμα φιμώνονταν. Είναι οι φωνές από τα νεογέννητα μωρά που πίνουν ακόμα το γάλα της μάνας τους. Είναι οι εναγώνιες κραυγές των δισεκατομμυρίων αισθανόμενων όντων που απεγνωσμένα μας καλούν σε βοήθεια αλλά και επίγνωση. Είναι η ύστατη έκκληση να δούμε ξεκάθαρα την αλήθεια.

Είναι οι φωνές που μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα της άδικης μοίρας που επιβάλουμε στα ζώα, με τα οποία ως αισθανόμενα όντα, συνδεόμαστε άρρηκτα αφού κι εμείς είμαστε φορείς αισθανόμενης ζωής. Είναι φωνές, λίγο πριν τις πνίξει μέσα στην μονότονη οχλοβοή της αιμοσταγούς διατροφής, το σύστημα που ισοπεδώνει γενικά την ζωή ως αξία. Είναι οι φωνές των μελλοθάνατων, αυτών που αυθαίρετα καταδικάζουμε να τερματιστεί η ζωή με μηχανική, δολοφονική μανία για να εκτεθούν ως "κρέας" στις "αγορές" (με τον ίδιο ακριβώς ψευδή λόγο που βγάζουν ολόκληρα έθνη ως βορά σε άλλες, "σαρκοβόρες" αγορές). Είναι οι φωνές όντων που σφύζουν από ζωή, πλασμάτων μοναδικά όμορφων, όπως το θαύμα της ζωής, που όμως το κακόβουλο σύστημα-τέρας θα μετατρέψει σε αποκρουστικά κακοποιημένα πτώματα. Είναι φωνές που δεν θα ξανα-ακουστούν και που η μοναδική τους ακρόαση οφείλει να μας σοκάρει, να μας ταρακουνήσει και να συγκλονίσει συθέμελα το είναι μας.

Γιατί αυτές οι φωνές απευθύνονται κατευθείαν στον αισθανόμενο άνθρωπο που κρύβεις μέσα σου και τον καλούν να επιληφθεί μια για πάντα του μέγιστου ζητήματος που πρέπει τώρα να διευθετηθεί: την αποκατάσταση της αξίας της ζωής αφού όλη η ζωή στη Γη είναι ιερή.

Η απόλυτα θλιβερή και τραγική φάρσα της διατροφής με ζώα δεν μπορεί να συνεχίζεται και προκλητικά να πλημμυρίζει τον Πλανήτη της Ζωής με τη χυδαία κουλτούρα του θανάτου. Δεν πρέπει να της επιτρέψουμε να δηλητηριάσει κι άλλο το κόσμο μας, γεμίζοντάς τον με την δυστυχία και την αρνητική ενέργεια της ζωής (μη ανθρώπινης αλλά και ανθρώπινης) που χαραμίζεται με κύριο λόγο την ιδεολογική κατήχηση και την εξοικείωση των κοινωνιών στην καταπίεση. Το μεγαλύτερο έγκλημα στη Γη πρέπει τώρα να σταματήσει και η ύβρης που λέγεται καταπίεση των ζώων να εξαλειφθεί οριστικά. (Γιατί όσο αυτό δεν γίνεται, η μεγάλη μάζα της ανθρωπότητας θα είναι κι αυτή ένας "αμνός" που θα σφαγίαζεται από μια αποκομμένη, ανάλγητη και αναίσθητη εξουσιαστική δομή.)

Το νέο ήθος του σεβασμού της ζωής μας καλεί να εορτάζουμε και να τιμούμε την αξία της ζωής μέσα από ένα στοχαστικό τρόπο ζωής που έχει στο επίκεντρό του την περιεκτική δικαιοσύνη (veganism) και ο οποίος ευθυγραμμίζεται με τους φυσικούς νόμους και δικαιώνει την φυτοφάγο ανατομία μας αλλά και την έμφυτη τάση μας για το καλό, το συμπονετικό και το δίκαιο.

Τώρα λοιπόν που το έγκλημα, η αδικία και η βαρβαρότητα βγαίνει απροκάλυπτα στο φως και προκαλεί την ηθική και την συνείδησή μας, απέδειξε έμπρακτα ότι ο αισθανόμενος άνθρωπος μέσα σου δεν έχει ακυρωθεί. Τώρα που αυτόματα πάλι ετοιμάζονται να σε ξαναβάλουν και φέτος σε ένα μακάβριο τυπικό «εορτασμού», αναλογίσου:

Αναλογίσου ποιος πραγματικά είσαι και γιατί πρέπει να ζεις παρασιτικά ισοπεδώνοντας τις ζωές των ζώων και σκέψου ότι δεν είσαι εδώ για να περάσεις το διάστημα της ζωής σου με εχθρότητα προς άλλες ζωές και με το να ζεις εις βάρος τους.

Αναλογίσου ποιος και γιατί σου δίνει την απατηλή επιλογή να ορίζεις τις ζωές των άλλων, να παραγγέλνεις το φονικό των αθώων και ποιος τελικά σου βάφει τα χέρια με αίμα.

Αναλογίσου αν υπάρχει το παραμικρό ανατομικό χαρακτηριστικό επάνω σου που σε θέλει σε ένα τέτοιο ρόλο.

Αναλογίσου τι σημαίνει η φυσικοποίηση και η αυτοματοποίηση της βαρβαρότητας προς τα ζώα (η οποία συγκαλύπτεται δόλια ως διατροφή για να σε εξαπατά) και δες που μας έχει οδηγήσει.

Αναλογίσου τι μήνυμα δίνεις στα παιδιά σου όταν τα εκθέτεις στο τυπικό της φρίκης που ονομάζεται πασχαλινό τραπέζι, η οποιαδήποτε άλλο γεύμα με ζωικά «προϊόντα».

Αναλογίσου ποιον ωφελείς όταν απαξιώνεις το θαύμα της ζωής και ποιος θέλει γενικά την αξία της ζωής στο Ναδίρ.

Αναλογίσου ότι έχεις την ευκαιρία: να κάνεις την λυτρωτική σύνδεση που είναι η μόνη που μπορεί πραγματικά να σε «αναστήσει» από την ζωή ενός αυτόματου της καταπίεσης που δόλια σε έχει εγκλωβίσει το κακόβουλο σύστημα της καταπίεσης.

Αναλογίσου την ευθύνη και κάνε το χρέος σου προς τη ζωή!